Zen and the Art of Motorcycle Maintenance

Ιούλιος του 1968. Ένας πατέρας με τον δωδεκάχρονο γιό του ξεκινούν ένα ταξίδι πάνω σε μια Honda Superhawk από το Σαν Φραντζίσκο προς στις περιοχές της Αμερικής που το οδήγημα δεν κλείνεται στην περιορισμένη ευθεία ενός αυτοκινητόδρομου μα αγκαλίάζει τις δυσκολίες των στροφών με το πεπερασμένα διαφορετικό τοπίο που διαδέχεται το κάθε ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων.

Δεκάξι μέρες αγκαλίά με μια ζεστή μηχανή, στα βουνά του Όρεγκον, της Ντακότα, της Μοντάνα, με τα χιλιόμετρα να διαδέχονται το ένα το άλλο και τις σκέψεις να ωριμάζουν κάτω από το κράνος πριν βρουν έκφραση στα χείλια κι αργότερα στο χαρτί. Σκέψεις που κρατήθηκαν στα όρια της τρέλας στο παρελθόν και στα όρια της απόλυτης καταστροφής. Κι απέναντί του, ένα μυαλό παρθένο, έτοιμο να ακούσει, να γνωρίσει και να μάθει. Δεκάξι μέρες που είναι αρκετές να παραμερίσουν το παρελθόν και να ορίσουν ένα μέλλον και για τους δυό τους. Δεκαέξι μέρες που στάθηκαν ένα ορόσημο για την γεφύρωση πραγμάτων που κανείς δεν θα πίστευε πως θα μπορούσαν να συνδεθούν. Όπως μια λαδωμένη παλιά μηχανή με μια ασιατική φιλοσοφία.

Το Zen and the Art of Motorcycle Maintenance, που κλείνει αυτόν το Απρίλιο 33 χρόνια έκδοσης, αποτελεί την συνέχεια του ταξιδιού εκείνου μέσα στα μυαλά εκατομμυρίων ‘εφήβων’ που αντιμετωπίζουν, για πρώτη φορά ίσως, τον εαυτό τους πίσω από την οδήγηση στα βουνά και τις αμόλυντες περιοχές του εγκεφάλου τους, αφήνοντας χνάρια που ακολουθούνται με την ίδια δυσκολία που σβήνονται.

Aναρρωτιέμαι σήμερα πως αντιμετωπίζει το Zen and the Art of Motorcycle Maintenance η δεύτερη πλέον γεννιά αναγνωστών. Παδιά, που οι γονείς τους διάβασαν το βιβλίο και απέτυχαν παταγωδώς στο να κρατήσουν μια και μόνο σκέψη από εκείνες στην ζωή τους. Παιδιά που νιώθουν την ματαιότητα, την ουτοπία και την απογοήτευση σ’ αυτές τις σελίδες.

Αλλά όπως ξαναείπαμε, who needs action when you got words?

Advertisements

~ από basileios στο Απρίλιος 18, 2007.

2 Σχόλια to “Zen and the Art of Motorcycle Maintenance”

  1. το βιβλίο αυτό είναι το μόνο πράμα που έκλεψα ποτέ στη ζωή μου.

    από μια βιβλιοθήκη στη Βουλγαρία.δεν πουλιότανε στα μαγαζιά, είχε εξαντληθεί και δεν είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα.

    ήμουν 20 χρονών και είμαι 40

    με μια κόρη 12 χρονών.

    φοβάμαι ότι δε θα το διαβάσει ποτέ.

    όχι μόνο γιατί είναι πολύ δυσκολο να το βρείς, αλλά και γιατί η ανάγνωση του απαιτεί ήρεμο χρόνο.(καταλαβαίνεις τι εννοώ)

  2. Κι εγώ αυτό φοβάμαι, ότι δε θα το διαβάσει ποτέ η 15χρονη κόρη μου. Χθες ξεκαθαριζε το δωμάτιο της για να κάνει χώρο για τα καινούρια βιβλία του σχολείου και ανάμεσα στα πράγματα που είχε βάλει «για ανακύκλωση» ήταν τα λογοτεχνικά βιβλία που διάβασε υποχρεωτικά. Απ’την άλλη, δεν έχει νόημα να στενοχωριέμαι γι αυτό. Άλλη γενιά. Τελεία. Θα βρει το δικό της δρόμο, είμαι σίγουρη. (Το βιβλίο είναι και για μένα βιβλίο σύμβολο…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: