‘Wittgenstein’s Mistress’, David Markson

1.0 Το μόνο που υπάρχει είναι το κείμενο.
1.1 Η διήγηση δεν υπάρχει εκτός αυτού του κειμένου.
1.3 Ο συγγραφέας γράφει το κείμενο για κάποιον αναγνώστη.
1.3.1 Ακόμα κι αν ο αναγνώστης αυτός είναι ο εαυτός του.
1.3.1.1 Η συγκρουση συγγραφέα-αναγνώστη σ’ αυτή την περίπτωση ίσως να είναι και τρομακτική.
1.4 Ο αναγνώστης διαβάζει τις ίδιες λέξεις που έχει γράψει ο συγγραφέας.
1.4.1 Η κάθε λέξη όμως δεν είναι μαθηματικό σύμβολο και η πολυσημία της δημιουργία απειρία από instances στο μυαλό του αναγνώστη.
1.4.2 Κάθε ανάγνωση δεν μπορεί να είναι ίδια με καμία άλλη.
1.5 David Markson έγραψε το Wittgenstein’s Mistress
1.5.1 Ήμουν ένας από τους αναγνώστες του Wittgenstein’s Mistress
1.5.2 H δικιά μου ανάγνωση έστησε ένα δικό μου προσωπικό σύμπαν γύρω απ’ το βιβλίο που δεν μπορεί να συγκριθεί με κανενός άλλου.
1.5.2 Και το ερώτημα δεν είναι κατά πόσο το δικό μου σύμπαν ταιριάζει με αυτό που σκόπευε να φτιάξει ο Markson αλλά κατά πόσο είναι εσωτερικά συνεπές.
1.5.3 Και για το Wittgenstein’s Mistress αυτή η εσωτερική συνέπεια στην ανάγνωση είναι δύσκολη.
1.5.3.1 Απλά γιατί αν δεν συλλάβεις την έννοια του παιχνιδιού του Markson έχεις χάσει την μπάλα.
1.5.3.2 Όχι γιατί υπάρχει κάποια μπάλα που πρέπει να χαθεί…
1.5.4 Η διαφορά του ‘αριστουργήματος’ απ’ τη ‘σαχλαμάρα’ είναι τόσο λεπτή όσο σπάνια συμβαίνει.
1.6 Το Wittgenstein’s Mistress κάθεται σε μια λεπτή ισορροπία που εξαρτάται απ΄τον αναγνώστη όσο κανένα άλλο βιβλίο.
2.0 Είναι ένα βιβλίο που αν δεν υπήρχε κάποιος θα το έγραφε.
2.1 Για όσα δεν είναι μες στο κείμενο καλύτερα να σιωπήσουμε.

~ από basileios στο Νοεμβρίου 30, 2011.