‘Armadillo’, William Boyd

Ένα είναι το σίγουρο σ’ αυτή τη ζωή: πως δεν υπάρχει τίποτε σίγουρο. Και μπορεί αυτή η διαπίστωση να ακούγεται λίγο σαν το παράδοξο του Επιμενίδη, όμως για κάποιο λόγο η άρνηση του δεύτερου μέρους της πρότασης φαίνεται να ενισχύει την κατάφαση του πρώτου – και αυτό είναι με την σειρά του ένα, επίσης ενδιαφέρον, παράδοξο… Αυτή την έλλειψη σιγουριάς, αυτή η αβεβαιότητα της καθημερινότητας – που πολλοί πιστεύουμε πως δεν έχουμε πλέον μέσα στο πλαίσιο του Δυτικού τρόπου ζωής – έχει εδώ και δυο τρεις αιώνες, και στο πλαίσιο της “οικονομικοποίησης” της κοινωνίας, μεταφραστεί σε ένα νούμερο. Οτιδήποτε δεν είναι σίγουρο, οτιδήποτε έχει μέσα του ένα ρίσκο, αντιπαραβάλλεται με ένα χρηματικό πόσο το οποίο θα κάνει τα πράγματα ΟΚ αν οι προβλέψεις μας δεν πάνε καλά… Ο κλάδος της ασφάλισης ποσοτικοποιεί με απόλυτο σχετικά τρόπο την απροσδιοριστία της καθημερινότητας αλλά ουσιαστικά δεν μας κάνει πιο ασφαλείς, αλλά απλώς μας αποζημιώνει οικονομικά για την καταστροφή των ονείρων μας. Αλλά είναι αυτό ασφάλεια; είναι hedging της απροσδιοριστίας μας; ή είναι απλώς μια πτυχή της σύγχρονης ζωής που κι αυτή έχει να κάνει με το να συνεχίσουμε όλοι να πλανιόμαστε για την ασφάλεια και τη σιγουριά του μέλλοντός μας;

Ο ήρωας του Armadillo που δουλεύει σε μια ασφαλιστική έχει τον περίεργο ρόλο να άρει την ασφάλεια από τις ασφάλειες με την μορφή του ανεξάρτητου πραγματογνώμονα. Η ιστορία του βιβλίου είναι στην ουσία μια πορεία στην οποία έρχεται ο ίδιος αντιμέτωπος με την άρση της ασφάλειας και της σιγουριάς στην ζωή του – την οποία παρά την περίεργη εργασιακή του θέση ποτέ δεν είχα καταλάβει πως είχε. Και οι αφορμές γι’ αυτή του την μεταμόρφωση είναι μια αυτοκτονία, ένας έρωτας, μια δήθεν-φιλία, ένας θάνατος. Γεγονότα που από σιγά σιγά μεταφέρουν την σκέψη του ήρωα από εκείνη των απόλυτων αριθμών στην αβέβαιη αλλά για εκείνον πιο ουσιαστική ανακάλυψη της – καθαρά ποιοτικής – μαγείας της αβεβαιότητας.

Το βιβλίο μου θύμισε έντομα την jazz του Miles Davies, με τμήματα / modules να συνδέονται με ‘αυτοσχεδιαστικό’ τρόπο για να δημιουργήσουν ένα σύνολο που ενώ στην φύση του, στην ιστορία του είναι απλό, το σύνολό του είναι αρκετά πολύπλοκα συνδεδεμένο για να αποτελεί τελικά κάτι πολύ ξεχωριστό. Και τελικά αυτό είναι το μεγαλύτερο προσόν του βιβλίου – και του συγγραφέα.

Advertisements

~ από basileios στο Μαΐου 12, 2011.

7 Σχόλια to “‘Armadillo’, William Boyd”

  1. Μοιάζει να είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο. Εξάλλου, είναι αλήθεια ότι όλοι αναζητούν τη σιγουριά και την ασφάλεια, ακόμη και όσοι καταλαβαίνουν ότι η ασφάλεια μπορεί να σημαίνει στασιμότητα, όπως συμβαίνει με τη φύση πολλών επαγγελμάτων. Η στασιμότητα αυτή μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για τη σκέψη του ατόμου, νομίζω, επομένως, ίσως πολλές φορές να είναι καλύτερα να υπάρχει μια κάποια ανασφάλεια, η οποία θα λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη, και η οποία θα μπορεί να μετριαστεί.

  2. το βιβλίο ειναι ενδιαφερον και βεβαια εχεις ενα δίκαιο ως προς την ανασφαλεια σαν κινητήριο δύναμη. το θέμα είναι απλώς πως η αδράνεια της ανθρώπινης φύσης αρνείται να παραδεχτεί πως η ανασφάλεια είναι δημιουργική….

    • Θα έλεγα πως η αδράνεια είναι κομμάτι του σημερινού τρόπου ζωής και παράγωγο του σημερινού πολιτισμού, αλλά όχι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Οτιδήποτε παραμένει στάσιμο, τελικά καταστρέφεται, και πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι άνθρωποι επιθυμούν τη στασιμότητα(=ασφάλεια) σε τέτοιο βαθμό. Για παράδειγμα, ο εγκέφαλος υπάρχει για να σκέφτεται, ενώ το σώμα για να κουράζεται, και τα δύο για να λειτουργούν. Αλλιώς απλά θα τελειώσουν. Επομένως, η αδράνεια είναι απλά θέμα επιλογής, τελικά, εκτός κι αν υπάρχει κάποιος άλλος παράγοντας που να την επιβάλλει.

      Παρεμπιπτόντως, το περιεχόμενο του site σας είναι πολύ ένδιαφέρον και αξιόλογο.
      😉

      • εδω διαφωνω (όπως και διαφωνώ λίγο με το ταυτόσημο των εννοιών ‘στασιμότητα’ και ‘ασφάλεια’). όλη η φύση (και οι άνθρωποι μαζί) λειτουργούν με το principle of least effort. η αδράνεια γι αυτόν τον λόγο δεν είναι σημερινό θέμα αλλά μόνιμο (ο homo sapiens ήταν Τροφοσυλλέκτης για 150.000 χρόνια… talking about inertia!). ναι όμως είναι θέμα επιλογής η αδράνεια. αλλά όχι σαν σύνόλο/μέσο όρο. σαν ατομική απόφαση.

        • Αχά. Με βάζετε σε σκέψεις. Ναι, αλλά μήπως μιλάμε για δύο διαφορετικά είδη αδράνειας. Εσείς αναφέρεστε στην αδράνεια σαν μια «φυσική ‘επιλογή'», αν κατάλαβα καλά, και αν δεν κάνω λάθος, αυτού του είδους η αδράνεια μεταβάλλεται με την εξέλιξη, η οποία έρχεται μέσω της ανάγκης για επιβίωση (αν δεν κάνω λάθος, και πάλι). Εγώ μιλάω για την αδράνεια που είναι επιλογή του ανθρώπου ο οποίος δεν επιθυμεί να είναι δραστήριος βάσει του ψυχισμού του, στη διαμόρφωση του οποίου παίζει συμαντικό ρόλο ο πολιτισμός στον οποίο αναπτύσσεται αυτός ο άνθρωπος. Δεν μιλάω για μια ‘φυσική’ επιλογή, αλλά για την συνειδητή επιλογή του να είναι κανείς δημιουργικός, να εξελίσσεται ως άνθρωπος και ως προσωπικότητα, να μην μένει στάσιμος μέσα σε μια κάποια ασφάλεια η οποία τον φθείρει.

          • η αδρανεια ειναι ιδια ως ουσια. και στις δυο περιπτωσεις που αναφερεις (ως ‘βιολογική’ εξελιξη και ώς ‘κοινωνική απόφαση’.). η συνειδητη επιλογή της ‘ατομικής δημιουργικότητας’ λίγο έχει να κάνει με την συλλογική τάση για αδράνεια (στο πλαίσιο αυτού που λέω ‘principle of least effort’ (ψάξτο λίγο παραπάνω είναι πολύ ενδιαφέρον).

  3. Επίσης, δεν γνωρίζω τι ακριβώς είναι το principle of least effort, οπότε μπορεί να πέφτω έξω με τις παραπάνω σκέψεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: