‘Portnoy’s Complaint’, Philip Roth

Το να αντιμετωπίσει κανείς το Portnoy’s Complaint σαν μια γουντυαλενική κωμωδία ίσως να είναι ο πιο απλός τρόπος ανάγνωσης γι’ αυτό το βιβλίο. Απλά γιατί συνδυάζει πράγματα που σε μόνιμη βάση τα έχουμε δει σε ταινίες του: εβράιος διανοούμενος, αυνανισμός, αυταρχική μαμά, αυνανισμός, δυσκοίλιος μπαμπάς, σεξουαλική εμμονή, αυνανισμός, κοροϊδευτική αυτοκριτική, αυνανισμός. Και να μην ξεχάσουμε τον αυνανισμό…

Και αφού ο αυνανισμός είναι το κύριο and most memorable τμήμα του βιβλίου ας μιλήσω γι αυτόν, και για το γεγονός ό,τι οι ενοχές του οφείλονται κατά μεγάλο τμήμα στο γεγονός ότι ο αυνανισμός πρέπει να τελεσθεί (τις περισσότερες φορές) σε απομόνωση και μοναχικά και η σύνδεσή του με άλλα πρόσωπα πρέπει να είναι κυρίως εγκεφαλική και να έχει σχέση με την φαντασίωση και όχι την πραγματικότητα. Η ενοχή αυτή παύει να είναι ενοχή όταν ο αυνανιστής πιάνεται στο ‘έργο’ του και γίνεται κάτι πολύ διαφορετικό το οποίο φαντάζομαι πρέπει να αγγίζει την λύτρωση και στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι σαν ο Roth να προσπαθεί να βρει μέσα από το βιβλίο μια λύτρωση όχι γιατί κατ’ ανάγκη είναι ψυχαναγκαστικός αυνανιστής, μα γιατί προσπαθεί να εκφράσει με συμβολικό (ίσως) τρόπο πράγματα απ’ το παρελθόν του για τα οποία αισθάνεται ενοχές και τα οποία δεν μπορεί να τα εκφράσει με το όνομά τους. Κι αυτό είναι το δράμα πίσω απ΄το Portnoy’s Complaint το οποίο δεν είναι καθόλου για γέλια. Γιατί ενώ σε πρώτη ανάγνωση βλέπεις μια ανοιχτή κριτική του εαυτού, στο τέλος νιώθεις πως η κριτική έχει γίνει σε λάθος επίπεδο και μόνο επιφανειακά. Και η κάθαρση δεν ήρθε στο τέλος. Ούτε για τον Roth (φαντάζομαι) μα ούτε για τον αναγνώστη.

Με το που ξεκίνησα να διαβάζω το Portnoy’s Complaint θυμήθηκα αμέσως γιατί δεν μ΄ αρέσει ο Roth. Ακριβώς γιατί αυτή επαναλαμβανόμενη self-obsession που προσπαθεί να βρει διέξοδο δεν μου ταιριάζει. Ξέρω πως πολλοί αντιδρούν σ’ αυτήν μου την εξομολόγηση, μα περί ορέξεως…

Advertisements

~ από basileios στο Σεπτεμβρίου 6, 2011.

6 Σχόλια to “‘Portnoy’s Complaint’, Philip Roth”

  1. Δεν είσαι και πολύ ψυχαναγκαστικός τελικά. Εμείς οι υπόλοιποι ταυτιζόμαστε με αυτή την «επαναλαμβανόμενη self obsession που προσπαθεί να βρει διέξοδο» και γι αυτό μάλλον μας αρέσει ο Ροθ.

  2. ειπαμε, ψυχαναγκαστικός μόνο όσον αφορά στα βιβλία!

  3. Πρώτη φορά, νομίζω, που συμφωνούμε σε ένα βιβλίο και μάλιστα Αμερικάνου συγγραφέα. Έχω ξαναγράψει ότι ο Ροθ όσο αναλώνεται σε θέματα σεξουαλικότητας και εβραϊκότητας, σε μια ομφαλοσκόπηση που δεν μας αγγίζει, είναι λιγότερος απ’ όσο προβάλλεται. Όταν ανοίγεται σε μια πιο συλλογική ματιά, μπορεί να κάνει πολλά.
    Πατριάρχης Φώτιος

  4. αυτό είναι ένα πρόβλημα όταν διαβάζουμε βιβλία 40 χρόνια από την κυκλοφορία τους. ό,τι μετέπειτα προκύπτει ως μανιέρα του συγγραφέα τότε ήταν απλώς αναγνωριστική κατάθεση διαπιστευτηρίων. αν μετά τις περιπέτειες του αλεξάντερ πόρτνοϊ (γράφτηκαν όταν ο Ροθ ήταν 34) ο Ροθ δεν εξέδιδε άλλο βιβλίο νομίζω θα ήσουν περισσότερα ευνοϊκά διακείμενος.

    Τέλος πάντων, εμένα μου αρέσει πολύ και είναι το δεύτερο αγαπημένο μου του Ροθ – μετά το «Patrimony». Όσο για τις απόπειρες του Ροθ να γράψει το great american novel (american pastoral και τα άλλα δύο της άτυπης τριλογίας) έπληξα αφόρητα.

    Αλλά είπαμε, περί ορέξως…

    • αυτό που έχει εξαιρετική πλάκα είναι η διαφορετική άποψη που βγαίνει σε διάφορα επίπεδα τόσο για τον Ροθ όσο και για το ίδιο το βιβλίο το οποίο νομίζω δεν το έχω συναντήσει να γίνεται για άλλο συγγραφέα σε τέτοια μορφή… εξηγείται που οι Σουηδοί δεν τον νομπελίζουν 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: