‘The Ambassadors’, Henry James

 

Οκ, η Ευρώπη είναι μαγευτική – όλοι το ξέρουμε αυτό. Είτε μιλάμε για Παρίσι, Λονδίνο, Βερολίνο, είτε ακόμα και για Πράγα και για την Αθήνα υπάρχει μια περίεργη αύρα που συναρπάζει τον ‘ξένο’ και τον τραβάει με υποσεινήδητο τρόπο σε έναν μυστήριο θαυμασμό.

Διαβάζοντας το The Ambassadors του Henry James αυτήν την εποχή, ένα πυκνό αριστούργημα χαρακτήρων στο οποίο ένας αμερικανός μαγεύεται απ’ το Παρίσι των αρχών του αιώνα τόσο που η υπόλοιπη ζωή του φαντάζει δύσκολη και παράταιρη, ένιωσα πως αυτό που ήταν τότε τόσο φυσιολογικό είναι σήμερα μάλλον ένα τμήμα ενός παραμυθιού. Ναι, δηλαδή επισκέπτεσαι την Πόλη του Φωτός, μαγεύεσαι απ’ τα μουσεία τους δρόμους, τους πίνακες, όμως η αλήθεια είναι πως αυτό που σε μαγεύει δεν είναι το Παρίσι του 2012, αλλά το ασυνείδητο κατασκεύασμα της αφαίρεσης του νέου και της συγκράτησης οτιδήποτε παλιού έχει σχέση με την πόλη – κι αυτό ίσως να ισχύει ακόμη περισσότερο για τον επισκέπτη της Αθήνας. (ακόμα και ο Woody Allen στο Paris at midnight, το παλιό Παρίσι χρησιμοποίησε και όχι το νέο).

Η μαγεία του ‘σήμερα’ του ‘τώρα’ για την  Ευρώπη, την Αμερική, φαίνεται σαν να ακολουθεί τους νόμους μιας παγκοσμιοποίησης της συλλογικής συνείδησης η οποία είδικα για την Ευρώπη πέφτει σε ένα κλισαρισμένο παρελθόν που είναι καλύτερο απ’ το τώρα, και απλά αρνείται την ύπαρξή του παρόντος με έναν εξαιρετικά ντροπιαστικό τρόπο. Η επίσκεψή μας μετατρέπεται σε μια επίσκεψη σε ένα theme park της ιστορίας το συνεχές του οποίου τρυπάται μόνο απ’ τις ατυχείς συναντήσεις με το κάτω τμήμα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης της πόλης – π.χ. τους άστεγους – που κι αυτοί μες στο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν καταλάβει πως πρέπει να συμμετέχουν ‘ευχάριστα’ στο πάρκο διασκέδασης των επισκεπτών.

Ξέρω, αυτά δεν έχουν και πολύ να κάνουν με τους The Ambassadors, όμως ένα βιβλίο είναι (και) αυτά που μας κάνει να σκεφτόμαστε.  

 

 

Advertisements

~ από basileios στο Μαΐου 22, 2012.

2 Σχόλια to “‘The Ambassadors’, Henry James”

  1. Μου άρεσε η λογική του να γράψεις τις σκέψεις που σου δημιούργησε το βιβλίο κι όχι μια ακόμα κριτική για αυτό! Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με το σκεπτικό σου για την προγονολατρεία που μας «δέρνει», αλλά προσωπικά θεωρώ ότι το παρελθόν και ότι μας έχει δώσει διατηρεί ακόμα κάποια αξία. Πάντως έχεις δίκιο ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την παντοδυναμία του παρελθόντος πρέπει ν’ αλλάξει. Επέτρεψε μου όμως να σου πω ότι ο Woody Allen στο «Paris at midnight» χρησιμοποίησε το Παρίσι του παρελθόντος αλλά κατέδειξε και αυτή την τάση των ανθρώπων να θεωρούν τα επιτεύγματα του παρελθόντος καλύτερα από την εποχή στην οποία ζουν οι ίδιοι… τουλάχιστον έτσι το εξέλαβα εγώ! 🙂

    • ευχαριστω για το σχόλιο. μια σημείωση: στο Ficciones δε γραφω ποτέ κριτικές για βιβλία – αυτά ανήκουν αλλού – μα απλά σκέψεις που αφορούν στην ανάγνωσή τους. όσον αφορά το paris at midnight σωστά τα λέτε (όμως ακριβώς αυτό με ‘χαλασε’ στην ταινία, γιατί ενώ σαν concept ήταν σωστό βγήκε με πολύ κλισαρισμένο και άκομψο τρόπο. Η προγονολατρεία όπως την λέτε είναι μάλλον πολύ σύγχρονο ζήτημα…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: