‘Πες της το, με ένα γιουκαλίλι’

‘Πες της το με ένα γιουκαλίλι’
γρινιάζει κάποιος φωνογράφος
πες μου τι να της πω, Χριστέ μου
τώρα συνήθισα μονάχος.

uku.jpg

Kάτω από την ομίχλη, κάτω από την ζέστη κάτω από την υγρασία. Με το φως να είναι ψεύτικο και να γεμίζει όλα όσα έχουν αδειάσει από το υπόλοιπο της ζωής μου. Πως καθρεφτίζονται όλα τα πράγματα έξω από το παράθυρο σαν να είναι ψεύτικα, σαν να ανήκουν σε κάποιον άλλο. Δεν είναι η δικιά μου ζωή που τρέχει πίσω από την μέρα και τους ανθρώπους. Είναι κάποιος άλλος…

Τα δέντρα μοιάζουν με κοράλια
που κάπου ξέχασαν το χρώμα
τα κάρα μοιάζουν με καράβια
που βούλιαξαν και μείναν μόνα.

uku2.jpg

Μου λείπουν πράγματα που ποτέ δεν είχα. Μου λείπουν οι ώρες που έχασα κυνηγώντας όλα όσα ποτέ δεν θα αποκτήσω. Μου λείπουν όλες οι αλλαγές που δεν φτάσαν πουθενά. Έρημοι δρόμοι γεμάτοι από σκυλία με ψύλλους που ψάχνουν τον αφέντη τους, ή την δευτέρα παρουσία ή ένα κόκαλο.

Α! νά ‘ταν η ζωή μας ίσια
πως θα την πέρναμε κατόπι
μ’ αλλιώς η μοίρα το βουλήθη
πρέπει να στρίψεις σε μια κόχη.

null

Κράτησα τις μέρες μου στο παρελθόν σφιχτά, σαν να κρατούσα μια αγάπη που ποτέ δεν θά ‘ρθει. Κράτησα όλα όσα δεν θα μείνουν στους επόμενους που θά ‘ρθουν και θα χαθούν μαζί μου σαν την τελευταία ηλιαχτίδα στο βυθό της θάλασσας. Απέμειναν οι ήχοι από την μουσική μας που χαράζει τα πάντα που περάσαμε μαζι. Κι ας μην ξέραμε τελικά που τελειώνει ο δρόμος που πήραμε. Λάθος;

Και ποιά είναι η κόχη; Ποιός την ξέρει;
Τα φώτα φέγγουνε τα φώτα
αχνά! δεν μας μιλούν οι πάχνες
κι έχουμε την ψυχή στα δόντια.

Δεν έφυγε τίποτε απο πάνω μας. Στεγνωμένοι ως την ψυχή χαρίζουμε τις μοναχικές μας ώρες στον ήχο του παρελθόντος. Είναι η ώρα μας τέτοια που δεν χωράει τη μέρα, το μήνα, το χρόνο. Απλώνει τα χέρια της, τα δάχτυλά της στις αρμονίες τις περίεργες από τα βάθη του Ειρηνικού, απλώνει τα βήματά της στην μνήμη μας και σκορπά τα ψέμματα που κλείσαμε στα βλέφαρά μας. Με τα μάτια κλειστά είναι πια λιγότερο επικύνδινο. Ελάτε, εδώ είμαστε, διασκεδάστε μας ως την ώρα της κρίσης που έρχεται χωρίς να χρειάζεται να αλλαξουμε την μοναξιά μας.

‘Πες της το με ένα γιουκαλίλι’
γρινιάζει κάποιος φωνογράφος
πες μου τι να της πω, Χριστέ μου
τώρα συνήθισα μονάχος.

Advertisements

~ από basileios στο Ιουλίου 31, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: