‘Measuring the World’, Daniel Kehlmann

Δεν μπορώ να ορίσω ακριβώς τι περίμενα από αυτό το βιβλίο. Σίγουρα όμως η προηγούμενη ανάγνωση της Φήμης ομολογώ σήκωσε τις προσδοκίες μου σε πολύ υψηλά επίπεδα. Και δυστυχώς το΄μόνο που απέδωσαν αυτές οι προσδοκίες ήταν μια μεγάλη απογοήτευση.

Το τι φταίει ακριβώς γι αυτό είναι υπό διερεύνηση. Κατ’ αρχάς ίσως το ότι αντιμετώπισα αυτό το βιβλίο σαν επιστήμονας και όχι σαν απλός αναγνώστης. Ίσως πάλι γιατί ύστερα από δεκάδες επιστημονικές βιογραφίες που έχω διαβάσει η μυθιστορηματοποίηση υπαρκτών επιστημόνων φαντάζει στα μάτια μου λίγο περίεργη – και από την άλλη δεν είναι δυνατόν να μην συγκρίνεις το βιβλίο με το ‘αντίστοιχο’ αγγλοσαξωνικό Mason & Dixon του Πύντσον που πραγματεύεται παρόμοιο θέμα για την ίδια περίπου εποχή, αλλά με αριστουργηματικό τρόπο. Ίσως το μεγαλύτερο σφάλμα στον Kehlmann όμως να ήταν πως αποφάσισε να χρησιμοποιήσει σαν ήρωα μια μεγαλοφυία σαν αυτή του Gauss, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να είναι αναγκασμένος να πέφτει σε κλισέ και κάποιες άλλες απλώς να μην μπορεί να χωρέσει στο κείμενό του το τι σημαίνει πραγματικά Carl Friedrich Gauss.

Ίσως όμως υπάρχει και κάτι βαθύτερο εδώ: το Measuring the World είναι γραμμένο από έναν Γερμανό και αφορά δυο Γερμανούς επιστήμονες και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τον κόσμο στο πλαίσιο μιας φιλοσοφίας η οποία δεν είναι αυτή που έχω εγώ συνηθίσει (η αγγλοσαξωνική). (ίσως το πιο έυκολο να το δει κανείς αυτό είναι με το να παρακολουθήσει το Einstein & Eddington). Ακριβώς εκεί – στις διαφορές οι οποίες συνεχίζουν να υπάρχουν – ίσως να βρίσκεται και η μέγαλη επιτυχία του βιβλίου στην Γερμανία και η σχετικά αποτυχία του στην Αγγλία/Αμερική. Κι αν υπάρχει κάτι που έμεινε σε μένα από αυτό το βιβλίο είναι ακριβώς αυτός ο εντοπισμός και ο τονισμός αυτής της διαφοράς, που όμως δεν πιστεύω πως ήταν στον στόχο του συγγραφέα.

Advertisements

~ από basileios στο Σεπτεμβρίου 27, 2010.

2 Σχόλια to “‘Measuring the World’, Daniel Kehlmann”

  1. Μαρέσει το comment ver very much. Τα βιβλία από Γερμανούς πρέπει να τα διαβάζει κανείς είτε τα μεσημέρια του καλοκαιριού για να δροσιστεί λιγάκι, είτε όταν είναι ιδιαίτερα χαρούμενος ώστε να επανέλθει σε γήινες καταστάσεις. Καλές μακαρονάδες anyway.

  2. τα λες αυτά πέτρο γιατί είσαι και συ αγγλοσαξωνικής παιδείας (δεν κρύβονται αυτά!). μερσι περι μακαρονάδων. θα πήξω την οικογένεια στο μακαρονι ως τις 31/10

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: