‘Lookout Cartridge’, Joseph McElroy

Η ανάγνωση ενός βιβλίου κάποιες φορές απαιτεί τεράστια προσοχή. Δεν είναι εύκολο π.χ. να διαβάσεις τον Ulysses ή το Gravity’s Rainbow ή το Recognitions στην παραλία, ή σε σπασμωδικά τμήματα του δεκαλέπτου. Η ανάγνωση σ’ αυτή την ειδική κατηγορία βιβλίων χρειάζεται όχι μόνο συγκέντρωση μα και την κατάλληλη πνευματική διαύγεια, αλλά και κατάλληλη ‘αναγνωστική εμπειρία’, και ουσιαστικά απαιτείται μια ενεργητική ανάγνωση (η οποία κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να διδάσκεται όπως διδάσκεται η ‘δημιουργική γραφή’). Όμως τα ωφέλη και η απόλαυση που παίρνει κανείς κατα την διάρκεια και στο τέρμα της ανάγνωσης είναι πολλαπλά.

Σ’ αυτήν την κατηγορία βιβλίων ανήκει το Lookout Cartridge, ίσως το πιο περίπλοκο και δύσκολο βιβλίο που διάβασα ποτέ. Στηριγμένο σε μια πειραματική ταινία τέχνης και δομημένο εντελώς σαν ένα ‘πειραματικό’ μυθιστόρημα θυμίζει σε δομή, θεματολογία, ανάπτυξη πολλά πιο σύγρονα μετα-μοντερνιστικά βιβλία (π.χ. το Running Dog και το White Noise του
DeLillo, το Infinite Jest του Wallace, το House of Leaves του Danielewski, την Vineland του Pynchon) αλλά με την δύναμη και την συνοχή της γραφής του Gaddis. Το βιβλίο είναι εξαιρετικά γενναίο στην ανάπτυξή του μια που μόνο ένας πολύ γενναίος συγγραφέας θα τολμούσε – ακόμα και στο πλαίσιο του μετα-μοντερνισμού – να γράψει έτσι, όμως η γενναιότητα αυτή του McElroy φαίνεται ότι στηρίζεται στην πραγματικά εντυπωσιακή τεχνική του. Ο McElroy είναι μάστορας και το ξέρει και φαίνεται να μην ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο από το να πάει το ‘μυθιστόρημα’ ένα βήμα παρακάτω. Ο McElroy για μένα είναι ένας ‘χαμένος’ κρίκος που συνδέει και επηρεάζει όλους τους παραπάνω κυρίους με έναν σχετικά υπόγειο και αθόρυβο τρόπο. Ο ίδιος ο McElroy εμφανίζεται μέσα απ΄ το Lookout Cartridge εντελώς ‘φυσιολογικός’, και έτσι τα μεγεθυμένα αισθήματα των άλλων μεταμοντερνιστών δεν θα εμφανιστούν μέσα απ’ τις σελίδες του, όμως θα εμφανιστεί μια πολύπλοκη αντι-ηρωική καθημερινότητα η ανάπτυξη της οποίας είναι και η ίδια ένα αθόρυβο επίτευγμα.

Το Lookout Cartridge έχει μια δομή νευρωνικού δικτύου. Οι γραμμές της πλοκής του, οι διηγήσεις του, οι χρόνοι του μπλέκονται συνέχεια ακόμα και από παράγραφο σε παράγραφο, όμως ομολογώ πως ούτε για μια στιγμή δεν νιώθεις πως η συρραφή τους είναι άσχετη ή ασύμμετρη. Το σύνολο βέβαια είναι πολύ απαιτητικό – και κουραστικό κατά τμήματα και επ ουδενί δε θα πρότεινα αυτό το βιβλίο σε κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με την ανάγνωση του Πύντσον π.χ. Δυστυχώς ακόμα και γω θεωρώ πως δεν είχα την ευκολία, τον χρόνο και την ξεκούραση που χρειαζόταν το βιβλίο και έτσι εντελώς ειλικρινά θεωρώ την ανάγνωση που έκανα σ’ αυτό εντελώς ημιτελή. Βιβλία σαν αυτό όμως δεν διαβάζονται μόνο μια φορά.

Advertisements

~ από basileios στο Ιανουαρίου 14, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: