‘Risk; The Science And Politics Of Fear’, Dan Gardner

Μετά τα γεγονότα της 9/11 στις ΗΠΑ ένα μεγάλο μέρος αμερικανών επηρεασμένα από την επιλογή γλώσσας της αμερικανικής ηγεσίας, τρομοκρατημένο αποφάσισε να μην χρησιμοποιεί αεροπλάνα για τις μεταφορές του αλλά να μετακινείται με αυτοκίνητο. Η αύξηση της κίνησης με αυτοκίνητα τελικά προκάλεσε 1500 θανάτους επιπλέον μέσα στον επόμενο χρόνο – μέγεθος συγκρίσιμο με τους 3000 θανάτους από την επίθεση στο WTC – μόνο που υπέυθυνη γι αυτούς τους θανάτους δεν ήταν η Al Qaeda μα καθαρά η φρασεολογία που επιλέχθηκε από τον GW Bush για την επίθεση αυτή, που μιλούσε για war on terror, weapons of mass destruction, america under attack κλπ κλπ.

Συγκρίνετε λίγο με την παρακάτω ομιλία του Tony Blair (φευ!) μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο το 2006:

«It is through terrorism that the people who committed this terrible act express their values and it is right at this moment that we demonstrate ours. They are trying to use slaughter of innocent people to cow us, to frighten us out of doing the things that we want to do, of trying to stop us out of doing the things that we want to do, of trying to stop us going about our business as normal, as we are entitled to do. They should not and must not succeed’

Την επόμενη μέρα ο Ken Livingstone, o τότε δήμαρχος του Λονδίνου πήρε τον υπόγειο για να πάει στο γραφείο του – όπως άλλωστε κάθε μέρα… Η ζωή των φλεγματικών σε όλα εγγλέζων δεν μεταβλήθηκε ούτε κατά το ελάχιστο και γι αυτό η ήττα της Al Qaeda εκεί ήταν ουσιαστική (ενώ στις ΗΠΑ αναρρωτιέμαι αν μπορούμε καν να μιλήσουμε για ήττα…)

Σ’ όλους μας αρέσει μια καλή ιστορία, μια ιστορία με πόνο, πάθος και συγκίνηση. Σε όλους μας αρέσει ένα χολλυγουντιανό υπόβαθρο για όλα όσα συμβαίνουν στον πολιτικό – και μη – κόσμο γύρω μας. Και τα μήντια φυσικά πετούν την σκούφια τους για να τονίσουν μεμονωμένα παραδείγματα ποου προκαλούν το αίσθημα του θεατή / αναγνώστη ο οποίος παρασσύρεται από την εικόνα και δεν βάζει την όποια λογική υπάρχει για να υπολογίσει πιθανότητες και συνέπειες.

Η αλήθεια είναι πως το ανθρώπινο γένος είναι εξαιρετικά κακό στο να υπολογίζει το ρίσκο και να αντιλαμβάνεται πιθανότητες και γι αυτό τις περισσότερες φορές η υιοθεσία των μομονωμένων παραδειγμάτων σαν το ΄στανταρ’ είναι η πρακτική που όλοι ακολουθούν. (Και με ένα παράδοξο τρόπο πολλές φορές η μόνη σκέψη και υπολογισμός βασισμένη σε αυτή την ιδεολογία της εικόνας αντί να οδηγήσει σε σαφείς κανόνες και εκτιμήσεις οδηγεί σε θεωρίες συνωμοσίας με την μέθοδο του confirmation bias… ό,τι χειρότερο δηλαδή αλλά αυτό είναι τελικά αποτέλεσμα του information overload στο οποίο όλοι έχουμε βυθιστεί). Και η αλήθεια είναι πως το ανθρώπινο είδος στήριξε την επιβίωσή του πάνω στον πλανήτη με βάση την γρήγορη απόφαση και το ‘ένστικτο’ περισσότερο από ό,τι στον υπολογισμό και την εκτίμηση – αν και καταλαβαίνω πως κάτι τέτοιο τραβάει πολλή συζήτηση.

Η ούσία είναι πως το Risk του Dan Gardner είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που αναλύει με εξαιρετικό – και όχι ψευδο-επιστημονικό – τρόπο μια κατάσταση που γνωρίζουμε – αρκετοί από μας – πως ισχύει. Δεν ξέρω αν θα προκαλέσει κάποιον ουδέτερο σε παραπάνω σκέψεις ή θα λειτουργήσει κι αυτό σαν ένα confirmation bias για όποιους ήδη υπολογίζουν το extra step. Στις σήμερινές δύσκολες εποχές κρίσης όμως δεν φτάνει μόνο να το υπολογίζει κανείς για τον εαυτό του μα πρέπει να το μετέχει και στους άλλους. Κι αυτό είναι ίσως κάτι στο οποίο μπορεί το βιβλίο να βοηθήσει.

Advertisements

~ από basileios στο Μαΐου 23, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: