Κλείνω στα ματια μου τις εικόνες που με γεμίσαν σπαραγμό,
Ζητώ στα περασμένα εξηγήσεις για όλα όσα με φτάσανε στο σήμερα
και για κείνες τις ανόητες τις πράξεις που δεν μ’ αφήσαν
να ακουμπήσω το χέρι μου
σ’ ένα αύριο τόσο διαφορετικό.

Ο ποιητής; Ενα κενό.
Ενα απομεινάρι ξεπεσμένο
με λόγια αντιλογίας και κραυγές κτήνους.

Κι αν κάποτε ζητήσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο;
Κι αν κάποτε πίστεψα πως τα λόγια και οι σκέψεις μου
θα ωφελήσουν πράγματα κι ανθρώπους
πιότερο κι απ’ τους ήρωες
που μάθανε να πεθαίνουν κατα χιλιάδες;
Αφανείς.

Σήμερα, ανοίγω το μέλλον σ’ όλους τους άλλους
Στα ανόητα μικρά στρατιωτάκια της ελεύθερης βούλησης
Γιατί απέτυχα να ξεχωρίσω την τύχη μου από τις τύχες των άλλων.
Γιατί και γω έμεινα σαν έντομο στο τζάμι
να κυνηγώ την αλήθεια από τόσο μακριά.
Μα έκλεισα πια τα λόγια μου πίσω απ’ τις λιγοστές μου σκέψεις
Κι έμαθα επιτέλους να χαμογελώ στ’ αλήθεια.

Η ζωή κλείνεται στην σπηλιά των χημικών μας
και ο νους μου ξεφεύγει μαγεμένος
από τα δείγματα της στιγμής.
Μακάρια η σιωπή της καρδιάς στο βλέμμα του ήρεμου ωκεανού.
Μακάρια τα καθημερινά απογεύματα στον ήλιο.

Advertisements

~ από basileios στο Μαρτίου 21, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: