‘Imperial’, William Vollmann

Θυμάμαι την πρώτη φορά που οδήγησα από το Λος Άντζελες προς το Σαν Ντιέγκο πόσο εντύπωση μου έκανε η πινακίδα που προειδοποιούσε στην μέση του highway για μεξικάνους παράνομους μετανάστες. Μια τρίγωνη κίτρινη πινακίδα με ένα ζευγάρι να τρέχει και να σέρνει ένα παιδί. Το πέρασμα στην Αμερική, το κυνήγι ενός δυτικού ονείρου. Ολόκληρη η SoCal πρακτικά νιώθει αυτόν τον σφυγμό των μεταναστών όμως το δυτικό όνειρο για πολλούς απ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι ένας εφιάλτης. Δύσκολα όμως μπαίνεις στην ψυχοσύνθεση ενός μετανάστη και ακόμα πιο δύσκολα σ’ αυτήν ενός παράνομου μετανάστη. Πρέπει να πετάξεις πολλά πράγματα από πάνω σου για να φτάσεις ως εκεί, να φτάσεις ως την αίσθηση πως πια δεν έχεις τίποτε να χάσεις…

Imperial είναι μια επαρχία στα όρια των συνόρων Μεξικού και ΗΠΑ. Αλλά δεν είναι μόνο μια περιοχή, είναι κάτι πολύ παραπάνω. O Vollmann την ονομάζει, μεταξύ άλλων, σαν το ‘συνεχές μεταξύ Μεξικού και ΗΠΑ’. Μια προοδευτική μετάβαση απ΄την μια κατάσταση στην άλλη, από το όνειρο στον εφιάλτη. Και το βιβλίο μέσα σε μόλις 1136 σελίδες είναι ένα μυθιστόρημα στο οποίο δεν υπάρχουν ήρωες και αντιήρωες. Υπάρχει η Imperial και οι δεκάδες κομπάρσοι του έργου που μπαινοβγαίνουν στις σελίδες χαράζοντας την ιστορία και τον χαρακτήρα της περιοχής από το 1830 έως και σήμερα. Κι αυτή η στόρυ είναι φτιαγμένη – από μόνη της – σαν μια αρχαία τραγωδία: Η ιστορία ενός κομματιού από έρημο που με την άφιξη του νερού παύει να είναι έρημος και μετατρέπεται στην πιο εύφορη κοιλάδα της Καλιφόρνιας, αλλά η οποία μετά καταστρέφεται από την ίδια της την επιτυχία (και όχι μόνο).

Το βιβλίο είναι γεμάτο από εικόνες, από συνεντεύξεις, πραγματικά ιστορικά δεδομένα και αναλύσεις (ο αναγνώστης θα μάθει σχεδόν τα πάντα για τους water wars που περιγράφονται και στην Chinatown του Polanski) αλλά και προσωπικές στιγμές που βγάζουν την προσωπικότητα του ίδιου του Vollmann με ευθύ τρόπο – πράγμα μάλλον σπάνιο. Το Imperial ξεκινάει σαν μια νοητική παραπλάνηση που μοιάζει πάρα πολύ με αυτήν των βιβλίων του Sebald αλλά εξελίσσεται σε κάτι πολύ διαφορετικό. Και its in the eye of the reader να αποφασίσει τι και πως θα δει σ’ αυτό το ‘κτήνος’.

Αν χρειάζεται editing το Imperial και αν θα έπρεπε να ήταν μικρότερο; Προφανώς και ναι, όμως αυτό ακριβώς είναι το προσωπικό στυλ του Vollmann το οποίο δεν επιδέχεται καμιά επιμέλεια και το οποίο τον χαρακτηρίζει καλώς ή κακώς. Και αυτό πρέπει να το σεβαστεί ο αναγνώστης πριν καν αγγίξει οποιοδήποτε απ’ τα βιβλία του. Φαίνεται πάντως πως δεν είναι εύκολο πράγμα να είσαι ο William Vollmann.

Πέρσι που πήγα ξανά στο Σαν Ντιέγκο και έφτασα μάλιστα πολύ κοντά στα σύνορα δεν μου έκαναν εντύπωση οι πινακίδες για τους illegal aliens, τις είχα συνηθίσει απ΄την προηγούμενη φορά. Ουσιαστικά αγνόησα οτιδήποτε είχε να κάνει με τους μετανάστες οι οποίοι ήταν πια αόρατοι στο βλέμμα μου, όπως είναι και για τους περισσότερους αμερικανούς. Ξέρω όμως ότι την επόμενη φορά που θα πάω εκεί χάρις στο Imperial θα πάψουν να είναι αόρατοι…

Advertisements

~ από basileios στο Νοέμβριος 5, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: