‘True Love’, Άρης Μαραγκόπουλος
Με τον ίδιο τρόπο που πριν λίγους μήνες αντιμετωπίσαμε το The Road του Cormac McCarthy, είπαμε με την Άννα να δούμε ένα άλλο βιβλίο που και πάλι εντελώς τυχαία διαβάσαμε μέσα στο Σαββατοκύριακο. Αν και νομίζω πως ήμασταν περισσότερο κουρασμένοι χτες από ότι την προηγούμενη φορά, και μάλλον δεν επεκταθήκαμε όσο και οι δύο θα θέλαμε, ιδού ο διάλογός μας σχετικά με το True Love του Άρη Μαραγκόπουλου.
Basileios: Λοιπόν, τι λες
υπάρχει True Love?
Anna: όχι. εσύ τι λες;
ή μάλλον define True Love
Υπάρχει true love
αλλά δεν κρατάει για πάντα
Basileios: όπως έχουμε νομίζω πει κάποιες άλλες φορές για άλλο θέμα (της βλακείας)
μάλλον το True Love είναι στιγμιαίο έγκλημα
και όχι διαρκές
Anna: έτσι, το δέχομαι
το ξέρω άλλωστε
το έχω ζήσει
Basileios: και έχω την εντύπωση πως και το True Love έτσι θέλει να μας το περάσει
Anna: κι εγώ έτσι νομίζω
Basileios: γενικά πιστεύω πως το True Love δεν μπορεί να σταθεί από μόνο του στην σχέση ενός άντρα με μια γυναίκα
Anna: ότι δηλαδή η λογοτεχνία κυρίως αλλά και ο κινηματογράφος και η τηλεόραση τον τελευταίο αιώνα
Basileios: δεν φτάνει
Anna: έχουν περάσει ένα πρότυπο παντοτινής αγάπης
μιας αγάπης με λουλούδια και τραγούδια
με ηρωικές πράξεις και θυσίες
αλλά αυτό στην πραγματικότητα δεν υπάρχει
Basileios: ή και αν υπάρχει δεν φτάνει (ισχυρίζομαι εγώ)
Anna: δε φτάνει για τι;
για μακροχρόνια σχέση φαντάζομαι
Basileios: δεν φτάνει για να κρατήσει το True love παντοτινά.
Ακριβώς
Anna: ναι δε φτάνει
αλλά γιατί θα έπρεπε να φτάνει;
Basileios: σωστό το ρητό!
Anna: όλα τα ωραία κρατάνε λίγο
Basileios: συμφωνώ και εγώ.
η τουλάχιστον εξελίσσονται
Anna: ναι, αλλάζουν
Basileios: όποτε δεν ξέρω αν καν μπορούν να ονομαστούν από ένα σημείο και έπειτα ως True Love.
Anna: νομίζεις ότι ο τίτλος είναι ειρωνικός;
έτσι μου φάνηκε
Basileios: έτσι πιστεύω
γενικά σου άρεσε το True Love?
Anna: μου άρεσε
Basileios: θα πίστευα πως είναι ένα δύσκολο βιβλίο για να αρέσει σε μια γυναίκα και γι αυτό η ερώτηση είναι πως βλέπει μια γυναίκα τον εαυτό της μέσα από αυτό το βιβλίο
Anna: χμμμ
απ’ τον τρόπο που παρουσιάζει τις γυναίκες;
Basileios: ναι ακριβώς
ίσως με κάποιο σχετικά στερεοτυπικό τρόπο
ίσως με σεξιστικό αν θες
το θέμα είναι πως κανείς εσύ project τον εαυτό σου μέσα από κει
Anna: νομίζω ότι καμία γυναίκα δε θα παραδεχόταν ότι ταυτίζεται με ένα χαρακτήρα (του βιβλίου) μάλλον
με κομμάτια από πολλούς
γι αυτό θα έλεγα ότι ο συγγραφέας ξέρει καλά τους άντρες
Basileios: ναι αλλά ως γενικές περιγραφές γυναικών? δεν σου άφησε άσχημη γεύση?
Anna: αλλά θέλει λίγη δουλειά ακόμη στις γυναίκες
Basileios: (και περισσότερο ρωτώ δεν είμαι σίγουρος)
Anna: όχι άσχημη γεύση ή πικρία δε μου άφησε
Basileios: για μένα ήτανε λίγο σοκαριστικό, με την έννοια πως δεν περίμενα μετά την Μανία Με την Άνοιξη
Anna: (που όλο λέω θα τη διαβάσω και όλο το αναβάλλω)
Basileios: που η ηρωίδα ήτανε στημένη απόλυτα ‘φεμινιστικά’ (ας το πουμε αν και δεν μ’ αρέσει η λέξη)
εδώ έχουμε να κάνουμε με ακριβώς το αντίθετο. και αυτό στ’ αλήθεια δεν το περίμενα.
Anna: ενδιαφέρον αυτό
για να συνεχίσω για τους γυναικείους χαρακτήρες
δε με σόκαραν
Basileios: όχι ούτε μένα
Anna: γιατί αναγνώριζα σε αυτούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει
Basileios: η αλλαγή με σοκαρε από βιβλίο σε βιβλίο
και γω.
Anna: κατάλαβα
Basileios: δεν ειμαι έξω απο κει
όσο για τους άντρες?
εσύ πως το είδες?
Anna: εγώ είδα μια απογοήτευση μέσης ηλικίας
είδα άντρες που τα έχουν κάπως χαμένα
πολύ χαμένα
Basileios: το είδα λίγο διαφορετικά
Anna: για πες
Basileios: έχω την εντύπωση πως οι άντρες ‘την σήμερον’ αντιμετωπίζουν μια κατάσταση που όμοια είχαν να αντιμετωπίσουν από τον καιρό της μητριαρχίας
Anna: συμφωνώ μέχρι εδώ
Basileios: ή μάλλον της αλλαγής από μητριαρχία σε πατριαρχία, και αυτή η ‘αλλαγή ρόλων’ κυρίως στην γυναίκα, τους έχει προκαλέσει μια γενικότερη σύγχυση
Anna: συμφωνώ, γι αυτό είπα για τη μέση ηλικία
Basileios: και από εμπειρία το λέω πως εδώ δεν ξέρουν ακόμη και πως να φλερτάρουν σήμερα
Anna: οι 45 και άνω
είναι νομίζω οι πιο μπερδεμένοι
Basileios: και δεν νομίζω πως είναι ζήτημα ηλικίας
ίσως
ίσως
Anna: ε, Βασίλη αλλιώς είναι οι 20άρηδες
Basileios: εγώ το βλέπω να σου πω έντονα και σε 20άρηδες
Anna: σου λέω οι πιο μεγάλοι μεγάλωσαν εντελώς διαφορετικά
Basileios: ναι, είναι αλήθεια αυτό
πάντως εγώ βλέπω αυτήν την σύγχυση η οποία παρουσιάζεται με πολύ γραφικό τρόπο στο True Love και ίσως ίσως ακόμη και τα ‘σεξιστικά’ όπως τα είπα σχόλια να είναι αποτέλεσμα αυτής της σύγχυσης
Anna: Κοιτάζω τώρα το βιβλίο και πέφτω πάνω σ ‘ενα απόσπασμα που λέει για τις γυναίκες ότι θέλουν και γάμο και παιδί και σπίτι και όλο το πακέτο.” Ότι οι γυναίκες είναι ο άγριος καπιταλισμός , δεν είναι ποιητές σαν τους άντρες”
Και γελάω
Basileios: καλά εγώ έριξα πολύ γέλιο με το βιβλίο
και με τέτοια κομμάτια
και με την ‘καπατσοσύνη των ξένων’
Anna: Ναι και γι αυτό σου λεγα πριν ότι δε μου άφησε πικρή γεύση
επειδή είχε χιούμορ
καλά αυτό με τον Πατσόπουλο
Basileios: αλλά και με το κομμάτι του blogging
Anna: ήταν εξαίρετο
Επίσης
Basileios: ‘Βλακας Μπλογκερ 1′…
Anna: πολύ καλή ακτινογραφία των bloggers
χαχαχαχαχα
γελάω ακόμη και τώρα
Basileios: νομίζω η απόλυτη αποδόμηση μας….
Anna: εντελώς
αλλά και αυτοσαρκαστικό μια και ο συγγραφέας μπλογκάρει ασύστολα
Basileios: αλλά συγχωρείται γιατί γελάσαμε (και συμφωνούμε)
Anna: φυσικά
Basileios: άρα,
οβερωλ?
Anna: ευχάριστη ανατομία των σχέσεων των 2 φύλων στην Ελλάδα σήμερα
Basileios: έτσι ακριβώς
Anna: με κάποιες αναφορές που δείχνουν ότι ο συγγραφέας έχει βαθιές απόψεις για το θέμα κι ας το περνάει ελαφρά
Basileios: μα νομίζω ακριβώς εκεί είναι το όλο Νόημα
στο ότι αν δεν το δεις ελαφρά…..
χάθηκες
Anna: μα εντελώς
Basileios: (παρ όλο το βάθος του)
εμένα μου άρεσε πολύ,
όχι τόσο όσο η Μανία όμως.
Anna: Ωραία θα το διαβάσω κι αυτό και θα τα ξαναπούμε
Basileios: oh yes!
Υποβολή απάντησης