‘Lolita’, Vladimir Nabokov

Μια ερωτική (και όχι μόνο) σχέση δεν είναι ποτέ ισορροπημένη. Πάντα υπάρχει ο κυρίαρχος που με τυραννικό – κάποιες φορές – τρόπο επιβάλλεται πάνω στον ασθενέστερο εκμεταλλεύοντάς τον για να μετέχει σε πράγματα που ποτέ υπό άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως θα έκανε. Το περίεργο με την Lolita του Nabokov είναι πως δύσκολα ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει ποιός είναι ο ισχυρός και ποιός ο ασθενής στην σχέση που περιγράφεται μέσα στο βιβλίο.

Γιατί, μπορεί η Lolita του βιβλίου να είναι μονάχα 12 χρονών – και ο Humbert Humbert 40 – και να φαντάζει φαινομενικά σαν μια ‘ειδεχθή’ περίπτωση αποπλάνησης και βιασμού ανηλίκου, η οποίος με τυραννικό τρόπο κρατείται χωρίς την θέλησή της(;) μέσα σε μια ερωτική σχέση εξάρτησης, όμως το παραλλήρημα του καθόλου λογικού Humbert Humbert δείχνει πως σε τελευταία ανάλυση εκείνος πρέπει να ήταν ο αδύναμος, ο ασθενής, ο υποταγμένος, αν όχι στην ίδια την Lolita στο πάθος του για εκείνη – που είναι τελικά το ένα και το αυτό.

Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για να περιγράψουν αυτήν την παιδεραστική σχέση αγνοώντας ίσως κατά ένα μεγάλο μέρος το γεγονός ότι ο Nabokov περνάει ένα τεράστιο μέρος του βιβλίου αποτυπώνοντας με εξαιρετικά γραφικό τρόπο τα ήθη και έθιμα της Αμερικής της δεκαετίας του 50, στήνοντας σκηνές που ο αναγνώστης βλέπει να ρολάρουν μπροστά του, κάνοντας λίγο πολύ αναγκαία την ταινία που γυρίστηκε από τον Κιούμπρικ λίγα χρόνια αργότερα. Αλλά μπορεί η σάτιρα που ασκεί ο Nabokov στην μεσαία αμερικανική τάξη να είναι πολύ έντονη μέσα από την Lolita όμως διακρίνεται μια ζεστή γωνιά για την χώρα που προσπαθεί να την νιώσει σαν πατρίδα του (και η μόνη περιγραφή γι’ αυτό κλέινεται στην φράση ‘κοροϊδευτική αμερικανοφιλία’).

Το πιο σημαντικό όμως τελικά για την Lolita είναι πως δεν είναι ένα ηθικό / διδακτικό βιβλίο. Δεν κουνάει το δάχτυλο, δεν κατακρίνει, δεν οδηγεί σε απόψεις και αποφάσεις. Είναι ένα αριστούργημα γραφής που στην λεπτομέρειά του ορίζεται κιόλας από τον δυναμισμό της πρώτης παραγράφου του και που ακόμη και τα ίδια τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο παίρνουν δεύτερη θέση μπροστά στην απόλαυση της γλώσσας του Nabokov. Κι αυτή είναι μια αθανασία που τελικά αξίζουν τόσο η Lolita όσο και ο Humbert Humbert.

Advertisements

~ από basileios στο Αύγουστος 20, 2010.

2 Σχόλια to “‘Lolita’, Vladimir Nabokov”

  1. Έτσι.
    Ούτε μια στιγμή δεν θυμάμαι να σκέφτηκα τη λέξη «παιδοφιλία» διαβάζοντας τη Λολίτα. Και ναι, οπωσδήποτε ο Χ.Χ. έχει το αδύνατο μέρος του παιχνιδιού.
    Παρεμπιπτόντως, ωστόσο, ενώ με εντυπωσίασε το απαράμιλλο στυλ του Ναμπόκοφ, η περίφημη έναρξη του βιβλίου δεν μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

  2. ξερεις, αυτο ακριβως είναι και το ‘επικίνδυνο’ στο συγκεκριμένο θέμα. το να θεωρήσεις πως ‘she asked for it’. και φυσικα δεν άκουσε κανείς την άποψη της Λολίτας μα μόνο το ΧΧ.

    Για την έναρξη την θεωρώ την καλύτερη αγγλικού βιβλίου (με δεύτερη και σε κοντινή απόσταση του Gravitys Rainbow)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: