‘The Loser’, Thomas Bernhard

Υπάρχουν κάποια βιβλία που σ’ αφήνουν με μια τεράστια απορία στο τέλος.Όχι την απορία της έλλειψης closure μα κάποια πολύ πιο ουσιαστική απορία που αφορά στον τρόπο σκέψης του αναγνώστη σε σύγκρουση με τον τρόπο σκέψης του συγγραφέα. Κι όσο κι αν προσπαθείς κατά την διάρκεια της ανάγνωσης, στο τέλος νιώθεις πως ο συγγραφέας, οι ήρωές του, η γλώσσα του δεν είναι απλώς από άλλο πλανήτη, μα είναι από άλλο Σύμπαν…

Απέφευγα στο παρελθόν να διαβάσω Γιαπωνέζους συγγραφείς ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο (και όπως έχω ξαναπεί ο Μουρακάμης δεν ανήκει στους αμιγώς Ιάπωνες συγγραφείς μια που η σκέψη του και η ανάπτυξη των θεμάτων του είναι καθαρά δυτικές) αλλά να συναντήσω κάτι τέτοιο σε έναν ‘γείτονα’ αυστριακό συγγραφέα μου φάνηκε πολύ παράξενο.

Αυτή η έλλειψη ‘συμπάθειας’ με τον συγγραφέα και το κείμενό του όμως είναι με κάποιον τρόπο τμήμα του The Loser μια που ο ήρωας ένας ταλαντούχος πιανίστας σπάει τα μούτρα του προσπαθώντας να κατανοήσει την ύπαρξη και μόνο μιας μεγαλοφυίας όπως ο Glenn Gould στο δικό του Σύμπαν. Ο αφηγητής, ένα πρόσωπο που μοιράζεται αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα – από απόσταση ασφαλείας περιγράφει την τελική σύγκρουση με μια ένοχη ψυχραιμία και μια χαιρέκακη ευχαρίστηση…

Ο Thomas Bernhard γενικά απ’ ότι διάβασα δεν τα πήγαινε και πολύ καλά με την πατρίδα του και η έντονη χλευαστική κριτική που κάνει σ’ αυτήν μέσ από τον The Loser – που ίσως να μπορεί να διαβαστεί και αλληγορικά σαν μια ιστορία για την ίδια την Αυστρία – μπορεί να διαβάζεται αμέριμνα απ’ έναν ξένο παρατηρητή αλλά για έναν αυστριακό φαντάζομαι πως αγγίζει τα όρια της προσβολής. Αλλά ειλικρίνά δε μπορώ να καταλάβω τους λόγους και τις αφορμές αυτής της ‘ξινίλας’ εκτός και αν πρόκειται για μια καθαρά οιδιπόδεια αντίδραση τύπου ‘father I want to kill you’.

Το αποτέλεσμα; Ένα βιβλίο που έβαλε ένα τεράστιο ερωτηματικό πλάι στο όνομα του Bernhard αλλά και τρεις ημέρες που γέμισα ακούγοντας back to back τον Glenn Gould να παίζει τις Goldberg Variations (1955 & 1981 versions). Μπορεί ο Glenn Gould να ‘μιλά’ κι αυτός μια γλώσσα που δε καταλαβαίνω αλλά η ευχαρίστηση στην αίσθηση της γλώσσας αυτής είναι μοναδική.

Advertisements

~ από basileios στο Μαΐου 25, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: