‘The Temple of Iconoclasts’, Juan Rodolfo Wilcock

Αγαπητοί φαν του Roberto Bolaño . Ήρθε η στιγμή να γνωρίσετε έναν άμεσο δάσκαλο του ειδώλου σας, ένα πρόσωπο που απ’ ότι φαίνεται ο Bolaño μιμήθηκε πολύ. Το όνομα αυτού Juan Rodolfo Wilcock. Αργεντινός, με Αγγλικό όνομα που έγραφε στα Ιταλικά. Και τα περίεργα δεν σταματούν εκεί, αλλά δεν είναι ο σκοπός αυτού του κειμένου να αναλύσει την βιογραφία του Wilcock, αλλά να μιλήσει – όσο είναι αυτό δυνατόν – για το μόνο του βιβλίο που έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, το The Temple of Iconoclasts.

Γραμμένο το 1972, το πρώτο πράγμα που κατορθώνει το βιβλίο είναι να διαλύσει την πρωτοτυπία του Nazi Literature in the Americas του Bolaño, που μοιάζει πια σαν αντίγραφο/κακέκτυπο του Temple of Iconoclasts μια που και τα δύο βιβλία είναι στημένα με την μορφή μιας εγκυκλοπαίδειας βιογραφιών που στήνουν ένα Σύμπαν που σε κάποια σημεία αγγίζει την πραγματικότητα. Στην περίπτωση του Wilcock κάποια από τα πρόσωπα είναι πραγματικά όσο και αν φαντάζει αυτό περίεργο μέσα στο Σύμπαν των περίεργων εικονοκλαστών που αναφέρονται.

Το κύριο χαρακτηριστικό της πλειονότητας των εικονοκλαστών του Wilcock είναι η σχέση τους με την επιστήμη. Όπως το Σύμπαν του Bolaño είναι αυτό της ακροδεξιάς διανόησης, στον Wilcock η αναφορά είναι σε επιστήμονες ή πατρώνες της επιστήμης που προσπαθούν με τις ιδέες του να αλλάξουν έναν συντηρητικό και ‘σπασμένο’ κόσμο σε κάτι καινούριο και διαφορετικό. Η σύγκρουση αυτή ανθρώπου – επιστήμης είναι τελικά τόσο έντονη που ακόμη και σε κάποιον αμύητο επιστημονικά τα πρόσωπα του Wilcock μοιάζουν σαν ιερείς μιας θρησκείας (εξ ου και temple) η οποία προσπαθεί να προσυλητίσει τον υπόλοιπο κόσμο στον δικό της τρόπο σκέψης με τραγικά – για τους ιερείς – αποτελέσματα. Η ήττα τους πίσω από τον σατιρικό τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται οι σκέψεις του Wilcock είναι έντονα φανερή.

Το Temple of Iconoclasts είναι ένα εξαιρετικά ευχάριστο βιβλίο με μια στυλιστική λεπτομέρεια που θα ζήλευε ο μαθητής Bolaño. Δεν υπάρχει εδώ η γρήγορη γραφή του. Κάθε πρόταση είναι δουλεμένη στην λεπτομέρειά της και τελικά αυτό ίσως εξηγεί την δυσκολία στις μετάφρασεις των βιβλίων του. Για όποιον θέλει να κάνει μια ‘δοκιμή’ στα κείμενά του ο φίλος Jeremy Osner έχει κάνει μια μετάφραση της ιστορίας El ángel. Εις αναμονή και άλλων μεταφράσεων…

(Ευχαριστώ πολύ τον Αριστοτέλη Σαΐνη που μου έστειλε το Temple of Iconoclasts.)

Advertisements

~ από basileios στο Οκτώβριος 8, 2010.

6 Σχόλια to “‘The Temple of Iconoclasts’, Juan Rodolfo Wilcock”

  1. Με αυτή την ανάρτηση πας να μου ανοίξεις ένα νέο κεφάλαιο στη βιβλιοθήκη μου… για να δούμε. Είχα πρωτακούσε για τον Wilcock όταν διάβασα τους Φανταστικούς βίους του Μαρσέλ Σβομπ, για τους οποίους είχα κάνει ανάρτηση, ότι δηλαδή πίσω από το βιβλίο του Wilcock βρίσκεται το βιβλίο του Σβομπ, αλλά αν και σε μερικά γαλλικά sites διάβασα καλά λόγια για το έργο του , στη συνέχεια αν και σημείωσα το όνομά του , δεν επανήλθα… τώρα όμως εμφανίζεσαι κι εσύ! Λοιπόν, στα γαλλικά έχει κυκλοφορήσει το έργο του από τη δεκαετία του 70 και στη συνέχεια του 80, καθώς τα περισσότερα έργα του εκδόθηκαν μεταθανάτια. Από τα 5 που μεταφράστηκαν, τα 4 έίναι από τον Gallimard: Χάος, O ετρουσκικός ναός, Η συναγωγή των εικονοκλαστών και Το στερεοσκόπιο των μοναχικών… τώρα τι θα επιλέξω πέρα απ¨αυτό που διάβασες… δεν ξέρω, ίσως το Χάος (μ¨ αρέσει ο τίτλος)

  2. Και ένα μικρό κειμενάκι για τον συγγραφέα, που βρήκα στο διαδίκτυο (για όποιον ενδιαφέρεται)…

    Living abroad often exerts a powerful influence on the way individuals construct social interactions. This dissertation addresses linguistic displacements generated by geographic exile. It is mainly focused on Juan Rodolfo Wilcock (1919-1978), an Argentine writer who emigrated to Italy in 1955, toward the end of Juan Domingo Perón’s regime. Through Wilcock’s writing, the author defines the concept of «migrant writing» dividing it into three categories: eccentricity, technology, and the use of mass-media strategies. Wilcock’s exile relocates his narrative outside of the traditional canon. Under this light, the author suggests a reading that, instead of emphasizing the fantastic, concentrates on the entropic relation between culture and language. The dissertation also explores certain features of Wilcock’s originality, due in part to his interpretation of the theory of Chaos as a way to produce an alternative order. Following an abrupt displacement from Argentina’s literary establishment, and after breaking up with the genealogy of his precursors (Borges and Cortázar), his innovative mind brings him to a new stand build within the frame of his own eccentricity. Through the perspective of the «migrant writing,» the author explores how Wilcock implements technology through a revision of the avant-garde movement, incorporating popular elements in order to fracture realism. Utilizing mass media strategies Wilcock produces a hybrid textuality in which, instead of verbalizing his images, he underscores their artificiality. Finally, the transgressive character of his narrative is examined through Wilcock’s use of the power of excess as a way to exorcise the sense of loss, and to imitate strategies with which primitive cultures faced nature’s degradation.

  3. εξαιρετικό το κειμενάκι! ψάξε τον πάντως και δεν θα μείνεις απογοητευμένος. Μόνο και μόνο το στυλιστικό αποτέλεσμα είναι αρκετό…

  4. Γεια σας,
    σας παρακολουθώ συχνά σε αυτά που γράφετε για τα βιβλία γιατί τ6α βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα τα σσχόλιά σας αλλά και γιατί διαπιστώνω ότι έχουμε και κοινά αναγνώσματα αλλά και γνώμες γι’ αυτά.
    Τον Wilcock, ομολογώ, δεν περίμενα να τον βρω εδώ… Εχω διαβάσει την sinágoga de iconoclastas στα ισπανικά, με παρότρυνση Bolaño. Στο βιβλίο του Entre paréntesis (Εντός παρενθέσεως), που είναι συλλογή άρθρων του σε εφημερίδες κλπ, ο Bolaño τον αναφέρει ως δάσκαλό του και μας προτρέπει να το κλέψουμε, αν χρειαστεί να διαβάσουμε το βιβλίο.
    Μπορώ να πω ότι ότι λίγες φορές έχω γελάσει έτσι με βιβλίο, αλλά και ταυτόχρονα έχω δει και τις αβύσσους της ανθρώπινης κατάστασης. Είναι ανυπέρβλητη η ειρωνική διάσταση αυτής της επιφανειακής ελαφρότητας. Εχετε διαβάσει αυτά από το Στερεοσκόπιο με τα παράδοξα ανθρώπινα όντα; καλύτερα κι από κινηματογράφο!

  5. δυστυχώς τα ισπανικά ή τα ιταλικά μου είναι ανύπαρκτα και έτσι αναγκαστικά μόνο το Temple of Iconoclasts έχω διαβάσει. Πολύ θα ήθελα να διάβαζα κι άλλα βιβλία του Wilcock όμως φαντάζομαι η διαδικασία μετάφρασης στα αγγλικά είναι μάλλον αργλη έως ανύπαρκτη. Ίσως μέσω της δημοφιλίας του Bolano να γίνει κάτι. Αν ναι θα είμαι ο πρώτος αναγνώστης 😉 Ευχαριστώ για το σχόλιο.

  6. […] ‘The Temple of Iconoclasts’, Juan Rodolfo Wilcock. Απλά ένα βιβλίο που δε ξέρεις πότε πρέπει να το πάρεις στα σιβαρά και πότε όχι. Ένα κράμα περίεργο που σε παραξενεύει και ταυτόχρονα σ’ ευχαριστεί.Κρίμα που δεν υπάρχουν άλλα έργα του μεταφρασμένα στα αγγλικά… […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: