Δέκα (10) βιβλία που (μου) άλλαξαν τον κόσμο.

Πήρα την πρόσκληση εν μέσω φλογοδών και παραισθησιογόνων ημικρανιών χτες από την Λεία Βιτάλη και ομολογώ η σκέψη δεν βοήθησε να ηρεμήσουν τα εγγεφαλικά μου κύτταρα. Σκεπτόμουν πως θα μπορούσα να επιλέξω δέκα μόνο βιβλία και το δεξί μου ημισφαίριο προσέφερε άλλα είκοσι μαζί με τις συνεχιζόμενες σφυριές πόνου. Τελικά αποφάσισα να αλλάξω λίγο το ‘έργο’ και αντί γενικά για τα δεκα βιβλία να μιλήσω για τα δέκα βιβλία που μου άλλαξαν την ζωή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν ξέρω κατά πόσο θα έπειθα άλλους για την οποιαδήποτε αξία τους. Εγώ απλώς δεν θα ήμουν σήμερα αυτός που είμαι αν δεν είχα πέσει στο άρωμα των ανοιχτών σελίδων τους.

Andre Gide, Les faux-monnayeurs – Henry Miller, Tropic of Cancer – Albert Camus, L’ etranger. Για μένα αποτελούν ένα βιβλίο που δεν μπορώ να το ξεχωρίσω στην μνήμη μου. Διάβασα και τα τρία την ίδια περίοδο όταν ήμουν δεκαέξι χρονών και ήταν σαν ο νους μου να έπαθε μια αλλαγή φάσης σε κάτι εντελώς διαφορετικό από κείνο που ήξερα και που ήμουν συνηθισμένος ως εκείνη την εποχή. Οι χαρακτήρες και των τριών βιβλίων έμειναν χαραγμένοι στο μυαλό μου και μπλέχτηκαν μεταξύ τους ως τα σήμερα, θυμάμαι αυτολεξεί τμήματα τους και μπορώ να τα απαγγείλω σαν να τα διάβασα χτες αν και ποτέ δεν τα ξαναδιάβασα από τότε (διάβασα στα αγγλικά το Tropic of Cancer λίγο αργότερα όμως).

Thomas Man, To μαγικό βουνό. Θυμάστε τον πρώτο μεγάλο καύσωνα του 1987; Ήτανε μέσα Ιουλίου, μόλις είχα τελειώσει τις πανελλήνιες και ετοιμαζόμουν να συναντήσω έναν ενήλικο κόσμο που ήλθε μέσα από το σανατόριο στο Davos. Σχεδόν γυμνός τα δέκα(;) μεσημέρια του καύσωνα, ξαπλωμένος στο πάτωμα για να μπορέσω να δροσιστώ έστω και λίγο διάβαζα μανιωδώς για την επτάχρονη περιπέτεια του Χανς Κάστορπ και βυθιζόμουν στις λογομαχίες των Νάφτα και Σετεμπρίνι. Διάβασα πολλές φορές το βιβλίο από τότε μα δεν θα μπορέσω να ξεχάσω την πρώτη φορά. Σήμερα είμαι περήφανος που έχω την πρώτη έκδοσή του στα γερμανικά να κοσμεί την βιβλιοθήκη μου.


Feynman, Leighton, Sands, The Feynman Lectures on Physics
. Την πρώτη ακριβώς μέρα που πάτησα το πόδι μου στο Φυσικό Αθηνών ένας εκ των ανεκδιήγητων καθηγητών που ήταν υπεύθυνοι για την έλλειψη μάθησης και γνώσης που μας υπέβαλλαν στα επόμενα τέσσερα χρόνια μίλησε για το τρίτομο Feynman Lectures on Physics σαν ένα δύσκολο βιβλίο που θάπρεπε να είχαμε υπόψη μας. Δεν θα μπορούσα να αντιληφθώ εκείνη την στιγμή την σημασία του βιβλίου μα αργότερα κατάλαβα πως το Feynman Lectures on Physics αποτελεί μια μορφή ευαγγελίου όχι διδασκαλίας μα γνώσης για το που στηρίζεται σήμερα η σύγχρονη φυσική. Σε ένα πυρηνικό όλεθρο θα ήταν το βιβλίο που θάπρεπε απαραίτητα να διασωθεί σαν γνώση για τα επόμενα είδη που θα επιζούσαν. Αν δεν το διάβαζα κατά την διάρκεια των επόμενων δέκα χρόνων από τότε δεν θα γινόμουν χειρότερος άνθρωπος, μα σίγουρα θα γινόμουν χειρότερος φυσικός.

Luis Bunuel, Η τελευταία πνοή. Δεν είναι εύκολο να εξηγήσω σε κάποιον γιατί με επηρέασε τόσο πολύ το συγκεκριμένο βιβλίο. Ίσως γιατί αποτέλεσε ένα σχίσμα σε σχέση με τα προηγούμενα ‘υπαρξιακά’ βιβλία σε έναν κόσμο που ο καλλιτέχνης δεν υποφέρει μόνο μα μπορεί και να… κάνει πλάκα, να είναι ενδιαφέρων ως άνθρωπος και να μην υποχωρεί στις απόψεις του ως την τελευταία του πνοή.

James Joyce, Ulysses. H πρώτη μου προσπάθεια να διαβάσω τον Οδυσσέα έγινε όταν ήμουν δεκαεπτά χρονών. Απέτυχα όπως καταλαβαίνετε παταγωδώς μα δεν το έβαλα κάτω. Κάπου στα 22 μου ανακάλυψα τον πυκνό κόσμο του Λεοπόλδου Μπλούμ και μια συντροφιά από κείμενα που ποτέ δεν με εγκατέλειψαν από τότε.

Douglas Hofstadter, Goedel, Escher, Bach.. Είχα μόλις ξεκινήσει το διδακτορικό μου όταν ξεκίνησα να διαβάζω το Goedel, Escher, Bach. Σαν προπτυχιακός φοιτητής είχα διαβάσει – κατά την διάρκεια μιας κατάληψης – τα θεωρήματα του Goedel, σαν ερασιτέχνης μουσικός (μη χέσω) είχα ασχοληθεί με τον Bach και μού άρεσαν – σχετικά – οι λιθογραφίες του Escher. Το βιβλίο του Hofstadter όμως έδεσε τους τρεις σαν ανθρώπινες ευφυίες και τα δημιουργήματά τους σαν αποτελέσματα ενός βιολογικού εγκέφαλου/υπολογιστή. Οι σημερινές μου απόψεις για τον ανθρώπινο εγκέφαλο και την λειτουργία του είναι στηριγμένες πάνω σ’ αυτό το βιβλίο.

Σενέκας, Επιστολές προς Λουκίλιο. Στα εικοσιπέντε μου είχα ήδη τελειώσει το διδακτορικό μου, δούλευα σαν postdoc στην αστροφυσική υψηλών ενεργειών αλλά είχα καταφέρει να περάσω για διάφορους λόγους (οι ερωτικές απογοητεύσεις δεν βοηθάνε) εποχές απόλυτης δυστυχίας. Η στωική άποψη για την ζωή ήλθε μέσα από τις επιστολές του Σενέκα και αποτέλεσε ένα σοκ για τον τρόπο με τον οποίο έβλεπα τα πράγματα ως τότε. Ο Σενέκας βρίσεκται από τότε πλάι στο κρεβάτι μου – ακόμη και αν δεν μπορώ να ακολουθήσω απόλυτα τις συμβουλές του – και είναι το βιβλίο που ‘χάρισα’ στον γιό μου όταν γεννήθηκε.

Thomas Pynchon, Gravity’s Rainbow. Πάνε δεκατρία χρόνια από την στιγμή που έπεσε στα χερια μου το Gravity’s Rainbow. Ήταν το βιβλίο που δεν άλλαξε τόσο εμένα, μα άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετώπιζα όλα τα άλλα βιβλία και όλους τους άλλους συγγραφείς. Το ‘μέτρο’ Gravity’s Rainbow πια αποτελεί έναν απόλυτο πήχυ που λίγα βιβλία μπορούν να φτάσουν. Ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια το Gravity’s Rainbow έχει υποστεί πάνω από δέκα αναγνώσεις και έχει βρεθεί μαζί μου τόσο στην κορυφή του Κάκαβου στην Λήμνο για τους 12 μήνες της στρατιωτικής μου θητείας εκεί, όσο και στην Bora Bora όταν σαν νεόνυμφοι κάναμε ταξίδι του μέλιτος. Πλέον αποτελεί τον απόλυτο σύντροφό μου.

Παρά την ημικρανία πρέπει να ευχαριστήσω την Λεία γι’ αυτό το ταξίδι μνήμης πίσω από τις παλιές μου αναγνώσεις. Θα μπορούσα να βάλω πολλά βιβλία ακόμη και σε αυτήν την λίστα. Τελικά ένα βιβλίο πάντα μας αλλάζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Επιλέγω να σταματήσω την λίστα μου σε αυτά τα milestones θεωρώντας τα τα μεγαλύτερα τμήματα του σκελετού που με αποτελεί. Χωρίς τα υπόλοιπα όμως δεν θα είχα πραγματική υπόσταση.

Advertisements

~ από basileios στο Μαρτίου 23, 2007.

3 Σχόλια to “Δέκα (10) βιβλία που (μου) άλλαξαν τον κόσμο.”

  1. Απολαυστική και χορταστική η λίστα σου

  2. […] Susskind Lectures on Physics Έχω γράψει στο παρελθόν για το ρόλο που έπαιξαν οι Feynman Lectures on Physics στην ζωή […]

  3. […] και τον Μύθο του Σίσυφου στα δεκάξι μου και όπως είχα γράψει στο παρελθόν, ειδικά ο Ξένος αποτελεί ένα βιβλίο που επηρέασε τόσο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: