‘Nocturnes’, Kazuo Ishiguro

Καιρό είχε να βρεθεί βιβλίο που να με απογοητεύσει τόσο πολύ όσο το Nocturnes του Ishiguro. Δεν είναι ακριβώς ότι οι πέντε ιστορίες που το αποτελούν ήταν κακές, αλλά για έναν συγγραφέα του μεγέθους του Ishiguro περίμενα κάτι περισσότερο. Κάτι πολύ περισσότερο μάλιστα.

Τι ακριβώς εννοώ; Για παράδειγμα: το κοινό σημείο σε όλες τις ιστορίες είναι η μουσική (και οι μουσικοί). Όμως ακόμη και αυτό το κοινό σημείο είναι τόσο επιφανειακό που ουσιαστική επιρροή της μουσικής πάνω στους ήρωες δεν υπάρχει – ναι μετέχουν σε πράξεις εξ αιτίας της, αλλά κι αυτά είναι μάλλον τυχαία και αποτελέσματα των συνθηκών, και οι ιστορίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν με τον ίδιο τρόπο αν οι ήρωες ήταν ζωγράφοι, ή φωτογράφοι ή ακόμη και ηθοποιοί. Ίσως βέβαια αυτό να είναι αποτέλεσμα του ότι όλοι οι ήρωες των ιστοριών είναι λούζερς (μιλάμε μπιγκ τάιμ λούζερς τώρα…) τόσο που φαίνεται να ξεχειλίζει το βιβλίο από μια πικρία. Μια προσωπική πικρία που θυμίζει μαθητή σε σχολείο δημιουργικής γραφής που δεν μπορεί να βρει εκδότη και όχι πολυ-βραβευμένο συγγραφέα.

Δεν ξέρω τι έκανε τον Ishiguro να γράψει και να δημοσιεύσει αυτό το βιβλίο. Όμως όσο πιο γρήγορα ξεχάσω αυτό το αμάρτημά του, τόσο το καλύτερο!

Advertisements

~ από basileios στο Σεπτεμβρίου 1, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: