‘Born to Run’, Christopher McDougall

Προκατάληψη Νο1: Δεν πιστεύω πως ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος είναι ‘φτιαγμένος’ για να τρέχει ξυπόλητος.

Προκατάληψη Νο2: Η δυνατότητα του νοήμονος ανθρώπου να τρέχει – ξυπόλητος – μεγάλες αποστάσεις ήταν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που τον βοήθησε στην εποχή του κυνηγού/τροφοσυλλέκτη.

Σημείωση: Όποιος δε συμφωνεί με τις παραπάνω προκαταλήψεις ας μην διαβάσει παρακάτω.

Το παράδοξο και συνάμα το πρόβλημα για μένα είναι το αν οι παραπάνω δυο προκαταλήψεις μπορούν να συμβιβαστούν, και η άποψή μου είναι πως φυσικά μπορούν. Απλά γιατί η σύγκριση του σημερινού ‘ολίγον’ υπέρβαρου αμερικανού δρομέα με τον άνθρωπο της λίθινης εποχής είναι κάθε άλλο από σωστή, όπως και δεν είναι σωστή η εξίσωση όλων των ανθρώπων από άποψη δυνατοτήτων η οποία τελείται σήμερα από κάποιους οπαδούς της θεωρίας του ξυπόλητου τρεξίματος. Όπως δυο άνθρωποι σήμερα δεν είναιο διανοητικά ίδιοι έτσι δεν ήταν και στην λίθινη εποχή, και όπως δυο άνθρωποι δεν είναι σωματικά ίδιοι στο να αντέχουν το ξυπόλητο τρέξιμο σήμερα έτσι δεν ήταν και στην αρχαία εποχή. Με την διαφορά βέβαια πως η σκληρότερη ‘φυσική επιλογή’ στο παρελθόν λειτουργούσε πολύ πιο ενεργά στο να ‘απαλλάξει’ την ομάδα των κυνηγών από τους δρομείς με προβλήματα στα πόδια – η οποίοι κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι τροφοσυλλέκτες και όχι κυνηγοί – από αυτό που η σχετικά άνετη ζωή του κυνηγού με όπλα των τελευταίων 4000 χρόνων μας έχει μετατρέψει.

Από εκεί και πέρα η όλη μηντιακή επανάσταση του ξυπόλητου τρεξίματος των τελευταίων 5-10 ετών για μένα εξακολουθεί να είναι μη-αποδεκτή, απλά γιατί δεν έχει περάσει αρκετός καιρός για να μετρηθούν σωστά τα αποτελέσματα, παρόλο που το μόνο αβαντάζ στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η κατανόηση πως η σωστή τοποθέτηση του ποδιού παίζει τεράστιο λόγο τόσο στην απόδοση του δρομέα όσο και στην υγεία των αρθρώσεών του – και το συγκριτικό πλεονέκτημα του ξυπόλητου τρεξίματος είναι ακριβώς αυτό: το πως επειδή είναι less forgiving δε σου επιτρέπει να πατήσεις λάθος με την φτέρνα.

Το Born to Run είναι ένα βιβλίο που είναι γραμμένο από έναν χαρισματικό συγγραφέα. Τόσο από πλευράς πλοκής – σε ένα θέμα που λογικά ΔΕΝ έχει πλοκή – όσο και από πλευράς παρουσίασης της θέσης του ξυπόλητου τρεξίματος. Όμως με αντίστοιχο και ανάποδο τρόπο είναι και ο ίδιος ο Christopher MacDougall προκατειλημμένος και η εξαιρετική γραφή του ‘πείθει’ για σχέσεις cause and effect που είναι περισσότερο εικασίες και πιθανόν να μην υπάρχουν. Γι’ αυτό και παρόλο το εξαιρετικό γράψιμο του αναγκάζομαι να πω πως πρέπει να διαβάσει κανείς το βιβλίο κάνοντας ένα βήμα έξω απ’ αυτό εξετάζοντας όλα όσα εκφράζει ανοιχτά πως υπάρχουν ως σχέσεις (μα και όλα που αναφέρονται ‘πονηρά’ χωρίς να εκφράζονται απ’ τον ίδιο μα αφήνοντας τον αναγνώστη να κάνει το δικό του σφάλμα με τις cause and effect σχέσεις τους…).

Τελική Σημείωση: Όπως όλα τα πράγματα έτσι και το τρέξιμο θέλει μέτρο. Ούτε η υπερβολή των σουπερ ντουπερ υποστηριγμένων παπουτσιών, μα ούτε και το ξυπόλητο τρέξιμο είναι η λύση. Λύση είναι αυτό που ταιριάζει στο σώμα του καθενός. Και αν ακους το σώμα σου όλα γίνονται και όλα αποφεύγονται. Ακόμα και οι τραυματισμοί.

Advertisements

~ από basileios στο Σεπτεμβρίου 12, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: