‘Journey to the End of the Night’, Louis Ferdinand Celine

Η ανθρώπινη νύχτα είναι πολύ βαθιά. Κάθε βήμα μες στο σκοτάδι, κάθε δευτερόλεπτο απλής παρουσίας μες στην ανθρώπινη κοινότητα είναι αρκετό να σε γεμίσει με το ζοφερό δηλητήριο της ‘condition humaine’. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι απλά αυτό το ταξίδι μες στην νύχτα όπου μπορεί να υπάρχει τέλος μα αυτό δεν είναι το τέλος μιας φωτεινής μέρας. Είναι το ακόμη πιο απόλυτο σκοτάδι της ανυπαρξίας, όπου όλο το χάος της προηγούμενης ζωής συνθλίβεται σ’ ένα μικροσκοπικό μηδενικό.

Θέλω πολύ να αντιδράσω στην παραπάνω παράγραφο – που εκφράζει κατά το μεγαλύτερο μέρος την άποψη του Celine – και να μιλήσω για όλα όσα κάνουν αυτό το ταξίδι ομορφότερο, όμως κοιτάζοντας γύρω μου, ειδικά σήμερα στην εποχή της κρίσης, και βλέπω το σκοτάδι να βρίσκεται παντού και οι μόνες αναλαμπές φλόγας να σβήνουν γρήγορα πίσω απ’ τα ανθρώπινα πάθη και τους εγωισμούς, που σοκάρομαι τελικά μ’ αυτήν την συνειδητοποίηση. Ο κόσμος του Celine (1920-1930), αλλά και ο κόσμος ο δικός μας είναι σαν μια μετα-αποκαλυπτική φάρσα όπου λίγο σαν το The Road του Cormac McCarthy η «ανθρωποφαγία» είναι καθημερινή διαδικασία για όλους μας.

Όμως το ‘Journey to the End of the Night’ δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα ταξίδι στο βάθος των σκοτεινών λέξεων και της γλώσσας, και ένα ταξίδι στην ψυχή κάποιου που ακόμη και ως το τέλος του βιβλίου δεν έχεις άποψη αν πρόκειται για τον μόνο ‘καλό’ (ή έστω ουδέτερο) άνθρωπο σ’ αυτό το Σύμπαν… Και ο συνδυασμός αυτός κάνει το βιβλίο ένα ζωντανό ερωτηματικό για τον άνθρωπο και το άμεσο περιβάλλον του.

Όταν διάβασα το The Road αναρρωτιόμουν γιατί ο πατέρας στο έργο δεν προσπάθησε να κάνει τον γιό του σκληρό, γιατί δεν προσπάθησε να τον εξοπλίσει με τα όπλα που θα τον έκαναν να αντιμετωπίσει με ίσους όρους την καταστροφή δίπλα τους, γιατί μέσα σ’ αυτό το μετα-αποκαλυπτικό χάος προσπαθούσε να τον προφυλάξει και να τον κρατήσει σε μια αθωότητα που μου φάνηκε ξένη των καταστάσεων. Σήμερα, διαβάζοντας το ‘Journey to the End of the Night’ – και αναθεωρώντας αυτή την άποψη – σκεφτόμουν πως δεν είναι ένα βιβλίο που θάθελα να διαβάσει ο γιός μου στα 16 του.

Advertisements

~ από basileios στο Σεπτεμβρίου 23, 2011.

4 Σχόλια to “‘Journey to the End of the Night’, Louis Ferdinand Celine”

  1. Μία από τις πιο συγκλονιστικές αναγνωστικές μου εμπειρίες.Ένιωθα σαν να με σέρνει στο έδαφος μέχρι να φανούν τα κόκαλά μου.Είναι αξιοσημείωτο το πώς ο Σελίν σχεδόν μας αναγκάζει να μιλήσουμε προσωπικά…

    ΥΓ. Και γαμώ τις φωτό…

  2. Διαβάζω συστηματικά λογοτεχνία σ’ όλη μου τη ζωή. Είναι τόσα τα αριστουργήματα που δεν θα ήξερα ποια να πρωτοδιαλέξω, σε μια υποθετική κατάταξη. Ξέρω όμως κι εγώ ποιο βιβλίο με συγκλκόνισε περισσότερο: Το Ταξίδι του Σελίν. Το σκέφτομαι συχνά, στη διάρκεια του δικού μου ταξιδιού.
    Εξαιρετικό το ποστ.

    ΥΓ: Έξοχη και η μετάφραση του βιβλίου στα ελληνικά. Ένας άθλος!

    • πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή για πιο συγκλονιστικό βιβλίο. ίσως αυτό να είναι κριτήριο του καθενός μας τελικά 😉 Ευχαριστώ για το σχόλιο και καλή συνέχεια στα ταξίδια (σκοτεινά και λογοτεχνικά!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: