‘My American Unhappiness’, Dean Bakopoulos

Ίσως η πιο σημαντική θέση σ’ αυτό το βιβλίο να είναι πως η δυστυχία (και κατ’ επέκταση ό,τι αφορά τον χώρο των ‘ανθρωπιστικών’ επιστημών) δεν μπορεί ή δεν πρέπει να μελετηθεί στατιστικά μα μόνο με μια ποιοτική ανάλυση που θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την αναζήτηση της ‘ποιότητας’ του Pirsig στο Zen And the Art of Motorcycle Maintenance.

Είναι τελικά πολύ ενδιαφέρον να ψάξει κανείς τους λόγους της ανθρώπινης δυστυχίας του καθενός από εμάς, ειδικά στην εποχή της κρίσης στην οποία ζούμε, μια που μπορεί φαινομενικά να είναι οικονομικοί οι λόγοι για τους οποίους δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοί μια που αυτό δείχνουν τα νούμερα και οι συσχετισμοί, όμως αναλύοντάς το βαθύτερα βλέπει κανείς πως οι ουσιαστικοί λόγοι έχουν να κάνουν με τον ίδιο μας τον εαυτό και με την άρνησή μας να ενταχθούμε ολοσχερώς σε έναν κόσμο για τον οποίο δεν έχουμε πια καμιά ελπίδα. Κι αυτό όπως σωστά κατάλαβε πριν τις εκλογές του 2008 ο Barack Obama – και δεν έχει καμιά πιθανότητα να καταλάβει ο ΓΑΠ – είναι ένα κρίσιμο σημείο που δεν μετριέται με νούμερα μα μόνο απ’ το αποτέλεσμά του (παλιότερο σχετικό ποστ: Feel Good Factor).

Το My American Unhappiness δεν είναι ένα αριστούργημα, δεν είναι ένα βιβλίο όμως που προσπερνάς εύκολα. Η γραφή του ρέει εξαιρετικά, οι χαρακτήρες του είναι πλήρεις και πολύπλοκοι ταυτόχρονα, και τα στερεότυπά του σε εκπλήσσουν με τις ανατροπές τους. Για μένα είναι ένα βιβλίο που αναδύεει μια τεράστια δυναμική γι’ αυτόν τον νέο συγγραφέα και σίγουρα τον κρατάω στην λίστα μου για να διαβάσω τα επόμενα του…

Advertisements

~ από basileios στο Σεπτεμβρίου 27, 2011.

2 Σχόλια to “‘My American Unhappiness’, Dean Bakopoulos”

  1. Φοβερό τάιμινγκ, Βασίλη. Χθες κοιτούσα τη λίστα με τα υπόψη και αναρωτιόμουν, να το διαβάσω ή όχι;

  2. Το 2005 εκδόθηκε από την ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ το μυθιστόρημα του Dean BaKopoulos «Please don’ t come back from the moon» (Σε παρακαλώ μην ξαναγυρίσεις απ’ το φεγγάρι. Μιλάει για την εφηβεία και την πρώιμη ενηλικίωση στις εργατικές συνοικίες του Ντητρόιτ. Πατέρες που το βάζουν στα πόδια κι εξαφανίζονται στο «φεγγάρι», πνιγμένοι από τ’ αδιέξοδα της οικογενειακής ζωής, μητέρες που πίνουν, καβγαδίζουν και κάνουν σχέσεις απελπισίας και γιοι που βιάζονται να ξαναζήσουν το αδιέξοδο, κάνοντας γάμους και παιδιά στα είκοσι χρόνια τους.

    Το διάβασα και μου άρεσε πολύ. Είχε μια τραχιά μελαγχολία, αλλά και χούμορ. Φαντασία αλλά και πραγματισμό. Και -στο τέλος- προγραμματική ελπίδα, αφού τι άλλο μας μένει; -με επίγνωση όμως των κάθε είδους αδιεξόδων. Το συνιστώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: