‘Infinite Jest’, David Foster Wallace

Το ξαναδιάβασμα ενός βιβλίου που σε συγκλόνισε είναι πάντα επικίνδυνη υπόθεση. Είναι λίγο σαν να συναντάς μια παλιά αγαπημένη σου σχέση, ύστερα από χρόνια, και πίσω από τις ρυτίδες και τις αλλαγές – στα μάτια και των δύο – να προσπαθείς να αναγνωρίσεις το πρόσωπο που αγάπησες τότε και που πολλές φορές δεν τα καταφέρνεις.

Ναι, αυτές οι συναντήσεις μου έχουν συμβεί πολλές φορές -και σε πρόσωπα και σε βιβλία – και ομολογουμένως πολλές φορές με άσχημα συναισθήματα, γι’ αυτό κι ακόμη και σήμερα έχω βιβλία-έρωτες του παρελθόντος τα οποία και φοβάμαι να ακουμπήσω. Ένα από αυτά ήταν το Infinite Jest το οποίο το πρωτοδιάβασα όταν είχε βγει και από τότε δεν το ξανακούμπησα. Ως πριν λίγο καιρό…

Δυστυχώς, παρόλο που μπορούσα ακόμα να διακρίνω τους λόγους για τους οποίους το Infinite Jest είναι – ακόμα – ένα μεγάλο βιβλίο από μένα σ’ αυτήν την νέα ανάγνωση έλειπε ο ενθουσιασμός του 1996. Έλειπε η page turning μανία στο γύρισμα των σελίδων, έλειπε η σαγήνευση της γλώσσας. Μπροστά μου είχα ένα βιβλίο σαν όλα τ’ άλλα, που δεν είχε πλέον να μου πει περισσότερα και που δυστυχώς για εκείνο και για μένα άφηνε μια δυνατή αίσθηση απογοήτευσης.

Δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς τι έφταιξε. Μπορεί να φταίει το ίδιο το βιβλίο, που το 1996 ήταν – θεωρητικά – ένα βιβλίο για το μέλλον μα που το 2013 είναι ένα βιβλίο του παρόντος άν όχι του παρελθόντος, και αυτή η χρονική διαφοροποίηση άλλαζε κατά πολύ το υπόβαθρο πάνω στο οποίο έριχνα την προοπτική μου διαβάζοντάς το. Μπορεί να φταίει και η βιογραφία του Wallace που διάβασα πέρσι που με έκανε να ψάχνω τον άνθρωπο Wallace πίσω από το Infinite Jest και όχι τον συγγραφέα όπως στο παρελθόν. Μπορεί να φταίει απλά ο ίδιος μου ο εαυτός που απλά μεγάλωσε, ηλικιακά μα και αναγνωστικά και που πάντα το μεγάλωμα φέρνει αλλαγές στην αντίληψή μας για τα πράγματα…

Η ουσία είναι πως σ’ αυτό το reunion μ’ αυτόν τον παλιό έρωτα έμεινα απογοητευμένος γιατί ειλικρινά πίσω απ΄το χρόνο δεν μπόρεσα να διακρίνω την λάμψη της παλιάς ανάγνωσης μα μόνο ένα θαμπό και λίγο τσαλακωμένο κατάλοιπο. Όμως, με ένα περίεργο τρόπο ανασύρθηκε απ’ αυτήν την ανάγνωση η αξία του Pale King που τελικά τείνω να πιστέψω πως είναι (θα ήταν;) πολύ καλύτερο βιβλίο από το Infinite Jest… Ώ, τι ιεροσυλία…

Advertisements

~ από basileios στο Φεβρουαρίου 27, 2013.

2 Σχόλια to “‘Infinite Jest’, David Foster Wallace”

  1. … για κάτσε να ενημερώσω τον κατάλληλο άνθρωπο, να σε περιλάβει… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: