‘Seven Pillars of Wisdom’, T.E. Lawrence

Υπάρχει κάτι που τραβάει τους ανθρώπους στον πόλεμο. Η αίσθηση και η ανατριχίλα στην αδρεναλίνη της μάχης φαίνεται να δρουν σαν γάντι πάνω στα γονίδιά μας. Ο άνθρωπος σαν ον πάνω στον πλανήτη δεν είναι άνθρωπος-σοφός μα άνθρωπος-μαχητής. Ένα ον που χρειάστηκε να παλέψει με σημεία και τέρατα (και πάνω από όλα ίσως με τον φόβο του τον ίδιο) για να είναι ο τελικός κυρίαρχος του πλανήτη.

Φορές φορές, ένας πνευματικός άνθρωπος αισθάνεται τόσο απελπισμένος από την βαρετή ζωή του χαρτοπόντικα, που σβήνει τα πάντα για ένα μπαρουτοκάπνισμα. Είτε αυτό εκδηλώνεται σαν μια κόντρα στην βούτα, είτε σαν μια οργή για τους γύρω του συνανθρώπους.

Στην περίπτωση του T.E. Lawrence (της Αραβίας) – αλλά και του Wittegnstein – ο πόλεμος ήταν συνυφασμένος με την ίδια του την ύπαρξη. Η μάχη δεν μπορεί να ξεχωριστεί από την προσωπικότητά του και το Seven Pillars of Wisdom είναι ένα μικρό ευαγγέλιο για μια σοφία, μια επιμονή και μια αυταπάρνηση που μόνο ένας τρελός εγγλέζος με ψυχολογικά προβλήματα θα μπορούσε να αντέξει.

Το βιβλίο πέρασε από τρεις εγγραφές, ένα χαμένο χειρόγραφο στον σταθμό του Reading, μια ιδιωτική εκτύπωση, ένα κατακρεούργημα ως εντυπωσιακή ταινία (that gives the wrong picture) και μια ανώμαλη προσγείωση για το κατά πόσο εμπλέκονται τα γεγονότα με την φαντασία του παρανοϊκού Lawrence.

Για μένα είναι απλώς το βιβλίο που χαρίζω σε ανθρώπους που χρειάζονται να είναι μαχητές.

Advertisements

~ από basileios στο Φεβρουαρίου 27, 2008.

3 Σχόλια to “‘Seven Pillars of Wisdom’, T.E. Lawrence”

  1. Τελικά το βιβλίο σου άρεσε ;

  2. είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία. δεν θα χάριζα άλλωστε ένα βιβλίο σε κάποιον που δεν θα μου άρεσε…

    (είναι παλιό ποστ. Απλώς το επαναλαμβάνω σήμερα γιατί το χρειάζομαι).

  3. «Υπάρχει μια σκηνή στον «Λώρενς της Αραβίας», όπου ο φλεγματικός Βρετανός συνταγματάρχης έχοντας αποφασίσει να επιστρέψει στην έρημο Νεφούντ για να σώσει έναν από τους συντρόφους του, έρχεται αντιμέτωπος με τον οπλαρχηγό του, Αούντα. Ο Λώρενς αγνοεί την παράκληση του, δήθεν δεισιδαίμονος, Άραβα να αφήσει τους νεκρούς με τους νεκρούς -γιατί το πεπρωμένο όποιου χάνεται στην έρημο είναι πεπρωμένο νεκρού-, επιστρέφει στην έρημο και γυρίζει πίσω, σκονισμένος και κατάκοπος κουβαλώντας έναν λιπόθυμο νέο στην ράχη της καμήλας του. Όταν ο Αούντα τον πλησιάζει αυτός του απαντά απαξιωτικά «Αυτό που εσύ ονομάζεις πεπρωμένο, δεν υπάρχει». Το επεισόδιο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα απλό ηρωικό ιντερμέδιο, αν δεν υπήρχε μια επόμενη σκηνή που έρχεται στην ταινία μια και πλέον ώρα μετά. Ο Λώρενς αναλαμβάνει να λύσει τη διαμάχη μεταξύ δύο φατριών που απειλεί την ενότητα του στρατεύματος, εκτελώντας ο ίδιος έναν από τους στρατιώτες του. Όταν ο καταδικασμένος σε θάνατο στρατιώτης σηκώνει το βλέμμα και τον αντικρύζει, ο ταγματάρχης αναγνωρίζει τον νέο που ο ίδιος είχε βγάλει από την έρημο. Ο διασωθείς με το πεπρωμένο του νεκρού πέφτει από το χέρι του σωτήρα του, ο Λώρενς πετά μακριά το όπλο και επιστρέφει στη σκηνή του κάτω από το βλοσυρό βλέμμα του δικαιωμένου Αούντα. Το κισμέτ έχει τελεσφορήσει.

    Αναρωτιέμαι αν αυτή η μεγαλοφυής κινηματογραφική αντίστιξη είναι αποκλειστικά επινόηση του Λύν ή αν υπάρχει πράγματι στην αυτοβιογραφία του Τ.Ε. Λώρενς, «Οι Επτά Στύλοι της Σοφίας», έργο μεγαλειώδες, ατέρμονο και ογκώδες το οποίο ο πεισματάρης Άγγλος έγραψε δύο φορές, εγώ ωστόσο δεν έχω καταφέρει να διαβάσω ολόκληρο ούτε μία.»

    Λοιπόν; Υπάρχει;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: