‘Sabbath’s Theater’, Philip Roth

Μόνο ένας βιβλιόφιλος θα μπορούσε να το καταλάβει: η σχέση του αναγνώστη με ένα βιβλίο που το νιώθει σαν αριστούργημα είναι καθαρά ερωτική. Κάτι παραπάνω: είναι σαν μια συνεχόμενη ερωτική πράξη που κρατά μέρες, μήνες και χρόνια. Η ανάγνωση προτάσεων, φράσεων, παραγράφων κεφαλαίων μπορεί να τον στείλει σε ρίγη ηδονής, σε επαναλαμβανόμενες οργασμικές κλιμακώσεις και σε έναν εθισμό χωρίς τέλος. Όμως ισχύει και εδώ το υποκειμενικό της ηδονής και του φετίχ: one person’s pleasure is another person’s torture.

Παρόλο όλες οι παλιότερες επαφές που είχα με την γραφή του Ροθ με είχαν αφήσει με μια ξινή γεύση στο στόμα, διάβασα το Sabbath’s Theater ύστερα από επαναλαμβανόμενη «πίεση» του Κώστα Καλτσά (of ZONE 2 fame) ως ένα αριστούργημα του Ροθ. Όμως τελικά, παρά όλο το brain washing γι’ άλλη μια φορά ο Ροθ μ’ άφησε παγερά αδιάφορο. Πολλά μπορεί να φταίνε γι’ αυτήν την σχέση μου με τον Ροθ, ίσως όμως το σημαντικότερο είναι πως απλά δεν με εξιτάρει, δε με ανάβει, δε μου λέει τίποτε. Είναι δηλαδή λίγο σαν την ‘σχέση’ που έχω με την Νικολ Κίντμαν (ωραία γυναίκα, αλλά δίπλα της ένα βιβλίο και ένα ζεστό κακάο είναι καλύτερα 😉 ).

Δε μου φταίει όμως κάπου το Sabbath’s Theater, ίσα ίσα το βιβλίο είναι μια εξαιρετικά ειλικρινής – και κατά το εβραϊκό πρότυπο αυτοσαρκαστική – ιστορία, με την απλά και ειλικρινά δε μπόρεσα να συνδεθώ. Αλλά είπαμε, one man’s pleasure is another man’s torture.

Advertisements

~ από basileios στο Απρίλιος 26, 2012.

5 Σχόλια to “‘Sabbath’s Theater’, Philip Roth”

  1. Δεν συμμερίζομαι τη γενική σου άποψη για τον Ροθ: Είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς και -αντίθετα με σένα- με εξιτάρει αφάνταστα. Συμφωνώ όμως εν μέρει με την κριτική σου για το συγκεκριμένο βιβλίο -δεν είναι το αριστούργημά του. Μολονότι το έχω διαβάσει δύο φορές και δεν παύει να είναι Ροθ, το βρίσκω κι έγώ κάπως απωθητικό. Νομίζω ότι αυτό οφείλεται στην πλήρη αρνητικότητα του κεντρικού, αλλά και σχεδόν όλων των χαρακτήρων. Παραείναι πικρό και σκληροτράχηλο, μέχρι σημείου εκνευρισμού.

    Αν δεν τα έχεις ήδη διαβάσει, θα πρότεινα δύο άλλα: <> και την απολαυστική <>. Αν τα διαβάσεις στο πρωτότυπο, ακόμη καλύτερα -ο Ροθ είναι μεγάλος στυτλίστας.

    • μερσι για το σχολιο. την ίδια αντιπαράθεση σχετικά με τον Ροθ την έχω με πολλούς φίλους/γνωστούς. να πω την αλήθεια δε το καταλαβαίνω γιατί το παίρνετε τόσο ‘πατριωτικά’ μαζί του. Σίγουρα δεν τον θίγω σαν συγγραφέα αλλά απλά δε μου πάει…

  2. Κάπου χάθηκαν οι τίτλοι των προτεινόμενων. Είναι: <> και <>.

  3. Γι α κάποιο λόγο δεν καταχωρεί τους τίτλους: Ανθρώπινο Στίγμα και Νόσος του Πορτνοϋ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: