Λίγα Λόγια για τον David Foster Wallace

Όταν πριν 12 χρόνια το 1996 διάβασα το Infinite Jest νομίζω έμεινε πιο πολύ από όλο το βιβλίο στο νου μου η συγκλονιστική και λεπτομερής (στην λεπτομέρεια που δεν θες στ’ αλήθεια να γνωρίζεις) περιγραφή της αυτοκτονίας του James Incandenza. Σήμερα κατάφερε με αντίστοιχο τρόπο να με συγκλονίσει μετατρέπωντας τον εαυτό του σε αντι-ήρωα μιας από τις ιστορίες του.

Μπορεί οι 1079 σελίδες του Infinite Jest να με άφησαν να το θεωρώ σαν ένα εξαιρετικό βιβλίο μα σίγουρα υπερτιμημένο και με σφάλματα που οφειλόταν στην αγχωτικά καριερίστικη – όπως και ο ίδιος την περιέγραψε αλλού – ζωή του σύγχρονου συγγραφέα, αλλά σε αυτά τα δώδεκα χρόνια από τότε δεν προσπάθησα να το ξαναδιαβάσω (ίσως να εφταιγε το hardback της πρώτης έκδοσης γι’ αυτό). Όμως διάβασα και ξαναδιάβασα (και ξαναδιάβασα) τις συλλογές Girl With Curious Hair, Oblivion, Brief Interviews with Hideous Men όπως και το A supposedly fun thing I’ll never do again και έχω όλα τα βιβλία του κοντά στα βιβλία του Pynchon στην βιβλιοθήκη μου – όχι λόγω συγγένειας γραφής μα λόγω σπουδαιότητας.

Οι φίλοι μου ξέρουν καλά πως δεν μου αρέσουν οι σύντομες ιστορίες. Ο David Foster Wallace αποτελεί μοναδική εξαίρεση με τα παραπάνω βιβλία που καταφέρνουν μέσα σε λίγες (κάποιες μόλιες σε 3 σελίδες) να καλύψουν μια δραματική προσωπογραφία που μεγάλοι συγγραφείς δεν καταφέρνουν μέσα σε τόμους. Αυτό και μόνο είναι αρκετό να τον τοποθετεί πολύ ψηλά στην λίστα των αγαπημένων μου συγγραφέων. Τα πράγματα δεν σταματούν όμως εκεί.

Οι ίδιοι οι χαρακτήρες τα πρόσωπα, οι καταστάσεις, η δομή η πλοκή, η ανάλυση και η σύνθεση των μικρών αυτών ιστοριών ανήκουν σε μια σφαίρα που είναι κάθε άλλο απο συνηθισμένη. Για παράδειγμα στο Oblivion – αν δεν κάνω λάθος – υπάρχει η δισέλιδη ιστορία ενός ατυχήματος όπου ένα μωρό παθαίνει εγκαύματα γιατί οι γονείς του δεν πρόσεξαν το ζεστό νερό που πότισε το εσωτερικό της πάνας του. Η εικόνα είναι 100% out of the ordinary, η εκτέλεση απίθανα δυναμική, τα πρόσωπα – ως και του μωρού – ξεκάθαρα ‘χαρακτηρισμένοι’ και δεν απομένει στον αναγνώστη από το να μείνει αποσβολωμένος για μια καθημερινή τρομακτική ιστορία που αντί να αποτελεί κακογραμμένη μελό είδηση σε μια εφημεριδα, χτίζει ένα σύγχρονο μικρό λογοτεχνικό κομψοτέχνημα.

Έτσι κάπως είναι και οι υπόλοιπες ιστορίες του David Foster Wallace έτσι είναι και ο μικρόκοσμός του Infinite Jest (το οποίο παρεπιπτώντως με εκπαίδευσε με τον τρόπο του να συλλάβω την έννοια του εθισμού καλύτερα από οποιαδήποτε άλλο βιβλίο θα μπορούσε).

Παρόλο που τέλειωσε όμως έτσι τραγικά η ζωή του δεν κρύβω πως ένιωσα κάπου εντελώς εγωιστικά μαθαίνοντας την είδηση. Εγωιστικά, γιατί μια από τις πρώτες σκέψεις μου ήταν η λύπη για όλα όσα δεν θα διαβάσω από τον David Foster Wallace, όλα όσα θα μπορούσε να γράψει που τελίκά χάθηκαν. Η αλήθεια είναι πως δεν μου φτάνουν όλα αυτά. Δεν μου φτάνει ρε φίλε ούτε το Infinite Jest, ούτε τα υπόλοιπα βιβλία. Περίμενα κι άλλα, κι άλλα. Και πάλι εγωιστικά πιστεύω πως θα είμαι χειρότερος σαν συγγραφέας μόνο και μόνο γιατί δεν θα διαβάσω αυτά που τελικά δεν έγραψε.

Ένας αναγνωστης του μπλογκ μου έστειλε το μεσημέρι την είδηση της αυτοκτονίας με το σχόλιο ‘Νομίζω πάντως πως στην Infinite Jest του κρύβονται όλες οι απαντήσεις πίσω από την πράξη του αυτή…’. Μπορεί να είναι και έτσι. Μπορεί να είναι και στα υπόλοιπα βιβλία. Μπορεί ο λόγος ή οι λόγοι να είναι σε αυτά που τελικά δεν πρόλαβε να γράψει μα που ταλάνιζαν το μυαλό του ακριβώς επειδή δεν μπορούσε να τα περάσει στα λόγια του χαρτιού. Η αλήθεια είναι πως η πράξη πλέον αν και τελειωτική μου είναι πλέον εντελώς αδιάφορη.

Ο David Foster Wallace θα έχει πάντα τον απερίγραπτο θαυμασμό μου. Alas poor DFW, I knew him, A Fellow of Infinite Jest, of Most Excellent Fancy.

Advertisements

~ από basileios στο Σεπτεμβρίου 14, 2008.

7 Σχόλια to “Λίγα Λόγια για τον David Foster Wallace”

  1. Η δική μου λεπτομέρεια από το Infinite Jest που θα κουβαλάω πάντα, είναι η πρώτη σκέψη του Hal Incadenza όταν μπαίνει σπίτι μετά τη δολοφονία του πατέρα του…

  2. Τυχαίνει να έχω διαβάσει ο,τι έχει γράψει και τον θεωρώ κορυφαίο συγγραφέα (αντίθετα από τον Πυντσον που τον θεωρώ απατεώνα, σόρρυ κιόλας). Δεν με εξέπληξε καθόλου η αυτοκτονία του. Η κατάθλιψη διατρέχει όλο μα όλο το έργο του, κάθε σελίδα και κάθε γραμμή που έχει γράψει. Στις μικρές ιστορίες ( ένα είδος που είμαι λάτρης) είναι απλά αξεπέραστος ακόμη κι όταν κάνει πλάκα με ιστορίες 70 λέξεων.
    Δεν μπορώ να μη σκεφτώ όμως πως αν ένας άνθρωπος με τη δική του επιτυχία δεν μπορεί να γλυτώσει από τη μαύρη τρύπα του θανατικού αυτού που σε ρουφά καθημερινά τότε πώς μπορούν να επιβιώσουν οι υπόλοιποι. Η επιβίωσή του θα ήταν το μοναδικό success story και happy end που θα «έγραφε» χωρίς το γνωστό σαρκασμό του προς κάθε τι «ευτυχές».

  3. Αλλος ένας σχετικά άγνωστος λογοτέχνης για μένα . Χάρη στην ανάρτησή σου τον γνώρισα κάπως και παράγγειλα και μια συλλογή διηγημάτων του για καλύτερη γνωριμία …Διαπιστώνω βέβαια ότι πολλούς συγγραφείς τους γνωρίζω μετά θάνατον …

  4. have a look

    http://www.salon.com/books/feature/2008/09/14/david_foster_wallace/

  5. παιδια σορρυ που δεν απανταω στα σχολια (για πρωτη φορα). ότι αισθάνομαι και είχα να πω το είπα με το ποστ.

  6. Αν θες μπες εδώ http://www.mcsweeneys.net/ για ένα ιδιότυπο αφιέρωμα στον DFW.

  7. Gia osous endiaferontai gia mia proxeiri (se ekseliksi) metafrasi sta ellinika tou Little expressionless animals as pane sto http://kaitokefixanw.blogspot.com kai as me sigxwresoun gia to tolmima.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: