Sonny, please!

Πρωτάκουσα το Saxophone Colossus κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 όταν η έννοια jazz για μένα σχετιζόταν με κάποιες νυχτερινές εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη (Κυραική βράδυ νομίζω). Τα jazz ακούσματά μου ήταν τόσο περιορισμένα και συμβατικά, και αναμφιβήτητα συνδεδεμένα με την υπόλοιπη και πολύ περιοσρισμένη μουσική μου παιδεία που στ΄αλήθεια ένιωσα να ακούω κάτι που δεν με άγγιζε και που ίσως ίσως να άγγιζε και τα όρια της κακοφωνίας στ’ αυτιά μου. (δεν μπορώ να φανταστώ σήμερα τι θα έλεγα αν άκουγα εκείνη την εποχή Ornette Coleman ή free form jazz).

Όμως το Saxophone Colossus παρά την αδιάφορη ίσως επαφή που είχα μαζί του τότε έμεινε στην μνήμη μου και σιγά σιγά γέννησε μια σειρά από σκέψεις πάνω στην Jazz μα και στην μουσιή γενικότερα που κατέληξε σήμερα να είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου ακούσματα και ο Sonny Rollins να είναι ίσως υπεύθυνος γιά όλες μου τις μουσικές προτιμήσεις.

Από την άλλη όμως ο Sonny Rollins σήκωσε στην μουσική για μένα έναν πήχυ τόσο ψηλό – όπως έκανε αντίστοιχα ο Pynchon στην λογοτεχνία περίπου την ίδια εποχή – που ίσως να κατέστρεψε ένα μεγάλο τμήμα της ευχαρίστησης που νιώθω ακούγωντας άλλους μουσικούς. Κάπου γράφει ο Κομφούκιος πως η μάθηση της μουσικής γίνεται σε τρία στάδια: Στο πρώτο μαθαίνεις τις νότες, στο δεύτερο μαθαίνεις τον ρυθμό και στο τρίτο μαθαίνεις το συναίσθημα. Με αυτή την λογική ο Sonny Rollins εκφράζει τόσο πολύ το συναίσθημά του μέσα από κάθε νότα και κάθε ρυθμό που αισθάνομαι πολλές φορές σαν να διαβάζω ένα βιβλίο όταν τον ακούω να παίζει.

Λίγα χρόνια μετά το Saxophone Colossus – κάπως σαν τον Wittgenstein μετά το Tractatus – o Sonny Rollins εγκαταλείπει την jazz scene για τρία χρόνια και ασχολείται με την μουσική του εξέλιξη κάνωντας πρόβες πάνω σε μια γέφυρα στην Νέα Υόρκη. Πάντα απορούσα γι’ αυτήν την απόφαση που αγγίζει μια τελειομανία που το μουσικό αυτί μου δεν μπορούσε να αγγίξει. Φαίνεται όμως να είναι η πράξη του αυτή τόσο συνδεδεμένη με το υπόλοιπ της ζωής και της προσωπικότητάς του που να εξηγεί ακόμη και το γεγονός πως είναι σήμερα ο μοναδικός επιζήσας από μια γενιά jazz μουσικών που προσέφερε τόσο πολλά αλλά αυτοαναλώθηκε κατά μεγάλο μέρος της με εντυπωσιακό τρόπο.

Σήμερα ο Sonny Rollins είναι 77 χρόνων, αλλά με μια ενέργεια στο παίξιμο που τον προσδιορίζει τουλάχιστον στο επίπεδο του νεαρού άνδρα μα με μια σοφία που ταιριάζει στην έννοια Δασκαλος.

Χτες βράδυ ο Sonny Rollins έπαιξε στο Carnegie Hall ακριβώς πενήντα χρόνια ύστερα από την πρώτη παρουσία του εκεί.

Advertisements

~ από basileios στο Σεπτεμβρίου 20, 2007.

Ένα Σχόλιο to “Sonny, please!”

  1. ωραίος ;))

    btw είδα το sunshine … έτσι κι έτσι μου φάνηκε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: