‘Jeff in Venice, Death in Varanasi’, Geoff Dyer

A. Jeff in Venice

The fundamental things apply: Όλοι μας σχεδόν έχουμε αποχαιρετήσει μια γυναίκα σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό ή σε ένα αεροδρόμιο, ξέροντας μέσα μας πως δεν πρόκειται να την ξαναδούμε. Ο χωρισμός είναι ενδογενής ιδιότητα των περισσότερων ανθρωπίνων σχέσεων παρόλο που πολλές φορές γίνεται χωρίς την θέλησή μας. Όμως όπως πολύ σωστά τονίζει ο Dyer – σχολιάζοντας το French Liutenant’s Woman του Fowles ενώ στο παρελθόν τα να μην μπορείς να ζήσεις με αυτήν που αγαπάς για πάντα ήταν η απόλυτη δυστυχία, στην σημερινή εποχή μετράει μονάχα η στιγμή που είσαι μαζί της. Και τίποτε άλλο. Κι ο χωρισμός είναι άλλο ένα τμήμα που ορίζει την συνέχεια του ανθρώπου, των σχέσεων, της ζωής.

At least they had Venice.

B. Death in Varanasi

Είναι πολύ συνηθισμένο στην Αγγλία: ο νεαρός εγγλέζος που αποφασίζει να δει τον κόσμο – σαν τμήμα της ενηλικίωσής του, σε όποια ηλικία κι αν έρχεται αυτή – και το πιο φυσιολογικό γι’ αυτόν είναι να επισκεφτεί την Ινδία. Εκεί αντικρύζει αφ’ υψηλού, το μέρος τους ανθρώπους, τα ζώα, την βρώμα – όχι με ρατσιστικό τρόπο, μα απλά με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που αυτόματα παίρνει σαν ‘τουρίστας’ του δυτικού κόσμου σε έναν κόσμο με τόσο διαφορετικό χαρακτήρα απ΄τον δικό του, απ’ αυτόν που έχει συνηθίσει. Όμως η αλήθεια είναι πως είναι πολύ ευάλωττος, πως αυτή η παρατεταμένη του εφηβεία δεν τον αφήνει να ευχαριστηθεί τίποτε ως την τελική του κρίση, η οποία αν είναι τυχερός θα τον οδηγήσει σε μια διαφορετικού τύπου αναγέννηση – και αν είναι άτυχος σε μια πομπώδη διήγηση στους φίλους του σαν γυρίσει στην χώρα του. Η σύγκρουση των πολιτισμών δεν θα μπορούσε να είχε καλύτερο (ή χειρότερο αποτέλεσμα).

Γ. All together now

Ξεκινώντας αυτό το βιβλίο του Dyer που είναι ουσιαστικά χωρίς πλοκή ένιωσα τελειώνοντας το πρώτο μέρος του πως πρόκειται για ένα ημι-βαρετό – αλλά καλογραμμένο – διήγημα που όχι μόνο δεν είχε και πολλά να πει μα που η self-obsession του συγγραφέα δεν τον άφηνε να πει τίποτε πέρα από την στιγμιαία αναλαμπή κάποιας πρότασης που έφευγε από τα όρια του βαρετού και του κλισέ. Όμως σε συνδυασμό με το – φαινομενικά άσχετο – δεύτερο μέρος το αποτέλεσμα είναι εντελώς διαφορετικό. Ναι, ο Dyer είναι self obsessed όμως βγάζει μέσα από αυτήν την μονομανία του κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις και αφορισμούς – που άσχετα αν συμφωνείς ή διαφωνείς θέλεις να συζητήσεις. Μαζί του και με τον εαυτό σου. Και μπορεί να νιώθεις πως κάποια πράγματα εμφανίζονται με την μορφή κλισέ στο βιβλίο μα αυτό τελικά είναι αποτέλεσμα του ότι είναι απλώς στοιχειώδη ψήγματα της καθημερινότητάς μας τα οποία χρειάζονται κάποιες φορές κάποιον να τα τονίσει. Γιατί είπαμε. The fundamental things apply.

 

Advertisements

~ από basileios στο Δεκέμβριος 7, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: