’11/22/63′, Stephen King

Υπάρχουν αρκετά πράγματα που δεν είναι και πολύ του γούστου μου σ’ αυτό το βιβλίο: Καταρχάς η παρουσίασή της ιστορίας με την μορφή ‘Χολυγουντιανής παραγωγής’, η προβλεψιμότητά του, η λίγο γλυκανάλατη ερωτική ιστορία, το εντελώς ‘μαγικό’ κομάτι εξήγησης του ταξιδιού στο χρόνο… Η ιστορία είναι απλή: ένας χρονοταξιδιώτης γυρίζει στο 1958, περνάει 5 χρόνια στο παρελθόν περιμένοντας το 1963 με σκοπό να αποτρέψει την δολοφονία του Κένεντι, μπλέκει σε περιπέτειες, συναντά μια γυναίκα που ερωτεύεται και την τελευταία στιγμή… [όχι δε το χαλάω!]

Όμως ο διάβολος, με το όνομα Stephen King, κρύβεται στις λεπτομέρειες αυτού του βιβλίου και η μικροεικόνα του είναι πολύ πιο σημαντική τελικά απ’ την μεγαλο-εικόνα του. Κι ο διάβολος έχει μελετήσει τόσο καλά τις λεπτομέρειες σ’ αυτές τις σελίδες που το ουσιαστικότερο κομμάτι του βιβλίου τελικά δεν είναι η δολοφονία μα το πορτραίτο μιας εποχής η οποία έχει φύγει ανεπιστρεπτί και η οποία παρά τον γενικό χαρακτηρισμό ως ‘χρυσή εποχή’ (και camelot years) κρύβει πίσω της μια ανθρώπινη σαπίλα την οποία ο King αναδεικνύει μαεστρικά.

Ομολογώ επίσης πως μου άρεσε πως – παρόλο που θα μπορούσε να το κάνει – ο King δε μπαίνει σε καμιά συνωμοσιολογία για την δολοφονία του Kennedy αλλά κρατά την – σωστή κατ’ εμέ για πολλούς λόγους – άποψη του μοναχικού δολοφόνου στο πρόσωπο του εξαιρετικά σωστά παρουσιαζόμενου μισότρελου Oswald.

Άρα, ναι, το βιβλίο είχε τμήματα τα οποία θα μπορούσαν να μη μ’ αρέσουν όμως η αλήθεια είναι πως το ευχαριστήθηκα 100% διαβάζοντάς το και ναι ο King με ταξίδεψε και μένα στο χρόνο σ’ εκείνη την εποχή και δε μετάνιωσα ούτε μια σελίδα του. Χρειάζονται κι αυτές οι αναγνώσεις τελικά.

~ από basileios στο Ιανουαρίου 3, 2012.