‘Great House’, Nicole Krauss

Είχα γράψει κάποτε ένα κείμενο για τους ανθρώπους που στην ιδιοσυγκρασία τους είναι η συνεχής φυγή. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν θα πρέπει να υπάρχει τίποτε το υλικό που να τους δένει με έναν τόπο, τίποτε που θα μπορούσε να καθυστερήσει την φυγή τους. Ο άνθρωπος που η ελευθερία του στηρίζεται στην φυγή θα πρέπει να μπορεί να μπορεί να ‘εξαφανίζεται’ χωρίς καθυστερήσεις με βάση μια απόφαση ή μια ανάγκη.

Ίσως το πιο χαρακτηριστικό – και διαχρονικό μια που φτάνει τις χιλιετίες – παράδειγμα να είναι αυτό των Εβραίων. Οι συνεχείς διώξεις μετέτρεψαν την ανάγκη αυτή στον περιβόητο μύθο της φιλαργυρίας τους (Φυσικά και ασχολούνταν μόνο με χρήματα και κοσμήματα μια που οι διωγμοί δεν τους επέτρεπαν να πάρουν πολλά πράγματα μαζί τους εν μία νυκτί, ούτε να επενδύσουν σε γη ή άλλη ακίνητη περιουσία που θα έμενε στα χέρια των διωκτών τους). Έτσι ίσως ακούγεται περίεργο ή παράδοξο να παίζει ρόλο πρωταγωνιστικό σε μια τέτοια περίπτωση όπως περιγράφεται στο Great House της Nicole Krauss ένα υλικό – και βαρύ – αντικείμενο όπως ένα γραφείο.

Φυσικά όμως το γραφείο παίζει έναν εντελώς συμβολικό ρόλο μέσα στο βιβλίο σαν σύμβολο όσων χάθηκαν, όσων αναγκαστικά μεταβάλλονται στην ζωή μας καθώς περνάμε τις φάσεις της ωρίμανσής μας, με ή χωρίς φυγή, με ή χωρίς ανάγκη φυγής. Και το Great House είναι γεμάτο σε όλες σχεδόν τις σελίδες του από το αίσθημα της απώλειας, της συνεχόμενης απώλειας και της θλίψης, για πρόσωπα, για γεγονότα, για στιγμές του παρελθόντος που ποτέ δεν θα ξαναγυρίσουν, για την ίδια μας την ζωή που κομμάτια της σβήνουν καθημερινά σαν κομμάτια της μνήμης ενός ανθρώπου με Alzheimer.

Το βιβλίο με επηρέασε πάρα πολύ στην εβδομάδα που το διάβασα και κάπου ήθελα να το τελειώσω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα για να ησυχάσω απ’ το μαρτύριό του. Όμως κάπου ένιωθα πως για κάθε του σελίδα στο τέλος θα ένιωθα μια ξεχωριστή απώλεια γιατί σπάνια βρίσκεται ένα βιβλίο που θα μπορούσε να με αγγίξει με τέτοιο βαθύ τρόπο. Γι΄αυτό το λόγο και δεν μπορώ να κρίνω το βιβλίο σαν τίποτε άλλο παρά μονάχα στο πόσο με επηρέασε και πόσο με έβαλε να σκεφτώ ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις την τελευταία εβδομάδα. Ίσως αυτό από μόνο του να είναι καλό πράγμα.

Καλά Χριστούγεννα.

Advertisements

~ από basileios στο Δεκέμβριος 23, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: