Still Ill

Ένα κρύωμα με έχει ρίξει άσχημα κάτω αυτήν την εβδομάδα και δυστυχώς κάθε μέρα που περνά με κάνει να αισθάνομαι όλο και πιο εξαντλημένος, όλο και χειρότερα. Ξύπνησα με την ιδέα του Still Ill στο μυαλό μου και έβαλα στο σιντιπλαίυερ μια από τις συλλογές των smiths με το ομώνυμο τραγούδι.

Τα τραγούδια που έχω ακούσει τόσες δεκάδες φορές, που σημάδεψαν με τον δικό τους τρόπο χρόνια που δεν θέλω να ξαναγυρίσουν, ξαφνικά δεν σήμαιναν για μένα τίποτε παρά μονάχα την ανάμνηση. Ανάμνηση που λειτούργησε σαν την μαντλεν του Προυστ για να μου θυμίσει καταδικασμένες σχέσεις εξ αποστάσεως που τυραννούσαν τη ζωή μου για μήνες, να μου θυμίσει αγωνίες για πράγματα που δεν άξιζαν ούτε λεπτό σκέψης τελικά, να μου θυμίσει πρωινούς περιπάτους πλάι στο ποτάμι από το Barnes στο Richmond όπου η συζήτηση είχε μεγαλύτερη σημασία από την – όποια – πράξη, και μεθυσμένα βράδια που ο λαβύρινθος της πόλης γινόταν σπίτι για μένα και τις σκέψεις μου.

It isn’t like the old days any more…

Την Δευτέρα κλέινω τα τριανταεννιά μου χρόνια, αφήνωντας πίσω τόσο διαφορετικές ‘περσόνες’ του εαυτού μου που για πολλές αναρρωτιέμαι σήμερα αν πραγματικά ήταν δικές μου, άνηκαν σε μένα ή σε κάποιον κοντινό μου άνθρωπο. Σαν κλασικό sum of its parts η σημερινη μου ύπαρξη, άλλη μια περσόνα κι αυτή, είναι αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων παρόλο που θέλω τόσο να απαρνηθώ και να ξεχάσω κάποιες από τις παλιότερες.

Does the mind rule the body or does the body rule the mind? (I don’t know).

Παρόλα αυτά η σημερινή μου περσόνα πιστεύει πως με τις δυσκολίες και τις άσχημες στιγμές είναι η καλύτερη, η πιο ευτυχισμένη που θα μπορούσε το sum of its parts να αποκτήσει τελικά, αν και δεν το λέω (συχνά) στους ανθρώπους που αγαπώ.

Am I still ill?

Advertisements

~ από basileios στο Νοέμβριος 28, 2008.

9 Σχόλια to “Still Ill”

  1. Με μια μικρη χρονική υστερηση και μια σχετικά μεγάλη γεωγραφικη μετατόπιση, ένιωσα σαν να μιλουσες ταυτόχρονα και για τα δικά μου φοιτητικά χρόνια. Με τους Smiths ως soundtrack μεταφυσικών αγωνιών και με τη μελαγχολική βεβαιότητα ότι η ζωή μας επιφυλάσσει μεγάλα πράγματα (αυτή την απαντοχή ενιώθα πάντοτε οτι «έβγαζαν» οι στίχοι του Morissey), θυμήθηκα κι εγώ μακρείς περιπάτους στα στενά δρομάκια επαρχιακής πόλης, αναπόλησα μοναχικά ξενύχτια και καθαρτικά μεθύσια πάντα συνοδεία των Smiths.
    «This night has opened my eyes»

    ευχαριστώ για την ανάρτηση…

  2. εγω ευχαριστω για το σχολιο.

  3. Ας μπούμε όλοι μαζί, λοιπόν, στη βαρκούλα των ανανήσεων με βαρκάρη τον Μόρισι. Δική μου συνεισφορά το «I Won’t Share You», που μιαν άλλη, πιο έντονη και πιο άγουρη εποχή, το είχα παίξει ζωντανά στο ΑΝ.

    Περαστικά και προκαταβολικά χρόνια πολλά — γιατί έτσι όπως πάμε δεν είμαι πια σίγουρος αν θα το θυμηθώ τη Δευτέρα…

  4. Ωραίες οι «ανανήσεις» — ου γαρ έρχεται μόνη η γλυκεία ωριμότης…

  5. απλως προτρεχει η διανοια των δαχτύλων αγαπητε! χαπενς του μι αωλ δε ταιμ.

    ευχαριστω για τις ευχες!

  6. Diab;azv th tyxa;ia e;isodo, a;yrio ua ;exeiw thn eykair;ia na to deiw sto βλογ moy.

  7. παραπροτρεχετω εδώ!

  8. Ναι συγγνώμη, έπρεπε να στείλω e-mail.

  9. shneidhtopoiw poso «wraioi» anthrwpoi yparxoun telika .. eytyxws giati eixa arxisei na trelainomai . telika to dyskolo einai ksanashkwtheis . h ptwsh den metraei ousiastika..kai kapou ekei skeftesai thn metriothta ,mhpws den ypologises kati mhpws den eides mhpws den akouses mhpws mhpws…Ask me why, and I’ll smile
    Oh, ask me why, and I’ll die

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: