‘Διασυρμός’, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

Επικίνδυνη η δουλειά που κάνουνε(με) οι συγγραφείς μερικές φορές. Κοπιάζουν διαλυμένοι και αποκαμωμένοι για να περάσουν στο tabula rasa τους τα σώψυχά τους, τα μυστικά που φοβούνται να αναφέρουν στον καλύτερό τους φίλο – αλλά τολμούν οι άμοιροι να αυτο-διασυρθούν στο δήμο μέσα από κάποιο έργο τους – και έρχεται ο κάθε μικρόψυχος ‘κριτικός’ και ο κάθε πικραμένος μπλόγκερ (βλέπε ficciones) να κάνει το power trip του κρίνοντάς τους αφ’ υψηλού, εφαρμόζοντας υποκειμενικές τακτικές που προσπαθούν να τις πλασάρουν σαν την απόλυτη αντικειμενικότητα.

Θα μου πεις πως θα μπορούσε αλλιώς να δουλέψει η κριτική λογοτεχνίας… Θα μου πεις ποιος είσαι εσύ και μιλάς μια που δεν είσαι καν κριτικός (αλλά μονάχα ένας εμπαθής μπλόγκερ). Αλλά βέβαια δεν είναι σκοπός μου να υποδείξω πως θα γίνεται μια κριτική, όπως δεν είναι και σκοπός μου να υποδείξω πως πρέπει να γίνεται μια συγγραφή. Απλά επισημαίνω με παράδοξο ίσως τρόπο για το χώρο αυτό μάλιστα, πόσο δύσκολο είναι τελικά για έναν συγγραφέα να εκτείθεται καταρχάς, αλλά και να βλέπει το έργο του να κόβεται σε κομμάτια απ΄την άλλη, χωρίς να υπολογίζεται καν η μεγάλη προσωπική θυσία του (που κάποιες φορές μπορεί να φτάνει στα όρια της αυτοκαταστροφής λόγω της φύσης του βιβλίου).

Κανονικά, δε θα μπορούσα να γράψω για τον ‘Διασυρμό’, γιατί γνωρίζω τον Ίκαρο και γιατί ακόμα και το όνομά μου διασύρρεται μέσα στις σελίδες του. Όμως δεν μπορώ να μην γράψω γιατί το βιβλίο με συγκίνησε πραγματικά λόγω της ειλικρίνειάς του και λόγω της περιγραφής του μικρόκοσμου του Ίκαρου (ειδικά της δεκαετίας του 80) που αναδύεται μέσα στις σελίδες του. Με καθαρά υποκειμενικό τρόπο λοιπόν αναγκάζομαι να γράψω εδώ γιατί πραγματικά τον ευχαριστήθηκα τον Διασυρμό, και για την γλώσσα του και για την αφήγησή του και για το χιούμορ του, αλλά όπως είπα πρώτα πρώτα για την αποστομωτική του ειλικρίνεια.

Ίκαρε, λυπάμαι, δεν μπορώ να το δω το βιβλίο αυτό λογοτεχνικά (ποιος είμαι άλλωστε για να το δω μόνο λογοτεχνικά;) μπορώ να το δω μόνο σαν το ‘βιβλίο του Ίκαρου’ και αυτήν την ειλικρίνεια και τον προσωπικό ‘διασυρμό’ δεν μπορώ παρά να τον θαυμάσω. Αυτή είναι μια καινούρια αρχή για τον Ίκαρο. Το βλέπω και το αισθάνομαι σε κάθε σελίδα του Διασυρμού, και κάθε ανάμνηση του φαίνεται να λειτουργεί σαν μια κάθαρση που τον οδηγεί στην συνέχεια, στο μέλλον. Ειλικρινά του εύχομαι αυτή η νέα αρχή να είναι η καλύτερη.

Advertisements

~ από basileios στο Οκτώβριος 22, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: