‘Every Love Story is a Ghost Story. David Foster Wallace’, D.T. Max

Προσπαθώ να αποφύγω να το σκέφτομαι. Η αλήθεια είναι πως ακόμη πενθώ την αυτοκτονία του David Foster Wallace. Τότε, εκείνην την Κυριακή του Σεπτεμβρίου είχα γράψει ένα κείμενο που με εγωιστικό μερικά τρόπο – και με την άρνηση που συνοδεύει τον θάνατο ενός οικείου μας – προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ απ΄το θάνατο και να γράψω όχι για τον θάνατο μα για την ζωή και τα βιβλία του. Αργότερα, σαν ήρθε ο καιρός να διαβάσω τον Pale King το έκανα προσπαθώντας και πάλι να αρνηθώ πως επρόκειτο για το τελευταίο του βιβλίο. Το κείμενο που είχα τότε γράψει εδώ δε μιλούσε για την αυτοκτονία μα για το κείμενο, με το κείμενο που ένιωσα να παραμελείται σε όσα διάβαζα για χάρη της γελοίας χιπστερικής αγιοποίησης του Wallace, αλλά και γιατί ειλικρινά δεν αισθανόμουν ακόμη άνετα με την συνειδητοποίηση του θανάτου του.

Κι ακόμη το ίδιο ισχύει…

Δεν διαβαζεις μια βιογραφία χωρίς την αίσθηση του θανάτου όμως. Κι όταν την έπιασα στα χέρια μου το ήξερα καλά αυτό, πως θα έπρεπε να το αντιμετωπίσω κάπως, όπως και ήξερα πως, όπως κάθε βιογραφία, θα ‘έριχνε’ τον μύθο πίσω απ΄ το πρόσωπο για χάρη της πραγματικότητας. Αλλά η μοναδική μου ελπίδα ήταν πως αυτή η προσγείωση της ζωής θα μπορούσε να με φέρει αντιμέτωπο με τον θάνατο.

Το ‘Every Love Story is a Ghost Story’ πέρα από τον εξαίσιο τίτλο είναι μια μέτρια, βαρετή βιογραφία την οποία αν δεν έχεις πάθος με τον Wallace δεν έχεις κανένα λόγο να την διαβάσεις. Όμως πίσω απ΄το μέτριο αυτό πρόσωπο ο D.T. Max χρειάζεται να επιβραβευθεί γιατί απέφυγε εντελώς την αγιοποίηση, απέφυγε τον μύθο του Wallace, απέφυγε την χαζοχαρούμενη μελό διήγηση για την αυτοκτονία του και τελικά κατάφερε να αναδείξει τον ‘άνθρωπο’ Wallace, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε πως παραμερίστηκαν αρκετά άλλα κομμάτια / λεπτομέρειες της ζωής του – όπως η φιλία του με τον Franzen οποία για μένα αποτελεί ίσως ένα από τα πιο στοιχειώδη στοιχεία της ζωής του – για χάρη της ‘γενικής εικόνας’. Κι η αλήθεια είναι πως αυτό ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν αυτή τη στιγμή, αυτό που χρειαζόμουν και εγώ αυτή τη στιγμή.

Δε ξέρω τι αποτέλεσμα έχει ή θα μπορούσε να έχει σε άλλους αυτή η βιογραφία. Σε εμένα άνοιξε έναν δρόμο που για τρία χρόνια ήταν κλειστός και η πρώτη σκέψη μου τελειώνοντας το βιβλίο ήταν να ξαναδιαβάσω το Infinite Jest, κάτι που πριν λίγο καιρό ούτε καν θα φανταζόμουν.

Ναι, σίγουρα θα γραφτούν κι άλλες βιογραφίες για τον Wallace και ίσως κάποια μέρα γραφτεί και ξεχωριστά η ιστορία της φιλίας Franzen Wallace. Όλες ίσως θα είναι καλύτερες, αλλά καμιά δε θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα με αυτή την πρώτη για κάποιον που αγαπούσε τον Wallace και το έργο του.

Advertisements

~ από basileios στο Οκτώβριος 8, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: