‘Λεπτομέρειες για το Τελος του Κόσμου’, Ευγένιος Αρανίτσης

H λίστα με τις αναγνώσεις που βλέπετε στα δεξιά του μπλογκ ‘πάσχει’ από την ολική σχεδόν ανυπαρξία Ελλήνων συγγραφέων. Δεν οφείλεται όμως αυτό στο ότι δεν διαβάζω καθόλου Έλληνες συγγραφείς μα γιατί κάθε μου προσπάθεια στέφεται με την απόλυτη έλλειψη πραγμάτων που θα μπορούσα να γράψω χωρίς να θεωρηθώ κακεντρεχής, εμπαθής ίσως, και σίγουρα προκατειλημμένος.

Διάβασα το ‘Λεπτομέρειες για το Τέλος του Κόσμου’ του Ευγένιου Αρανίτση ύστερα από συνεχείς προτροπές φίλων που εκτιμώ την γνώμη τους και την αποψή τους πιστεύωντας όμως ως την πρώτη σελίδα του βιβλίου πως θα πέσω στην ίδια κακεντρέχεια, εμπάθεια και προκατάληψη. Όμως από την στιγμή που η ιστορία πήρε σάρκα και οστά και ξεκίνησαν οι συνάψεις του εγκεφάλου μου στην διεύθυνση του βιβλίου τα πράγματα άλλαξαν.

Όμως όλα είναι μια παγίδα σε αυτό το βιβλίο. Η φαινομενικά απλή διήγηση σε οδηγει σε παγίδες που δύσκολα ξεπερνάς και η γραμμική (λεει ο συγγραφέας, λογαριθμική λεω εγώ) εξιστόρηση των περιπετειών μιας μεσοαστικής οικογένειας σε παγιδεύει σε ένα state of mind που δεν αφαιρείται όταν κλείνεις προσωρινά το βιβλίο. Όπως και ο τίτλος του αναφέρει είναι ένα βιβλίο για τις λεπτομέρειες της ζωής, αυτές που είναι τόσο κοινές και άσημες αλλά υπό το κατάλληλο πρίσμα είναι πιο σημαντικές στην λειτουργία του μυαλού και της ανάμνησης από ότι είναι η καθ’ αυτό ιστορία. Το κατά πόσο παγιδεύεται όμως η ανάμνηση σ’ αυτές τις λεπτομέρειες εξαρτάται τελικά από την κάθε μιά ανθρώπινη φύση και στο βιβλίο από την συνείδηση αυτής της κατάστασης από τον αναγνώστη.

Μεγαλύτερη παγίδα από όλες όμως είναι αυτή που σε κάνει να νομίζεις πως το βιβλίο το έγραψε ο Αρανίτσης… Το βιβλίο είναι γραμμένο από τον Salman Rushdie στα καλύτερά του, από τον Gabriel Garcia Marques στα πιο ποιητικά του ή το πολύ από τον Mario Vargas Llosa στα πιο δυναμικά του (ή και από τους τρεις μαζί – όπως έλεγαν κάποτε για τον Pynchon).

Σημαίνουν όλα αυτά πως το βιβλίο είναι τέλειο; Όχι. Μπορεί το βιβλίο να μην ήταν τέλειο, μπορεί να είχα προβλήματα με την έκφρασή του και με την ανάπτυξή του πολλές φορές και μπορεί να ένιωθα κάπου πως ο Αρανίτσης είναι αδύνατον να ήταν έφηβος στην δεκαετία του 80 (επειδή δεν γνωρίζω την ηλικία του ίσως κάνω λάθος, απλώς οι λεπτομέρειες της δικιάς μου εφηβείας εκεί δεν ταιριάζουν με τίποτε με τις αντίστοιχες λεπτομέρειες του βιβλίου) αλλά παρόλα αυτά ευχαριστήθηκα το ‘Λεπτομέρειες για το Τέλος του Κόσμου’ διπλά. Μια φορά σαν απόλυτη ανάγνωση ενός εξαιρετικού βιβλίου και άλλη μία γιατί αποτελεί το καλύτερο βιβλίο έλληνα συγγραφέα που διάβασα τα τελευταία 5-10 χρόνια.

Advertisements

~ από basileios στο Φεβρουαρίου 7, 2008.

27 Σχόλια to “‘Λεπτομέρειες για το Τελος του Κόσμου’, Ευγένιος Αρανίτσης”

  1. χαίρομαι πάρα πολύ που σου άρεσε ο Ε.Α. αν και δεν είχα αμφιβολία. Μέγας στυλίστας και σπουδαίο μυαλό. Και τι χιούμορ ο άτιμος! Νομίζω έπεσες μέσα στους συγγραφείς με τους οποίους διατηρεί εκλεκτικές συγγένειες αν και θα προσέθετα σίγουρα τον Γκομπρόβιτς και ίσως και τον Ναμπόκοφ. Ο Ε.Α. είναι γεννηθείς το 1955 (ή κάπου εκεί) οπότε σίγουρα δεν ήταν έφηβος τη δεκαετία του 80 (ίσως γι’ αυτό τα δύο αδέλφια να ‘έζησαν’ άλλη εφηβεία από τη δίκη σου). Από την άλλη, ούτε εγώ ήμουν έφηβος τη δεκαετία του 80 και δεν έχω καν αντίληψη της Αθήνας και των φυλών εκείνης της εποχής αλλά είναι τόσο γκροτεσκ και καθ’ υπερβολήν η περιγραφή του Ε.Α. που δεν μπορεί (ούτε και προσδοκεί, πιστεύω) να λειτουργεί ντοκουμεντίστικα.

    υ.γ. Να σου προτείνω να συνεχίσεις με τα λοξά, ιμπρεσσιονιστικά του δοκίμια;

  2. έτσι ακριβώς είδα και γω το θέμα ‘εφηβεία στη δεκαετία του 80΄ και γι’ αυτο και τελικά δεν αφαίρεσε καθόλου από το βιβλίο. δεν έχεις άδικο και για τον ναμπόκοφ (και τον Γκομπροβιτς μαλλον) – δάσκαλος του Πυντσον γαρ, άρα στην ίδια κατηγορία με τους υπολοίπους.

    Σίγουρα θα συνεχίσω με κάτι άλλο δικό του, αλλά με ότι μπορέσω να βρω. Στα περισσότερα βιβλιπωλεία δεν υπήρχε ουτε ένας τίτλος του Αρανίτση.

  3. Ακριβώς αυτό συμβαίνει με τον Α. διακρίνει πολύ έντονα κανείς στα κείμενά του όλες του τις επιρροές (Ναμπόκωφ περισσότερο από κάθε άλλον).Αλλά δεν προσπαθεί καθόλου να το κρύψει .Εκεί έγκειται ίσως κι ένα μέρος της γοητείας του .Έχω την αίσθηση ότι φτιάχνει ένα πάτσγουωρκ όπου κάθε κομμάτι του δείχνει καθαρά από που προέρχεται.Εάν οι αρμονίες μεταξύ των κομματιών είναι πετυχημένες το αποτέλεσμα είναι καλό.Σίγουρα δεν γράφει μεγάλη λογοτεχνία αλλά το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα γοητευτικό.
    Θα σου συνιστούσα να διαβάσεις και το «ιστορίες που άρεσαν σε μερικούς ανθρώπους που ξέρω».

  4. ξερεις τι λενε… ‘minor poets borrow, great poets steal’.

    με την εμπειρία του ενός βιβλίου όμως διαφωνώ κάθετα στην άποψη πως ‘δεν γράφει μεγάλη λογοτεχνία’. καταρχάς την σημερινή εποχή δεν είναι ίδια τα ‘στεγανά’ της ‘μεγάλης λογοτεχνίας’ με αυτά που ηταν καποτε αλλα ούτως η άλλως σύγκριση με παλαιότερες εποχές δεν μπορεί να γίνει.

  5. προσθέτω την ένσταση μου σε αυτήν του οικοδεσπότη. Τι εννοείς,’σίγουρα δεν γράφει μεγάλη λογοτεχνία’; Κατά τα άλλα συμφωνώ για τις ‘ιστορίες που άρεσαν..’.

  6. Είναι ένα βιβλίο με αδυναμίες, αλλά και με φιλοδοξίες. Ελληνικά βιβλία με φιλοδοξίες δύσκολα βρίσκεις. Προσωπικά, αγαπημένο μου του Ευγένιου είναι το «Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα» που πήρε και το κρατικό βραβείο. Ο «Ελυτης» του δεν μου άρεσε. Για τα ποιητικά του δεν έχω να πω τίποτα. Απέχω από την ποίηση τα τελευταία χρόνια.

  7. παιδιά σε πιο βιβλιοπωλείο βρίσκετε όμως βιβλία του; Όπως είπα τα μόνα δύο που είχαν ΜΟΝΟ το Λεπτομέρειες για το Τέλος του Κοσμου ήτανε ο Ιανος και αυτό το πορτοκαλοκατάσταση στο Σύνταγμα.

    @fvasileiou. θα ήθελα να συμφωνήσω μαζί σου αλλά δεν καταλαβαίνω τι εννοείς ‘βιβλίο με φιλοδοξίες’.

  8. Ταιριαστό το απόφθεγμα…» Μεγάλη» λογοτεχνία εννοώ αυτό που όταν το διαβάσω στοιχειώνει μέσα μου για πάντα , συνεχίζει να με προκαλεί να το ξαναδιαβάσω κι όταν ενδώσω σ΄αυτήν την πρόκληση είναι σα να διαβάζω άλλο βιβλίο…εξίσου αριστουργηματικό. Εγώ άλλαξα , αυτό ,η εποχή ;
    Αυτό έχω αισθανθεί με τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη ,το Eroica ,το Κιβώτιο ,τα Ανεμοδαρμένα ύψη ,το Μομπυ Ντικ,τα μεγάλα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι ,το Πέδρο Πάραμο ,τη Δίκη …κι άλλα που λίγο πολύ τα γνωρίζεις.Ίσως όμως να ήμουν λίγο υπερβολικός που αναφέρθηκα στον Αρανίτση με αυτήν τη φράση.

  9. νομιζω πως αδικείς και τον Αρανίτση και το ίδιο το βιβλίο. Ακόμη και με την εννοια που λες τη φράση ‘μεγάλη λογοτεχνία’ ένα βιβλίο μπορεί να σημαίνει πολλά για κάποιους αλλά τίποτε για κάποιους άλλους. its in the eye of the beholder τελικά.

    αλλά ακόμη και να μην είναι έτσι και βλεπωντας το σε απόλυτες γραμμές το Λεπτομέρειες για το Τελος του Κόσμου νομίζω είναι από τα πιο συγγενή βιβλία που ξέρω με το ‘Μυθιστόρημα της Κυριας Ερσης’ του Πεντζίκη και στην λεκτική jazz του Σκαρίμπα (σε ελληνική γλώσσα πάντα). Και αυτά κακά τα ψέμματα είναι μεγάλη λογοτεχνία…

  10. Συμφωνώ απόλυτα με αυτά που λες , αυτή είναι άλλωστε και η ομορφιά της λογοτεχνίας.Άλλο βιβλίο διαβάζει ο καθένας από μας κι ας έχει τον ίδιο τίτλο.Πολλές φορές μάλιστα και το ίδιο βιβλίο αν διαβάσω μου φαίνεται διαφορετικό.
    Για να μην παρεξηγηθώ ξαναλέω οτι ο Αρανίτσης μου αρέσει γι’ αυτό μίλησα πιο πάνω για τη γοητεία που μου ασκούν τα κείμενά του.Το πρώτο βιβλίο του που είχα διαβάσει ήταν «η ιστορία των ηδονών» ,εκδ. Ακμων (πρέπει να ήμουν φοιτητής τότε)και εκτοτε ότι εκδίδει το παίρνω πάντα.Με είχε τόσο εντυπωσιάσει τότε που σε όποιον συγγραφέα έκανε αναφορά πήγαινα κι αγόραζα τα βιβλια του , όσα μπορούσα να βρω στην ελληνική αγορά εκείνης της εποχής.
    Με λίγα λόγια έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της βιβλιοθήκης μου αλλά και του γούστου μου.

  11. χαιρομαι που τελικα συμφωνουμε…

  12. άντε να πω κάτι ακόμα μπας και σε ψήσω να πάρεις τα δοκίμιά του (όχι δεν παίρνω ποσοστά…). Θυμίζουν τα ανατρεπτικά, αναρχικά, θεοπάλαβα γραπτά του David Foster Wallace (κάτι μου λέει πως σίγουρα θα τον έχεις διαβάσει εντούτοις δεν έχω δει να ανεβάζεις σχετικό ποστ) μόνο που ο Ε.Α. είναι βαθύτερος, πυκνότερος και πιο στοχαστικός. Λοιπόν; Ψήνεσαι;

  13. από την μια μερια εχω ψηθεί και τωρα γυρναω πλευρό 😉

    το καταλαβες πως ειμαι ΜΕΓΑΣ φαν του David Foster Wallace και έχω διαβάσει τα πάντα που έχει γράψει από τις εξαιρετικές short stories (ειδικα το girl with curious hair) και το πολυ Infinite jest στα δοκιμια του. και δε σου κρυβω πως ειναι άμεση επιρροή και στα δικά μου κείμενα.

  14. εμ, το καταλάβαμε…

    Tυγχάνει να διαβάζω τώρα το girl with curious hair και για αυτό μου ήρθε στο μυαλό ο Foster σε σχέση με τον Ε.Α (όχι πάντως λόγω του girl). Εγώ πάντως κόβω φλέβες για το Consider the Lobster.

    Anyway, ξέφυγα.

  15. μπα δεν ξεφυγες… και σωστα. καποια στιγμη πρεπει να γραψω για τον David Foster Wallace.

  16. Ξεχάσατε μια λεπτομέρεια από τις «Λεπτομέρειες», αν αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι. Τώρα μεταφράζεται στα Γαλλικά.

  17. Όταν ο Βασίλης ανακοίνωσε ότι διαβάζει τις «Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου», του Ευγένιου Αρανίτση, του φίλου μας, ομολογώ ότι αγχώθηκα. Φανατικός του Ευγένιου – και μεταξύ εκείνων που παρότρυναν το Βασίλη να τον διαβάσει – περίμενα ότι θα ξεκίναγε με κάποιο βιβλίο στα λογοτεχνικά εκείνα είδη που, πέρα από την ποίηση, υποτίθεται ότι αποτελούν τα δυνατά σημεία του Ευγένιου: «ιμπρεσιονιστικό» δοκίμιο («Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα;», 1999) και μικρή φόρμα («Ιστορίες που άρεσαν σε μερικούς ανθρώπους που ξέρω», 1995). Έπρεπε να το φανταστώ ότι ο Βασίλης, αθεράπευτος λάτρης του μυθιστορήματος, θα ξεκίναγε την ανάγνωση από μυθιστόρημα και, μια και η «Αφρική» (1988) είναι εδώ και καιρό εξαντλημένη, τι μας έμενε; Οι «Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου»…

    Όπως συμβαίνει λίγο πολύ με όλα, πρωτογνώρισα τον Αρανίτση τυχαία, γύρω στο 1996, μέσα από τα «Παράδοξα» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Το να πεις ότι τα «Παράδοξα» είναι η καλύτερη στήλη στον ελληνικό τύπο (και πιθανώς η μακροβιότερη, από το 1992) δε λέει πολλά, γεγονός παραμένει ωστόσο ότι σχεδόν πάντα θα βρεις εκεί κάτι πραγματικά πρωτότυπο, μια λοξή, αιρετική ματιά στη φόδρα των πραγμάτων και των φαινομένων (εκεί δηλαδή όπου περιμένουν κρυμμένες οι σημασίες), μακριά, πολύ μακριά από την ευκολία της κοινοτοπίας και της γκρίνιας, μια ευφυία τεράστια που ποτέ δε γίνεται τρομακτική αλλά παραμένει πάντα λεπτή, ανεπαίσθητη, τόσο που στο τέλος κάθε κειμένου συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται: «Ναι, τελικά ήταν σχεδόν προφανές, απορώ πώς δεν το σκέφτηκα κι εγώ…», και όλα αυτά ενώ διαπιστώνεις με χαρά (με ανακούφιση; με ανησυχία; με τρόμο;) ότι ναι, η γλώσσα είναι ακόμα ζωντανή… Για μένα το corpus των «Παραδόξων» αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του έργου του Αρανίτση, αυτό που, δανειζόμενος έναν όρο από τη μαθηματική θεωρία των καταστροφών, αποκαλώ «καθολική εκδίπλωση» όλων των κεντρικών μοτίβων της ποίησης και της πεζογραφίας του. (Άλλοι συγγραφείς θα τα είχαν ήδη συγκεντρώσει σε μερικές δεκάδες τόμους, έργο που φαίνεται πως θα παραμείνει τελικά για εμάς…)

    Όπως ήταν ίσως φυσικό, συνέχισα με το υπόλοιπο έργο του: τύχη μεγάλη με έφερε μπροστά στους δύο πρώτους τόμους των δοκιμίων του, αποκηρυγμένους τώρα από τον ίδιο, «Το σύμπλεγμα του Κάιν» (1980) και την «Ιστορία των ηδονών» (1982), και τα δύο από τον Ακμωνα, τον εκδοτικό οίκο που συνίδρυσε και διεύθυνε από το 1976, σε ηλικία μόλις 21 χρονών (ναι, είναι γεννηθείς το ’55 στην Κέρκυρα, δείτε εδώ
    http://vakxikon.blogspot.com/2008/02/1982.html
    για περισσότερα). Έπειτα ήρθαν η «Κέρκυρα», οι Ιστορίες», ο «Ιψ ο τυπογράφος – Ο Ελύτης για παιδιά και ερωτευμένους» (1999) ενώ άλλη μεγάλη τύχη, αυτή τη φορά προσωποποιημένη στον Γιώργο Ίκαρο Μπαμπασάκη, θα μου έφερνε τα υπόλοιπα αποκηρυγμένα (δηλ. χωρίς πιθανότητα επανέκδοσης) έργα του: «Το Φετίχ» (1982), το «Ξενοδοχείο των ντελικάτων εραστών» (1982), την «Εισαγωγή στην κοινωνιολογία του θεάματος – Θέσεις πάνω στον Ντεμπόρ και την επανάσταση» (1977), και τα Ερωτικά ποιήματα του Καρλ
    Μαρξ (1982), μαζί με τη «Φυσική» (1995), την «Αφρική» (1988) και τα «Ποιήματα & Πράξεις» (1993), τα οποία για ανεξιχνίαστους λόγους δεν έχουν επανεκδοθεί…

    …αλλά, για κάποιον επίσης ανεξιχνίαστο λόγο, έμεινα μακριά από τα μυθιστορήματά του…

    Φοβόμουν; Τον θεωρούσα ποιητή – δοκιμιογράφο – διηγηματογράφο και πίστευα ότι δεν θα τα κατάφερνε στο μυθιστόρημα; Αυτά και μερικά άλλα ίσως ήταν οι αιτίες…

    …οι ίδιες αιτίες που με άγχωσαν όταν ο Βασίλης διάλεξε τις «Λεπτομέρειες» ως πρώτη του επαφή με τον Ευγένιο, για να ξαναγυρίσω στην αρχή…

    Σε ευχαριστώ, Βασίλη, για την πιο καθαρή και απροκατάληπτη ματιά σε έναν από τους πιο παραγνωρισμένους – τελικά – και παρεξηγημένους έλληνες συγγραφείς…

  18. χρηστο εγω σε ευχαριστω και για το παραπανω κειμενο, και για τα καλα λογια μα κυριως για την προτροπή για τον Αρανίτση.

  19. και ενα τελικο σχολιο ακομα. μπορει να ειναι στηριγμενο σε ενα σημειο μονο (αλλα σαν αστροφυσικος υψηλων ενεργειων one point is a detection, two points a spectrum, three points an image ;)) h detection του Αρανίτση για μενα σημαινει πως καλοι/αριστοι ελληνες συγγραφεις τελικα υπάρχουν. απλως ειναι δυσκολο να βγουν στην επιφανεια.

    και εξακολουθω να ρωτω, που μπορώ να βρω αλλα βιβλία του Αρανίτση…

  20. Τώρα, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που ίδρυσε και διεύθυνε έναν ιστορικό εκδοτικό οίκο στην ηλικία των 21, που αρθρογραφεί συστηματικά σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες από το 1978, που, γενικά μιλώντας, είναι μέσα στο εκδοτικό κατεστημένο (η έκφραση χωρίς αρνητικές συνδηλώσεις), πώς λοιπόν ένας τέτοιος συγγραφέας αποδεικνύεται «δύσκολο να βγει στην επιφάνεια», όπως σωστά λες… ε, είναι κι αυτό ένα από τα ελληνικά παράδοξα…

    Υποπτεύομαι ότι η απάντηση (ή μέρος της τουλάχιστον) βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Ευγένιος θέλει να θεωρείται ποιητής-και-μόνο-ποιητής, με αποτέλεσμα να υποτιμά ο ίδιος τα υπόλοιπα δημιουργήματά του.
    Όπως είπα και παραπάνω, οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα είχε κυκλοφορήσει ήδη μερικούς τόμους με συγκεντρωμένα τα κυριακάτικα «Παράδοξα»… Αλλά όχι ο Ευγένιος, τα θεωρεί αποπαίδια του (μου εκμυστηρεύτηκε κάποτε ότι του παίρνουν περίπου μια ώρα το καθένα!). Και κάτι άλλο, εξαιρετικά αστείο (νομίζω): πριν μερικά χρόνια είχε εμπλακεί σε δημόσιο διάλογο (διαφωνώντας) με το Νάσο Βαγενά σχετικά με τις σύγχρονες θεωρίες του λογοτεχνικού έργου και της πρόσληψης (πολυσημία, μεταμοντερνισμός κλπ.) – ξέρετε, από αυτές που νομίζω αφθονούσαν παλιότερα. Λοιπόν, λίγο καιρό μετά, ο Βαγενάς δημοσίευσε τα δικά του κείμενα από αυτόν το διάλογο σε βιβλίο! Ο Ευγένιος;;; Σιγά, he just didn’t bother…

    Αυτά. Όσο για την ερώτησή σου, άστο πάνω μου 🙂

  21. ο ενθουσιασμός σου για τον Αρανίτση μου θυμίζει τον δικό μου για τον Pynchon. Δίκαιος και άξιος βεβαίως βεβαίως.

    Όσο για τους ‘λόγους’ πέραν της ιδιομορφίας που λέγεται ‘Αρανίτσης΄, μην ξεχνάς πως οι καταστάσεις στο ελληνικό βιβλίο είναι περίεργες. η μικρή ζήτηση και η μεγάλη προσφορά αυτό το κακό έχει.

  22. Ρε Βασίλειε, εγώ βρίσκω τον Αρανίτση σε βιβλιοπωλεία στην Κύπρο (κατόπιν παραγγελίας, εννοείται, αλλά τα βρίσκω) και συ του κλεινού άστεως δυσκολεύεσαι ακόμα;

    Αγαπητέ ctsats πολύ ωραίον το κείμενο σου.

    Αγαπητή Αναγνώστρια, όχι απλώς στα Γαλλικά, αλλά και από τον πολύ Flammarion. Τώρα πως θα λειτουργήσει η γλώσσα του Ε.Α. στην Γαλλικήν ένας Θεός ξέρει. Είναι ο ίδιος που ξέρει και πως θα δεξιωθούν οι Γάλλοι αναγνώστες ένα μυθιστόρημα που τους αναποδογυρίζει ό,τι ξέρουν από την Ελλάδα του Αλεξάκη, του Θεοδωρόπουλου, της Σωτηροπούλου, του Στάικου και λοιπών φιλογαλλικών δυνάμεων.

  23. την παραγγελια δεν την εχω δοκιμασει. Εγω αναφερομαι στο ‘ραφι’ όπου εκει ειναι ανυπαρκτος.

    το θεμα μετάφρασης τώρα που το έπιασες είναι αρκετά μεγάλο. δεν νομίζω πως είναι η γλώσσα ‘as such’ το πρόβλημα μα οι σημάνσεις της στο μυαλό του έλληνα (σε σχέση με το μυαλό του Γάλλου. Σε κάθε περίπτωση εγω καλή επιτυχία εύχομαι για την διεθνή καριέρα…

  24. Βασίλη, η σύγκρισή σου με τον Pynchon (ως προς την πόρωση) είναι εντελώς ακριβής. Πιστεύω μόνο ότι, σιγά-σιγά, και χωρίς να σε φτάνω βέβαια, αντιμετωπίζω και τον commander με τον ίδιο τρόπο…

    Είναι αστείο, αλλά κάποτε είχα μια «θεωρία» (δεν την έχω εγκαταλείψει τελείως 🙂 ) ότι ο Αρανίτσης «είναι» ο Pynchon… Και, ενώ ακόμα προσπαθώ να τη θεμελιώσω, δημοσιεύει αυτό:
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=17.12.2006,id=1378292
    …ο αθεόφοβος…!

    Περί ανυπαρξίας του στα ράφια, τσέκαρε στις τελευταίες σελίδες των «Λεπτομερειών» – θα δεις ότι τυπώθηκε το 1998 (δεύτερη έκδοση) σε 1500 αντίτυπα, και αμφιβάλλω αν υπήρξε ανατύπωση. Anyway, το καλύτερο σημείο νομίζω είναι το κεντρικό βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Νεφέλη, στην Ασκληπιού (λίγο πιο πάνω από την Πολιτεία, στην απέναντι πλευρά)

  25. re pynchon-αρανιτσης. πολυ καλο. να το προωθησουμε στην διεθνη πυντσονομαδα!

    θενκς για το τιπ της νεφελης. Θα το ψαξω ασαπ.

  26. αν εξακολουθεις να ψαχνεις τις «ιστοριες» του αρανιτση, θα τις βρεις στην πολιτεια.

    τα υπολοιπα ειναι δυσευρετα, μόνο σε second hand.

    αν βρεις τη φυσικη, με κλειστα ματια

  27. […] Το Τέλος του Κόσμου Έρχεται Φαντάζομαι θα φταίει η αρχή του Large Hadron Collider στο CERN που έχει οδηγήσει κόσμο να ψάχνει στο διαδίκτυο τις τελευταίες τρεις μέρες για ‘το τελος του κόσμου‘ και καταλήγουν στο κείμενο που είχα γράψει πριν καιρό για το ‘Λεπτομέρειες για το Τελος του Κόσμου’ του Ευγέν…. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: