Mocking Anglophilia

Όποιος έχει περάσει έστω και για λίγο από το Λονδίνο δεν μπορεί να μην νιώσει μια ποτισμένη μιζέρια. Την διακρίνεις στις γωνίες του υπογείου, την διακρίνεις στα ταλαιπωρημένα ρούχα και τα second hand books, τις λερωμένες εφημερίδες και το μπάνιο με τις ξεχωριστές βρύσες για το ζεστό και κρύο. Είχα πολλές ευκαιρίες στα εννιά χρόνια που έζησα εδώ να μελετήσω αυτή τη μιζέρια πολλές φορές παρατηρώντας με αγένεια τα πρόσωπα μέσα στο τρένο ή στο δρόμο στην προσπάθειά τους να αποφύγουν τα βλέματα όλων των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω τους – άλλη μια περίεργη συνήθεια κι αυτή που τελικά μόνο οι κάτοικοι αυτής της χώρας μπορούν να κατέχουν σ’ αυτόν τον βαθμό επιτυχίας.

Δεν νομίζω όμως πως τελικά κατάλαβα κατά 100% τις πραγματικές ρίζες αυτής της μιζέριας. Σίγουρα δεν είναι τα χρήματα και η κοινωνική θέση που την προκαλούν. Στον tube βρίσκεις στην ίδια θέση και με τα ίδια χαρακτηριστικά σχεδόν τον άνεργο φοιτητή, τον εργάτη με το hard hat, τον μεθυσμένο professional, και τον μεσήλικα διευθύνοντα σύμβουλο. Σίγουρα δεν είναι επίσης η μόρφωση ή η έλλειψη αυτής που το προκαλεί, και σίγουρα δεν είναι η καταγωγή (αν και ίσως κάποιοι μετανάστες δεύτερης/τρίτης γενιάς ίσως να είναι λιγότερο μίζεροι από όλους τους υπόλοιπους). Η διάχυση αυτής της μιζέριας φαίνεται πως είναι τελικά κάτι το πολύ βαθύτερο που έχει να κάνει με την ίδια την κουλτούρα αυτών των ανθρώπων που έχει μέσα του τόσα στεγανά και τόσες διαστρωματώσεις στις τάξεις τους, αλλά και ένα κοινό υπόβαθρο – που δεν είναι η κυβέρνηση ή η βασίλισσα – που τους ενώνει.

Όμως πίσω απ’ αυτήν την βικτωριανή μιζέρια είναι εντυπωσιακό το πως αναδύονται τόσα έντονα χαμόγελα, αφού τελικά είναι ένας λαός που δεν φοβάται να χαμογελάσει. Πολλές φορές αναρρωτήθηκα για το αν είναι ειλικρινή αυτά τα στιγμιαία χαμόγελα που ανταλλάσωνται σχεδόν αυτόματα ΄και ασυναίσθητα, ή αν πρόκειται απλώς για τυχαίες εκδηλώσεις ενός pavlovian conditioning. Τι σημασία έχει όμως τελικά; Ίσως αυτά τα χαμόγελα να είναι απλώς οι εκδηλώσεις ενός διαφορετικού τρόπου αντίδρασης σε αυτή την μιζέρια που και οι ίδιοι κάποιες φορές αντιολαμβάνονται.

Δύσκολα μπορείς να ζήλέψεις μια μιζέρια. Εύκολα μπορείς να ζηλέψεις μια αντίδραση.

Advertisements

~ από basileios στο Ιανουαρίου 29, 2010.

11 Σχόλια to “Mocking Anglophilia”

  1. Very well said and I agree wholeheartedly.

  2. συμφωνώ στα περί μιζέριας (και μόνο την εθνική τους κουζίνα να δει κανείς καταλαβαίνει πολλά) και δεν το λέμε μόνο εσύ κι εγώ. το λέει κι ο Roger Waters, ‘hanging on in quiet desperation is the english way’, εγγλέζος γαρ, κάτι παραπάνω θα ξέρει.

  3. Καταλαβαίνω τι εννοείς όταν λες μιζέρια γιατί και εγώ όταν πρωτοπήγα μάλλον αυτή την εντύπωση είχα. Μετά από χρόνια συνύπαρξης μαζί τους κατάλαβα ότι απλώς είναι διαφορετικοί, όχι μίζεροι αλλά περισσότερο άνθρωποι με χαμηλό προφίλ και γνώθι σεαυτόν. Αυτό το self deprecation που βγάζουν προς τα έξω είναι μάλλον η ανωτερότητα που αισθάνονται και θέλουν να την κρύψουν. Τα χαμόγελα είναι ένα είδος mannerism και περικλείονται μέσα στους καλούς τρόπους του σχολικού curriculum. Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες.. Συγγνώμη για την κατάχρηση του χώρου σου (ήδη έγραψα αλλά δύο σχόλια αλλά κάτι πήγε στραβά με την καταχώρηση…κλπ.) Σε ευχαριστώ πολύ

    • αγαπητη penelope, επέτρεψε μου να διαφωνήσω. Ούτε τα χαμόγελα είναι ένα απλό μάννερισμ (είναι κάτι βαθύτερο) και ούτε και αυτό που λέω ‘μιζέρια’ ειναι επιφανειακό και έχει σχέση (μόνο) με το χαμηλό προφίλ. Όντως θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες, όμως για να μην παρεξηγηθώ για την δικιά μου άποψη ο τίτλος τα λέει για μένα όλα ως άποψη… ευχαριστώ για την άποψη και το σχόλιο.

      • Επειδή σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουμε πάντα ‘εν συγκρίσει’ είναι τόσο βαθύτερα όσο αυτή ακριβώς η έλλειψη αυτοσυνείδησης του Ελληνα και πάλι σε ευχαριστώ.
        υ.γ. (τώρα ξεπέρασα πράγματι τα όρια)

        • αν υπάρχει και κάτι άλλο που αναδύεται στον κάτοικο του Λονδίνου είναι το απόλυτο self consciousness το οποίο η αλήθεια είναι δεν το έχω συναντήσει αλλού σε αυτ’ον τον βαθμό. Μόλις πέρασα από το μπλογκ σας και νομίζω πως έτσι εξηγείται και το δικό σας self consciousness. 😉 καλή συνέχεια…

  4. Ώς θαυμαστής του Κίπλινγκ θα ήθελα να διαφωνήσω, αλλά δεν νομίζω ότι οι -το πολύ- δεκαπέντε μέρες που έχω περάσει κατά καιρούς στην Αγγλία μου δίνει τη δυνατότητα να πω κάτι ουσιαστικό. Θα ήθελα όμως να καταλάβω, πώς ακριβώς ορίζεις τη μιζέρια; (ναι, έχω αυτό το κουσούρι με τους ορισμούς, κρατάει είκοσι χρόνια τώρα από τις εκθέσεις του Λυκείου…)

    • Αγαπητέ δύτη είναι λίγο δύσκολο να το ορίσεις. Είναι, όπως γράφω και στο ποστ, μια κατάσταση συγγενική με την φτώχια η οποία όμως δεν έχει σχέση με την πραγματική τους οικονομική κατάσταση… Εξ’ ου και ο παρακάτω σχολίαστής την ονομάζει ‘εκκεντρική’.

  5. Θα μπορούσα να συμφωνήσω αλλά εγώ έζησα μια Αγγλία χαρούμενη, αλλά με remote ανθρώπους από πραγματικές σχέσεις. Την ατημελησία, την πραγματική φτώχεια και την βρώμα δεν την είδα μιζέρια αλλά ως εκκεντρική άποψη. Την φαντασία και την ευρηματικότητα την αντιστοιχούσα σε λαούς με λιγότερα αγαθά από αυτούς. Την κοινωνική τους συνείδηση και την ομαδικότητα την ζήλεψα πολύ. Λυπάμαι που οι Βρετανοί είναι τόσο απόμακροι και κουκουνιασμένοι. Ισως?!

    • πετρο οπως λεει και ο δυτης παραπάνω ίσως να είναι τελικά θέμα ορισμού. Δεν είμαι και γω μακριά από να την θεωρήσω ‘άποψη’ (το εκκεντρική δεν μπορώ να το βάλω στο πλάι μια που είνα η πλέον συνηθισμένή άποψη εκεί). Παρόλα αυτά είναι άξια συζήτησης αυτή η άποψη. Λέει κάτι για την έκφρασή του σαν λαός…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: