7 χρόνια

Η ελευθερία μου κράτησε μόλις 6 μέρες… 25 Μαΐου 2000 απολύθηκα από το στρατό, 1 Ιουνίου 2000 σε γνώρισα. Θυμάμαι τόσο έντονα το πρόσωπό σου όταν σε είδα, θυμάμαι τι μου είπες, τι φορούσες, τι μορφασμούς έκανες. Θυμάμαι την συζήτηση που είχαμε όταν στο τέλος της ημέρας απομείναμε μόνοι και χωριστήκαμε τόσο απλά και φυσιολογικά σαν να ξέραμε και οι δύο πως ‘θα τα ξαναπούμε’.

Πέρασαν επτά χρόνια. Δύσκολα χρόνια. Πολύ περισσότερο για σένα. Μα και γω προσπάθησα να είμαι μαζί σου σε όλα όσα συνέβαιναν χωρίς να σε εμποδίζω να είσαι εσύ. Στις στιγμές απόγνωσης πολλές φορές είπαμε την φράση ‘μήπως είμαστε κακή τύχη ο ένας για τον άλλον;’. Μα εγω δεν πιστεύω στην τύχη, έτσι δεν είναι;

Κι όμως ήταν τύχη μέρα που γνωριστήκαμε. Τύχη για όλα όσα κατάφερε ο ένας να δει στον άλλον, τύχη για κείνο το λάθος SMS που ήλθε αργότερα, τύχη γιατί νιώθω κάθε μέρα σαν να σε γνώρισα εκείνη την στιγμή. Τύχη για όλα τα άλλα που ήλθαν σε αυτά τα επτά χρόνια και που θυμόμαστε πιο σπάνια από όλα τα δύσκολα.

Η αλήθεια είναι πως αλλάξαμε πολύ αυτά τα επτά χρόνια. Αλλά αλλάξαμε μαζί. Και για μένα τελικά αυτό μετράει.

Στα επόμενα επτά…

Advertisements

~ από basileios στο Ιουνίου 1, 2007.

 
Αρέσει σε %d bloggers: