Does Humour Belong in Music? (in Writing? in Sex? in Life?)

null

Έγραψα πριν μέρες για τον Ζάππα και θυμήθηκα το άλμπουμ/ντοκυμαντέρ του ‘Does Humour Belong in Music?’. Από τον άνθρωπο που κατ’ εξοχήν έκανε χιούμορ σε όλες τις εκφράσεις της ζωής του και που έπαιρνε μόνο την μουσική του στα σοβαρά το ερώτημα είναι ίσως ρητορικό.

Tο ακόμη προηγούμενο άρθρο ήταν για τα γενέθλια του Πύντσον ενός ανθρώπου που τα έργα σφύζουν από ζωή και από χιούμορ. Ολόκληρη η ιστορία του Gravity’s Raibow φαντάζει ένα αστείο, με αποδέκτες όχι μόνο τους ήρωες του έργου μα και τον αναγνώστη. Και το ίδιο λίγο πολύ ισχύει και για το Finnegans Wake, για το Moby Dick, για τα έργα του Faulkner, για τα έργα του Rushdie (να μην μιλήσω για το Infinite Jest του Wallace).

To χιούμορ, το αστείο (και όχι η πλάκα, αν και στην περίπτωση του Πυντσόν υπάρχουν καταστάσεις απόλυτης πλάκας) έχει μια περίεργη θέση τόσο στην μουσική, όσο και στο γράψιμο όσο και στην ίδια την ζωή. Η ‘έννοια του χιούμορ’ (sense of humour) στην ζωή είναι περίεργο πράγμα. Μαθηματικά μιλώντας το χιούμορ είναι μια καταστροφή, μια πτώση από ένα mode σκέψης σε ένα άλλο που γίνεται απότομα και χωρίς επιστροφή (ποτέ ένα αστείο δεν είναι το ίδιο με την πρώτη φορά που το άκουσες), προκαλώντας το γέλιο ή την ευχαρίστηση. Είναι ταυτόχρονα ίσως από τις πιο δύσκολες λειτουργίες της σκέψης μια που η δημιουργία του εξυπακούει πολλαπλή πρόγνωση του αποτελέσματος του σε πολλά επίπεδα (λές ένα αστείο γιατί πιστεύεις-ξέρεις πως ο άλλος θα γελάσει).

Στο γράψιμο, στην μουσική, στον έρωτα, σε όλες τις δημιουργικές εκφάνσεις του ανθρώπινου νου το χιούμορ είναι ιδιότητα ακόμη πιο δύσκολή και πολύπλοκη να την αποκτήσει και να την χειριστεί κανείς. Από εμπειρία μιλώντας είναι έυκολο να γράψει κανείς μια βαρετή ιστορία, μια μονότονη διήγηση, μα είναι εκθετικά πιο δύσκολο να πλουτίσει την ιστορία με ένα προσωπικό χιούμορ (όχι με πλάκα!) που να προκαλέσει γενικότερα το πλήθος των αναγνωστών.

Γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς βγάζω το καπέλο στους καλλιτέχνες που μπορούν να χειρίζονται το χιούμορ με τέτοιο δημιουργικό τρόπο. Ίσως γι αυτούς να είναι εύκολο και αυτόματο να το κάνεις, αλλά στις μεγαλοφυίες του μεγέθους του Πύντσον, του Ζάππα, του George Best, του Rushdie όλα θα φαίνονται εύκολα.

Advertisements

~ από basileios στο Σεπτεμβρίου 18, 2009.

5 Σχόλια to “Does Humour Belong in Music? (in Writing? in Sex? in Life?)”

  1. το κείμενο είναι παλιό http://www.sporadikos-logos.org/ficiones/archives/2006/05/does_humour_bel.html και προέρχεται από το παροπλισμένο παλιότερο μπλογκ μου. Το θυμήθ7ηκα σήμερα λόγω των 30 χρόνων από το Joe’s Garage και λόγω των βίντεο που ανέβασε ο Γιωργος-Ικαρος Μπαμπασάκης στο facebook.

  2. Παλιό ή καινούργιο, το χιούμορ έχει πάντα αξία για εκείνους που το καταλαβαίνουν. Με την ευκαιρία, να ρωτήσω: το «sense of humour» δεν σημαίνει «αίσθηση του χιούμορ»;

  3. Δεν μπορώ να μη θυμηθώ την εμφάνιση ενός πρώιμου Ποπάι στο «Μέισον και Ντίξον» με καββαλιστική αμφίεση…

  4. Επίσης δράττομαι της ευκαιρίας να τονίσω το χιούμορ του Τόμας Μαν. Ελπίζω να μη γίνομαι φλύαρος όσο προχωρά το βράδυ..

  5. καλα ο Πύντσον είναι γεμάτος από χιουμοριστικά επεισόδια. Ολόκληρο το Gravity’s Rainbow είναι ένα αστείο.

    A propos σπάω από χτες το κεφάλι μου και το google να βρω ένα κείμενο που είχα διαβάσει περσι σχετικά με το γεγονός ότι το χιούμορ στα βιβλία είναι γενικά frowned upon. Κυριαρχεί παγκοσμίως μια σοβαροφάνεια που υποβιβάζει οτι δήποτε έχει σχέση με χιούμορ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: