Sunshine

null

O Ήλιος για αιώνες αποτελούσε το υπέρτατο μοντέλο θεότητας. Ο φορέας του φωτός, ο ολοκληρωτής της μέρας, αλλά ταυτόχρονα και ο ήλίος καταστροφέας, ο Ήλιος που κανείς θνητός δεν μπορεί να τον κοιτάξει καταπρόσωπο. Αλλά με την έντονη διάδοση των τεχνητών μέσων φωτισμού στο τέλος του 19ου αιώνα ο Ήλιος έπεσε από το βάθρο της θεότητας του και κατάντησε ‘ένα αστέρι σαν όλα κι άλλα’. Η ζωή μας δεν στηρίζεται πια πάνω του, ο ημερήσιος μας κύκλος δεν έχει τίποτε να κάνει με αυτόν. Το Sunshine του Danny Boyle μας φέρνει όμως σε έναν κόσμο και ένα περτιβάλλον που ο Ήλιος ξαναγίνεται σημαντικός, αποκτά την θέση που πάντα είχε και εμφανίζεται κυρίαρχος και κύριος πρωταγωνιστής της ταινίας.

Οι μόνιμοι αναγνώστες θα πρόσεξαν πως σπάνια – σχεδόν ποτέ – δεν έχω γράψει εδώ για κάποια ταινία, αλλά το Sunshine που είδα χτες αξίζει μια αναφορά εδώ μόνο και μόνο λόγο του Θεού Ήλιου. Θα μπορούσαν πολλά πράγματα να χαλάσουν αυτήν την ταινία για μένα, το μέτριο σε σημεία παίξιμο, τα επιστημονικά προβλήματα σε διάφορα σημεία, το λίγο ανόητο τρίτο μέρος. Και παρόλα αυτά η ταινία άντεξε στα μάτια μου σαν η πιο κλειστοφοβική ταινία που έχω δει ποτέ μου που δουλεύει πάνω στον θεατή περισσότερο ψυχολογικά παρά με την άμεση δράση ή με το απλό στόρυ. Μ’ αυτό το δεδομένο η ταινία είναι πιο συγγενική με τον Σολάρις του Ταρκόφσκι παρά με την Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ. Το πλεονέκτημα όμως είναι πως ο Danny Boyle δεν προσπάθησε να μιμηθεί κανέναν από τους δύο αν και οι επιρροές και των δύο είναι φανερές.

Μέ άλλα λόγια δείτε την ταινία κι ας μην κολλήσετε στις λεπτομέρειες!

Advertisements

~ από basileios στο Αύγουστος 29, 2007.

4 Σχόλια to “Sunshine”

  1. θα την δω και θα σου πω 😉

  2. αναμένω!

  3. Tην είδα εχθές το βράδυ και τώρα είδα την αναφορά σου σε αυτη. Δε μου άρεσε, βρηκα εντελώς τραβηγμένα από τα μαλλιά πολλά πράγματα. Ωραία σκηνέ εκείνη όπου ανακαλύπτουν τη σχεδόν τροπική βλάστηση μέσα στον Ικαρο Ι αλλά και εκείνη όπου δείχνει την αγωνία των αστροναυτών μέσα στις βαριές ογκώδεις χρυσαφί στολές τους

  4. για μενα ολη η αξια της ταινιας ητανε το καθαρα κλειστοφοβικο αίσθημα των αστροναυτών και η αντίληψη τους πψς οδέυουν σε μια αποστολή αυτοκτονίας (π.χ. ακόμα και στο όνομα του πλοίου: Ίκαρος…).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: