Marathon Man


Η Ιστορία λέει πως οι Πέρσες μόλις έχασαν την μάχη στον Μαραθώνα έπιβιβάστηκαν στα πλοία τους και με κυκλωτική κίνηση προσπάθησαν να περάσουν το Σούνιο και να κάνουν δεύτερη απόβαση στο Φάληρο. Οι Αθηναίοι οπλίτες όμως ψυλλιάστηκαν το σχέδιο και μέσα στην ίδια μερα διένυσαν με πλήρη εξάρτυση τον πρώτο στην ιστορία μαραθώνιο και παρατάχθηκαν στο Φάληρο. Οι Πέρσες με το ηθικό σπασμένο από την πρώτη ήττα δεν επιχείρησαν δεύτερη απόβαση και γύρισαν πίσω. Προσωπικά προτιμώ την σκληρή αυτή ‘ιστορία’ από τον ρομαντικό μύθο του αγγελιόφόρου που μεταφέρει το μύνημα της νίκης για να πέσει – λίγο κουτά – νεκρός στο τέρμα…

Πολλές φορές μές στην χτεσινή μέρα σκεπτόμουν αυτούς τους Αθηναίους οπλίτες που ύστερα από μια μάχη σώμα με σώμα με τον εχθρό έκαναν την διαδρομή απ’ το Μαραθώνα στο Φάληρο. Σκεπτόμουν τους ήχους από τα σπαθιά και τις ασπίδες τους, σκεφτόμουν την μυρωδιά της μάχης και του ιδρώτα (νομίζω η μάχη έγινε Αύγουστο), σκεφτόμουν την δύναμη ψυχής που πρέπει να είχαν μες στην εξάντλησή τους να φτάσουν μέσα σε λίγες ώρες και πιο γρήγορα από τα καράβια των Περσών στον Σαρωνικό. Και έπαιρνα θάρρος.

Στα 42 χιλιόμετρα που έκανα χτες τελειώνοντας τον πρώτο μου μαραθώνιο παρόλη την ελλειψη εμπειρίας, τις δύσκολες συνθήκες κάτω απ΄ τον ήλιο, την λιγοστή προπόνηση και την παντέλή απουσία προπόνησης σε ανηφόρες, και τους πόνους στο γόνατο μετά το 30 (μάλλον αποτέλεσμα της ανηφόρας) δεν μου πέρασε ούτε μια στιγμή απ’ το μυαλό η ιδέα να σταματήσω. Κάπου στα 25 με έπιασε μια κρίση πανικού χωρίς λόγο η οποία αντιμετωπίστηκε με τον μόνο τρόπο που ήξερα: με τρέξιμο και με συγκέντρωση πάνω στην μουσική χωρίς την οποία χτες σίγουρα τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα. Ανάμεσα στους 10000 δρομείς ήταν σαν να ήμουν μόνος κάποιες στιγμές και να μη με ενδιαφέρει τίποτε άλλο από την γραμμή του τερματισμού. Την οποία όσο και μακριά να ήτανε θα την έφτανα…

Στις ανηφόρες της Μαραθωνος και στους σταθμούς εφοδιασμού, καθώς έβλεπα τους συνδρομείς μου ψιλο-αποδεκατισμένους από την κούραση αναρρωτιόμουν για το πόσο τρελοί είμαστε όλοι μας να βάζουμε το σώμα μας σε μια τέτοια καταπόνηση για μια διαδρομή που βρίσκεται στα όρια των δυνατοτήτων μας και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που η συμμετοχή του μυαλού μας είναι απαραίτητο συμπλήρωμα για να καταφέρουμε να την τελειώσουμε. Όμως ακόμη και μέσα στο αποδεκατισμένο πλήθος αυτό τα πρόσωπα έλαμπαν. Και μπορεί να σκεφτήκα κάποιες φορές πως δεν πρόκειται να ξανακάνω την κλασική διαδρομή όμως η αλήθεια ήταν πως κάτω απ’ τους πόνους και την προσπάθεια υπήρχε μια ευχαρίστηση που δεν μπορείς να νιώσεις εύκολα. Μια ευχαρίστηση που πιανόταν από τα πιο μικρά πράγματα όπως τα ευχάριστα πρόσωπα των ανθρώπων που μαζεύτηκαν στην Νέα Μάκρη, η ανταλλαγή μιας βλακείας με έναν δρομέα σε κάποια από τις ανηφόρες, οι φωνές μας κάτω απ΄την γέφυρα στην Κατεχάκη, ο τύπος που στο τέρμα της Μεσογείων φώναζε με στεντόρεια φωνή ‘μπράβο’, το αίσθημα συγκίνησης του να σε σπρώχνει ο κόσμος στα τελευταία 500 μέτρα απ’ την Ηρώδου του Αττικού μες στο Στάδιο, η χαρά στά πρόσωπα των δικών μου σαν με είδαν να περνώ την γραμμή με όση άνεση θα μπορούσα να έχω κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες.

Λένε πως είσαι διαφορετικός άνθρωπος σαν τελειώσεις έναν μαραθώνιο. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια όμως για μένα ήταν μια πρόκληση η οποία σε αντίθεση με όλα όσα έχω ξεκινήσει να κάνω τα τελευταία είκοσι χρόνια δεν είχε βέβαιο αποτέλεσμα. Ως και την τελευταία στιγμή δεν ήμουν σίγουρος αν θα τα κατάφερνα, αν είχα βάλει τον πήχυ ψηλά, αν το σώμα μου θα μπορούσε να αντέξει. Κι αυτή η λεπτομέρεια ήταν που έκανε τελικά την ευχαρίστησή μου στο τέρμα να είναι μεγαλύτερη απ΄οτιδήποτε άλλο. Το σίγουρο είναι πως στα δύο χρόνια που τρέχω συστηματικά έχω μάθει για το σώμα μου – και όχι μόνο – πολλά περισσότερα από όσα είχα καταφέρει να μάθω – με πλάγιες οδούς – τα τελευταία 10-20 χρόνια. Κι αυτό είναι απο μόνο του μια ουσία που δεν έχει να κάνει με χρόνους, αποστάσεις και μετάλια. Αλλά μόνο με την εσωτερική μου ‘ψυχανάλυση’.

Θα τρέξω άραγε αυτήν την διαδρομή ξανά; Παρόλες τις χτεσινές δηλώσεις μου πιστεύω πως ναι. Γιατί μπορεί να έχω την χτεσινή μαγεία ακόμη ζεστή μέσα μου, αλλά φαντάζομαι πως σύντομα θα μου λείψει…

ΥΓ. Το τραγούδι που θα θυμάμαι για πάντα, δεμένο με την ανηφόρα στο 25χλμ:

Advertisements

~ από basileios στο Νοέμβριος 1, 2010.

22 Σχόλια to “Marathon Man”

  1. Τι χρόνο έκανες αν επιτρέπεται; 🙂

  2. συγχαρητηρια και απο εδω!

  3. Σου τα είπα και χθες τα συγχαρητήρια, αλλά σου αξίζει να τα ακούσεις πολλές φορές ακόμα. Μπράβο! 🙂

  4. Σε νιώθω…

  5. Θερμά Συγχαρητήρια!

  6. po po de mou ftanei ena post kai exo toses xilliades erotiseis!
    bravo sou kai pali kai na ksanatrekseis fisika giati na min ksanatrekseis!!!!

    • παίζεται αν θα ξανατρέξω την κλασική. Θέλω να δοκιμάσω και μια άλλη διαδρομή (επίπεδη αυτή τη φορά!) και δεν νομίζω πως μπορώ να προετοιμαστώ για πάνω απ’ έναν μαραθώνιο τον χρόνο. Εδώ ολόκληρος Μουρακάμης και κάνει μόνο έναν 😉

  7. Υπέροχος, καταπληκτικός, κατάθεση ψυχής, Συγχαρητήρια! Θυμήσου ότι πριν καιρό, κάποια στιγμή σκέφτηκες να μην τρέξεις και με πανικόβαλες. Στο λέω από τώρα: Θα θέλεις να την ξανατρέξεις την κλασσική του χρόνου!

    • Σε ευχαριστω Ριγκο. Εκείνη τη στιγμή πριν δυο μήνες προερχόμουν από έναν μήνα απραγίας και βασικά θα είχα στην καμπούρα μου μόλις 5 εβδομάδες προετοιμασίας πριν το ταπερινγκ για το μαραθώνιο που είναι εξαιρετικά λίγο. Ευτυχώς εσύ και 2-3 άλλοι με μεταπείσατε αν και με το απότομο ανέβασμα χιλιομέτρων θα μπορούσα να είχα φάει άσχημο τραυματισμό (οι αστράγαλοί μου οι κνήμες μου και το μετατάρσιο από εκείνη την μέρα δεν σταμάτησαν να πονάνε παρά μόνο τρείς μέρες πριν τον μαραθώνιο). Ήμουν τυχερός δηλαδή, αλλά ευτυχώς το σώμα μου θυμήθηκε τα τρεχάματα του περσινού χειμώνα γρήγορα…

  8. basileios να ξέρεις ότι όλοι οι σπουδαίοι αθλητές έκαναν τον πρώτο τους μαραθώνιο στην κλασσική με χρόνο 4.58 (όσο έκανα κι εγώ την πρώτη φορά δλδ 🙂 και του χρόνου να είσαι υγιής να ξανατρέξεις εύχομαι.

    • LOL Σπουδαίε αθλητή σε ευχαριστώ για τις συμβουλές προ τρεξίματος τις οποίες φυσικά ακολούθησα. Εύχομαι του χρόνου να είσαι και συ παρέα μας. Θα σε δω στις 28/11 στον Αγ. Κοσμά!

  9. Συγχαρητήρια και διαδικτυακά, φίλε Βασίλη. Και μια ερώτηση: Με audio book στα ακουστικά έχεις τρέξει;

    • Γιώργο σε ευχαριστώ πολύ! Λοιπόν για τα audiobooks υπάρχει η εξής ιστορία: οταν ξεκίνησα συστηματικά να τρέχω πριν δυο χρόνια (ακριβώς) αυτό έγινε σαν διάλειμμα για να ακούω podcast χωρίς να είμαι καθισμένος στον καναπέ. Έτσι έτρεχα περίπου 2χλμ και περπατούσα άλλο ένα περίπου και σ’ αυτο το χρόνο άκουγα ένα ποντκαστ κάπου 30-40 λεπτών. Σιγά σιγά όμως (10% ανά εβδομάδα) τα χιλιόμετρα άρχισαν να αυξάνουν και εκεί υπήρχε το εξής παράδοξο: έπαψα να ακούω το τι έλεγαν τα ποντκαστ και βασικά ‘αδειαζα’ μέσα στο τρέξιμο χωρίς να είμαι συγκεντρωμένος επάνω τους. Έτσι έκοψα τα ποντκαστ και ξεκίνησα την μουσική – σαν μέθοδο ρυθμού και συγκέντρωσης στα δύσκολα. Από τότε έχω ακούσει μόνο τρεις τέσσερις φορές audiobooks και αυτό όταν ήταν δύσκολες μέρες επαγγελματικά και ήθελα να κάνω κάποια έρευνα ακόμα και τρέχοντας. Δεν ευχαριστήθηκα το τρέξιμο όμως έτσι ομολογώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: