‘The Pale King’, David Foster Wallace

Η προσπάθεια να μιλήσει κανείς για το Pale King έχει κοινά με το να προσπαθήσεις να πολεμήσεις την Λερναία Ύδρα. Φυσικά δε θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από τον Wallace που μας έχει συνηθίσει στις πυκνές ιστορίες που μέσα σε 800 λέξεις κλείνονται τόσα πολλά, ή στα τεράστια διηγήματα που στήνουν ένα δικό τους σύμπαν που η επαφή του με το δικό μας είναι τόσο ακριβής ώστε να είναι φορές φορές τρομακτική. Welcome to the world of David Foster Wallace… Προσδεθείτε και μη καπνίζετε!

Όμως κάτι διαφορετικό υπάρχει στο Pale King σε σχέση με όλα τα προηγούμενα βιβλία του Wallace. Ο φίλος Λευτέρης Καλοσπύρος το έθεσε ως ‘αν είναι το Infinite Jest ο μαύρος κύκνος τότε το Pale King είναι ο λευκός’. Μπορεί να ‘ναι και έτσι όμως προσωπικά βρίσκω τόσα λίγα κοινά – πέρα από μια μικρή θεματική επιστροφή προς το τέλος του Pale King σε ένα ζήτημα που τον απασχόλησε έντονα στο Infinite Jest – που είναι σαν να είναι γραμμένα από δυο διαφορετικούς ανθρώπους. Και ίσως κατά βάθος να ήταν.

Για μένα πέρα από τα στυλιστικά και τα γλωσσικά ζητήματα ίσως το πιο ουσιαστικό στοιχείο που αφορά το Pale King είναι η φιλοσοφική στροφή του Wallace από την αναλυτική φιλοσοφία της γλώσσας που είναι τόσο έντονη τόσο στο Infinite Jest – μα κυρίως – και στο Broom of the System στην ευρωπαϊκού τύπου φιλοσοφική θεώρηση της ζωής στο πλαίσιο μιας καθαρά υπαρξιστικής λογικής. Αλλά μη νομίζετε πως πρόκειται για μια παλιομοδίτικη αναπαράσταση ενός υπαρξισμού στο στυλ της χιλιοεπαναλαμβανόμενης γαλλικής διανόησης της δεκαετίας του 50. Το Pale King ξεχωρίζει γιατί στήνει αυτόματα έναν σύγχρονο υπαρξισμό συνδυάζοντας τον άνθρωπο, την συνεργασιακή σχέση του με την εργασία του καθώς και την τόσο στενά συνδεδεμένη με αυτήν έννοια της ανίας – που μπορεί να ήταν παρούσα στο υπόβαθρο των Γάλλων υπαρξιστών, αλλά ποτέ δεν εμφανίστηκε να παίζει ουσιαστικό ρόλο πρωταγωνιστή για την υπαρξιστική τους θεώρηση των πραγμάτων. Και αν το τραγικό της ανθρώπινης ύπαρξης σύμφωνα με τους παλιούς υπαρξιστές είναι πως ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να ψάχνει ένα νόημα στην ζωή του – το οποίο δεν υπάρχει – το τραγικό για τον Wallace είναι να ψάχνει ένα νόημα στην δουλειά του – που φυσικά κι αυτό δεν υπάρχει.

Θα τολμούσα να πω λοιπόν πως το Pale King αποτελεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν ένα σύγχρονο L’Etranger αλλά φοβάμαι πως λόγω των συνθηκών θα αργήσει να φτάσει σ’ αυτήν την θέση. Το σχέδιο του Wallace για το Pale King φαντάζει μεγαλεπήβολο όπως αναπτύσσεται μέσα απ’ τις σελίδες και δεν ξέρω αν ήταν 100% ηθελημένη μια τέτοια αντιμετώπιση ή απλώς ανδείχτηκε σιγά σιγά και αυτόματα στην πορεία της γραφής, Τελειώνοντας όμως το βιβλίο δεν είχα αίσθηση για το κατά πόσο θα μπορούσε τελικά να κλείσει τα υπάρχοντα κενά και να τελειώσει το βιβλίο με τον τρόπο που ο ίδιος ήθελε. Ακόμα και έτσι όμως το Pale King έχει τόσα διαμάντια μέσα του που για το καθένα μπορείς να μιλάς ώρες και να αναλύεις επ’ άπειρον τις λεπτομέρειές τους. Το αίσθημα πως μόλις διάβασα κάτι πολύ μεγάλο, κάτι πολύ μεγαλύτερο από ό.τι σκόπευε ο ίδιος ο συγγραφέας, με διακατέχει στις λίγες ώρες που το τέλειωσα. Κι αυτό είναι κάτι που δεν επαναλαμβάνεται εύκολα.

Advertisements

~ από basileios στο Μαΐου 4, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: