‘In Search of Lost Time’, Marcel Proust, Vol I – Swann in Love

«The places we have known do not belong only to the world of space on which we map them for our own convenience. They were only a thin slice, held between the contiguous impressions that composed our life at that time; the memory of a particular image is but regret for a particular moment; and houses, roads, avenues are as fugitive, alas, as the years.»

Ήταν η τελευταία φράση που διάβασα χτες από τον πρώτο τόμο του Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, η οποία ταιριάζει τόσο καλά όχι μόνο σε περιοχές μα και σε βιβλία. Σαν μη ειδικός και σαν απλός αναγνώστης, έχω την χαρά να διαβάζω αντιλαμβανόμενος 100% το προσωπικό/υποκειμενικό της κάθε ανάγνωσης και του κάθε βιβλίου – κάτι που και στο παρελθόν ονόμασα στο πλαίσιο της ύπαρξης αυτού του μπλογκ ‘λογοτεχνικό εγωισμό’.

Πρωτοδιάβασα το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο το 1991-92, στον πρώτο χρόνο της ζωής μου στο Λονδίνο, μέσα στο ψυχρότατο δωμάτιό μου στο Southfields και σε δεκάδες τραίνα, από και προς αυτό. Σε διάστημα κάποιων μηνών το ‘τέρας’ με απορρόφησε με εντυπωσιακό τρόπο (μόνο ο Ulysses το είχε καταφέρει αυτό πιο πριν) και σκέπασε όλη σχεδόν την εξω-πανεπιστημιακή ζωή μου για εκείνη την περίοδο. Και μπορεί τμήματά του, όπως το Sodom & Gomorrha, να ήταν από τα πιο βαρετά κείμενα που είχα (έχω) διαβάσει, όμως δε μπορούσαν να μειώσουν ακόμα και αυτά το κατόρθωμα της κάθε παραγράφου, αλλά και του όλου. Ειδικά, το πρώτο μέρος, το Swann in Love το θεώρησα ένα εξαιρετικά διεισδυτικό αριστούργημα.

Είκοσι+ χρόνια αργότερα η αναζήτηση για τον χαμένο χρόνο μετατράπηκε σε μια αναζήτηση για το ίδιο μοναδικό συναίσθημα που δυστυχώς ποτέ δεν ήρθε. Προσπάθησα πολύ να αντιμετωπίσω την ανάγνωση αυτή σαν εκείνη την πρώτη και να βυθιστώ στον Προυστ με τον ίδιο τρόπο, αλλά η μέθεξη αυτή δεν ήρθε ποτέ. Και ο λόγος φυσικά είναι μονάχα ένας: ένα τόσο βαθειά προσωπικό (και αναλυτικό) κείμενο όσο το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο δε μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο από δυο διαφορετικούς ανθρώπους, τόσο διαφορετικούς όσο ο Βασίλης των 22 χρονών και ο Βασίλης των 42.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν αρκετά πράγματα που επιπλέον στην εκπληκτική πρόζα του Προυστ, που αφορούν στον ειδικό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η μνήμη πάνω στα ανθρώπινα συναισθήματα αλλά και ή διαπίστωση πως πολλές φορές όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ το αποκτούμε όταν παύουμε να το θέλουμε…

Στο τέλος μου απέμεινε μια γλυκιά νοσταλγία για την εποχή του 91-92, την ματαιότητα της ανάμνησης και την όμορφη ανωριμότητα τόσο της εποχής όσο και της νεότητάς μου.

Advertisements

~ από basileios στο Απρίλιος 15, 2012.

2 Σχόλια to “‘In Search of Lost Time’, Marcel Proust, Vol I – Swann in Love”

  1. Ναι…

    Κάπου το είχα γράψει κι εγώ, στο τελευταίο κείμενο: «Ήταν μια ωραία, καθαρή δεκαετία, χωρίς σκιές και αμφιβολίες»…

    … η δεκαετία του ’90, comrade, για μας…

    Κεep on…

    • δε ξερω… αμφιβολιες ειχαμε και τότε. απλά ήτανε πιο πρωτογενείς, πιο πρωτόγονες. πιο ανώριμες. 80ies sucked. αλλά τα 90ies είχανε μια αυτο-άφεση αμαρτιών εντελώς ξεχωριστή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: