‘The Sense of an Ending’, Julian Barnes

Θά ‘θελα να γράφω σαν τον Julian Barnes. Το έχω πει αρκετές φορές αυτό και το εννοώ 100%. Η εξήγηση για αυτό είναι απλή: Ο Barnes γραφει με έναν προσωπικό τρόπο που με αγγίζει αλλά καταφέρνει να δέσει τους ήρωές του με τέτοιο τρόπο που είναι σαν πρόσωπα βικτωριανού μυθιστορήματος που σχημάτίζονται μπροστά στο πρόσωπό σου σιγά σιγά και- ακόμη κι αν δεν είναι πάντα αρεστοί – μοιάζουν με παλιούς γνωστούς που δύσκολα ξεχνάς…

Αλλά η μνήμη είναι περίεργο πράγμα ως γνωστόν, παίζει τα δικά της παιχνίδια, δημιουργεί εικόνες και αναμνήσεις εκεί που δεν υπάρχουν και εκτός πλαισίου είναι πολύ δύσκολο – ως αδύνατο – να στηριχθεί κανείς σ’ αυτήν για να περιγράψει ένα πρόσωπο ή μια ιστορία. Ο Barnes το γνωρίζει αυτό πολύ καλά και προσθέτει στο Sense of an Ending αυτό το χαρακτηριστικό στην ασυνέπεια του αφηγητή με σκοπό να δημιουργήσει ένα αίνιγμα – εκεί που ο παντογνώστης αφηγητής αφήνει τον στυλό ή την γραφομηχανή και πετάγεται για έναν καφέ – ή τσάι, ή μπύρα…

Δυστυχώς όμως παρά το Μπούκερ που κέρδισε το βιβλίο δεν το θεωρώ πετυχημένο, ίσως γιατί λόγω της φύσης της είμαι αναγκασμένος να την συγκρίνω νοητικά με το Rings of Saturn του Sebald και με το Turn of the Screw τα οποία αν και συγγενή ως ένα σημείο είναι πολύ πιο τεράστια από αυτό μα και δεν το θεωρώ το καλύτερο του Barnes μια που αριστουργήματα όπως το Arthur & George και το England, England το σκεπάζουν.

Η επιλογή του Turn of The Screw δεν είναι τυχαία όπως εξήγησα. Όπως είχα γράψει γι’ αυτό παλιότερα:

Πολλές φορές έχω αναρρωτηθεί αν όλοι όσοι κριτικάρουν με άσχημο τρόπο την σύγχρονη λογοτεχνία έχουν τελικά ένα δίκαιο. Μήπως τελικά είμαστε (και χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό για πολλούς λόγους) ψυχαναγκασμένοι να γράφουμε έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας όχι το δικό μας προσωπικό συναίσθημα, ούτε τους αναγνώστες μας, μα τους μελετητές και τους κριτικούς που θα ΠΡΕΠΕΙ τελικά να αναλύσουν τα βιβλία μας. Μήπως στήνουμε έναν πλαστό κόσμο που προορίζεται τελικά μονάχα για τους επαγγελματίες αναγνώστες, ή για τους επαγγελματίες συγγραφείς, αφήνωντας τον καθημερινό αναγώστη στα χέρια της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και της “παραλογοτεχνίας”; Και αν ναι τι ακριβώς λείπει από την σημερινή λογοτεχνία που θα μπορούσε να επαναφέρει τον αναγνώστη σ’ αυτήν;

Ο Julian Barnes με μοναδικό τρόπο φέρνει κάτι που λείπει από την σημερινή λογοτεχνία. Κι αυτό το σύγχρονο με στοιχεία back to basics είναι κάτι πολύ δύσκολο που το καταφέρνει πολύ καλά και με άνετο τρόπο. Και μπορεί το Sense of an Ending να μην είναι τέλειο, αλλά δεν παύει να είναι ευχάριστο και εξαιρετικό.

Advertisements

~ από basileios στο Οκτώβριος 31, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: