Albert Camus

Albert Camus

Έχω την εντύπωση πως λίγοι διανοούμενοι έχουν υποστεί τα ‘μαρτύρια’ που έχει περάσει ο Camus. Αν και κατάφερε να γνωρίσει την καταξίωση μέσα από ένα βραβείο Νομπέλ στην βρεφική – για συγγραφέα – ηλικία των 46 ετών ή συνέχεια ήταν η χειρότερη για εκείνον: νεκρός δύο χρόνια αργότερα, με το συγγραφικό του έργο να πέφτει συνεχώς σε δυσμένεια, με το θεατρικό του έργο να θεωρείται μέτριο, με το φιλοσοφικό του έργο να θεωρείται παροχημένο… Και σαν να μην έφταναν αυτά να πέφτει σήμερα θύμα καπήλευσης τόσο από την δεξιά του Σαρκοζί όσο και θύμα αδιαλαξίας από την σημερινή αριστερά (whatever that name means…).

Παρόλα αυτά παραμένει μια εικονική φιγούρα στον χώρο των αριστερών διανοητών – που πλέον αποτελούν ένα είδος που βρίσκεται υπό εξαφάνιση. Η φωτογραφία του Cartier-Bresson, τραβηγμένη εν κινήσει, με τον Camus σε ένα ‘ημίσειο’ χαμόγελο που συγκρατεί ένα χιλιοδαγκωμένο Gauloises στα χείλη φαντάζει όχι μόνο σαν μια φωτογραφία ενός πουλιού dodo μα και σαν μια εικόνα από ένα παρελθόν που όλοι σχεδόν θα θέλαμε να έχουμε.

Διάβασα τον Ξένο, την Πανούκλα και τον Μύθο του Σίσυφου στα δεκάξι μου και όπως είχα γράψει στο παρελθόν, ειδικά ο Ξένος αποτελεί ένα βιβλίο που επηρέασε τόσο την σκέψη μου στην εφηβική ηλικία όσο και την άποψή μου για πολλά πράγματα και καταστάσεις που αφορούν στην σχέση που έχει ο άνθρωπος με τους υπόλοιπους ανθρώπους και τον κόσμο που τον περιβάλλει. Ίσως να ήταν εξαιρετικά κυνικό για την ηλικία των δεκάξι χρόνων, αλλά αυτό που αντιλήφθηκα διαβάζωντας Camus, το οποίο θα μπορούσα ακόμη και σήμερα να χρησιμοποιήσω και σαν μια σύνοψη όλου του έργου του, είναι πως το παράλογο της ανθρώπινης ζωής είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να βρει νόημα σε έναν εντελός α-νόητο κόσμο. Κι αυτή την πρόταση την έχω πολλές φορές χρησιμοποιήσει στο παρελθόν σαν mantra που με έχει βοηθήσει να συνεχίσω παρόλα τα εμπόδια και τα προβλήματα.

Σήμερα συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από την μέρα που σκοτώθηκε ο Camus σε ένα εντελώς παράλογο αυτοκινητιστικό ατύχημα. Υπάρχει μια θεωρία που συνδέει τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα στον δρόμο που σκοτώθηκε με επιληπτικές κρίσεις που πιθανώς παθαίνουν οι οδηγοί καθώς δέχονται διακοπτόμενο το φως του ήλιου που δύει από την μεγάλη σειρά των δέντρων που βρίσκονται στην άκρη του δρόμου. Τι σημασία έχει στ’ αλήθεια; Όπως η ζωή δεν έχει νόημα, έτσι δεν έχει τελικά νόημα κι ο θάνατος.

Advertisements

~ από basileios στο Ιανουαρίου 4, 2010.

Ένα Σχόλιο to “Albert Camus”

  1. Ο Ξένος του Καμύ ήταν το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο που διάβασα, στα 18 μου. Το αγόρασα τυχαία από ένα πάγκο χωρίς να ξέρω τίποτα για τον συγγραφέα. Ήταν ένα σοκ για μένα… για να ακολουθήσει η Πανούκλα και η Πτώση. Έκτοτε η λογοτεχνία έγινε σχεδόν μανία για μένα! Καλή χρονιά και καλές αναγνώσεις!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: