H καρέκλα

Αύγουστος. Και κρύο. Σήμερα θα ντυθεί πιο ζεστά από τις προηγούμενες μέρες. Εκτός από το παλτό θα βάλει το κασ-κώλ… Είναι έτοιμος για άλλη μια μέρα. Μουρμούρισε την αρχή από τον ήχο από το κομμάτι που θα έπαιζε σε λίγη ώρα, κράτησε στην αντήχηση του δωματίου την μελωδία να ανακλάται πάνω στις επιφάνειες και να ντοπλερίζει στα αυτιά του καθώς κινούνταν από δωμάτιο στο δωμάτιο χωρίς άλλη σκέψη από τις νότες που έγλειφαν το μυαλό του.

‘Τώρα άκου κι αυτό’, Της είπε καθώς πέρασε στο μεγάλο σαλόνι. Μουρμούρισε ξανά το ίδιο κομμάτι με διαφορές που μόνο εκείνη καταλάβαινε πλέον με το βλέμμα του ερεθιστικά καρφωμένο επάνω της. ‘Τι νομίζεις; Έχω την εντύπωση πως κάτι λείπει και από τα δύο, μα δεν μπορώ να αντιληφθώ τι. Ίσως να το πάρουμε εντελώς διαφορετικά.’

Ο ήχος στο πιάνο προσπάθησε να μιμηθεί το μουρμούρισμα που είχε γίνει τόσο δυνατό που δεν μπορούσε να το σκεπάσει πια με καμία από τις συγχορδίες του. Την κοίταξε ξανά, προσπαθώντας να καταλήξει στην σωστότερη για τα αυτιά του δομή του κομματιού. Εκείνη δεν του μίλησε καμιά φορά σε όλη του την προσπάθεια. Ήτανε η συνηθισμένη της τακτική να του επιτρέπει πια να έχει την δικιά του άποψη για τον ήχο. Πέρασε ο καιρός που τον συμβούλευε για κάθε του μουσική επιλογή. Τώρα μεγάλωσε κι εκείνος και γέρασε κι αυτή. Εικοσίενα χρόνια.

‘Εικοσιένα χρόνια είσαι μαζί μου και τελευταία δεν μου μιλάς. Τι συμβαίνει; Διακρίνω κάποια κρίση στις σχέσεις μας και θα ήθελα να το συζητήσουμε, γιατί στ’ αλήθεια, σημαίνεις τόσα πολλά για μένα’.

Εκείνη συνέχισε να μην του μιλά και να σκεπάζει με την σιωπή της τον αχό από το μουρμούρισμα και την μελωδία που ακόμα στροβίλιζε στ’ αυτιά της. Ένιωθε πια γριά, και ανήμπορη με πόνους σε κάθε άρθωση και στην πλάτη. Τι έκανε αυτός μαζί της; Νέος, πετυχημένος, διάσημος. Σύντομα θα της έφευγε για κάποια πιο νέα που θα μπορούσε να αγκαλίαζει το κορμί του καλύτερα, που θα τον στήριζε σωματικά και ψυχολογικά πολύ περισσότερο από όσο θα μπορούσε εκείνη. Γι αυτό και σιωπούσε πια ενετλώς όταν της μιλούσε για την σχέση τους. Τι κι αν ήταν χιλιάδες οι όρκοι στην αγάπη του. Το πεπρωμένο στον έρωτα είναι αδύνατο να το αποφύγεις.

‘Μου λείπεις πια. Μου λείπεις πολύ. Δεν είσαι όπως ήσουν και θέλω να φέρουμε τα πράγματα πίσω, όπως ήταν πριν χρόνια. Εγώ δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς εσένα. Δεν μπορώ να λειτουργήσω χωρίες εσένα. Είσαι το παν για την ζωή και την καριέρα μου. Και δεν μπορώ να σε βλέπω να με κοιτάς αμίλητη.’

Συνέχιζε να παίζει κάτω από τον ήχο του μουρμουρίσματος με τον χρόνο πιεστικό για όλα τα ραντεβού της ημέρας. Σταμάτησε απότομα και την αγγάλιασε τρυφερά. Την σήκωσε από την θέση της με μιά κίνηση και ένιωσε και κείνη την ίδια θέρμη στο άγγιγμά του όπως ακριβώς πριν εικοσιένα χρόνια.

‘Πάμε αγάπη μου, μας περιμένουν.’

Advertisements

~ από basileios στο Μαρτίου 13, 2007.

4 Σχόλια to “H καρέκλα”

  1. Σκεφτόμουνα να γράψω κάτι για ένα παλιό ρούχο με την ίδια …λογική. Που το πέτυχες το βίντεο; Και ποιος είναι ο πιανίστας;

  2. ο μέγας Glenn Gould. διάσημος για τις ιδιοσυγκρασίες του, μια από τις οποίες ήταν η χρήση μόνο αυτής της χαμηλής καρέκλας που είχε φτιάξει γι αυτόν ο πατέρας του.

  3. τι ώραία χέρια

  4. λες γι αυτό να φορούσε γάντια συνέχεια;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: