‘The Moons of Jupiter’, Alice Munro

Η καθημερινότητα κάποιες φορές είναι απλά τρομακτική. Λίγα πράγματα μπορούν να ξεπεράσουν την σκληρή και αδυσώπητη πορεία του χρόνου μέσα σε μια κοινή μέρα που αφηγηματικά δεν συμβαίνει τίποτε όμως σε επίπεδο δύναμης αισθημάτων (και ίσως κυρίως ανίας) συμβαίνουν πάρα πολλά. Τόσα που να σε ταράζουν όταν διαβάζεις γι’ αυτά τα καθημερινά πράγματα με τρόπο που βρίσκει στόχο βαθιά μέσα σου.

Όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσεις για το… τίποτε μέσα από ένα βιβλίο, ξεχνώντας πλοκή και χαρακτήρες (και ακόμα και γλώσσα) και απλά να χρησιμοποιήσεις την καθημερινότητα και τα βαρετά πράγματα να μιλήσουν από μόνα τους στον αναγνώστη. Κι αυτό το εξαιρετικά δύσκολο έργο συνήθως το επωμίζονται οι διηγηματογράφοι, μια που η καθημερινότητα σε επίπεδο μυθιστορήματος (αν δεν είσαι ο James Joyce) θα οδηγούσε μάλλον στην αποτυχία. Και μ’ αυτό το δεδομένο φαίνεται πως η μεγαλύτερη μικρή ιστορία στον κόσμο πρέπει να είναι το Pale King του Wallace…

Από κει και πέρα ο καθένας μπορεί να γράψει μια καλή μικρή ιστορία, ένα διήγημα, δεν είναι τελικά και τόσο δύσκολο (και ένα μυθιστόρημα δεν είναι ποτέ ένα μεγάλο διήγημα. Ούτε και είναι μια συλλογή διηγημάτων). Όμως το να γράψεις ένα ‘μικρό αριστούργημα’, ένα διήγημα που σε καθηλώνει μέσα σε λίγες χιλιάδες λέξεις είναι εξαιρετικά δύσκολο και παρόλο ό,τι δεν γνωρίζω καλά τους διηγηματογράφους θεωρώ πως η Alice Munro ανήκει σ’ αυτήν την ελίτ κατηγορία που κάνει τα δύσκολα να φαίνονται εύκολα. Δε νομίζω πως χρειάζεται να μιλήσω ειδικά και πιο συγκεκριμένα για το Moons of Jupiter, είναι απλά σειρά από καθημερινά διηγήματα που με καθήλωσαν και που τα ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Ήταν η πρώτη επαφή μου με την Munro και σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλες, κι άλλοι δορυφόροι του Δία…

Advertisements

~ από basileios στο Μαρτίου 13, 2013.

4 Σχόλια to “‘The Moons of Jupiter’, Alice Munro”

  1. Διαβάζω τώρα το The Love of a good woman – μεταγενέστερο κατά 15 χρόνια του Jupiter και πρώτη μου επαφή με την Munro επίσης. Δεν είναι κακό αλλά δυσκολεύομαι να διακρίνω ψήγματα αριστουργήματος. Το ίδιο μού συμβαίνει με πάρα πολλούς διηγηματογράφους που κατακλύζονται από διθυραμβικά σχόλια. Έχω μια υποψία, αν έχεις ένα λεπτό: Θεωρώ πως η σταδιακή (λέγε με αυξανόμενη απαίτηση κοινού / εκδοτών για το επόμενο Great American Novel;) αποψίλωση του κλάδου των λίγο-πολύ αμιγώς διηγηματογράφων(παλαιότερα είχαμε κολοσσιαία διαμετρήματα όπως των Raymond Carver, John Cheever, Donald Barthelme) έχει οδηγήσει καλούς-αλλά-όχι-σπουδαίους τεχνίτες της μικρής φόρμα να απολαμβάνουν ένα στάτους αναντίστοιχο της αξίας τους. Το ίδιο πρόβλημα είχα πρόσφατα και με την Laurie Moore και, με πιθανή εξαίρεση της Lydia Davis, τείνω να πιστέψω πως ούτε η grande dame του αγγλοσαξονικού διηγήματος μπορεί να μετριάσει τις υποψίες μου. Αλλά θα δοκιμάσω και τους δορυφόρους, γιατί μ΄ αρέσει επίσης να υποψιάζομαι πως μάλλον κάνω λάθος.

  2. χμμμ… να ομολογήσω την άγνοιά μου σε ό,τι αφορά πράγματα που έχουν να κάνουν με το μικρό σχήμα γραφής μια που δεν είναι αυτό που μ’ αρέσει να διαβάζω. Νομίζω αυτό που λες ταιριάζει σε κάτι που αναφέρω και γω παραπάνω: στο ότι ο καθένας μπορεί να γράψει ένα καλό μικρόδιήγημα. καλό όμως δεν σημαίνει αριστούργημα και κακά τα ψέμματα ένας carver είναι πολύ δύσκολο να ξαναφανεί στην αμερικανική λογοτεχνία. παρόλα αυτά θεωρώ πως το moons of jupiter ήταν ΠΟΛΥ καρβικό. τον σκεφτόμουν συνέχεια καθώς το διάβαζα και γι αυτό το παραπάνω σχόλιο για την Μανρο…

  3. «Ο καθένας μπορεί να γράψει ένα καλό διήγημα». Χμμμ…μεγάλη κουβέντα – νομίζω οι απανταχού διηγηματογράφοι θα σε στραβοκοίταζαν, έστω κι αν είναι φανερό ότι το λες καθ’ υπερβολήν.

  4. Καλησπέρα,
    Είναι να απορείς που συγγραφείς με σπουδαία παρουσία στην αμερικανική λογοτεχνία, όπως ο Τσίβερ, είναι παντελώς άγνωστοι εδώ και το έργο τους δεν έχει μεταφραστεί.Τώρα όσον αφορά την Άλις Μονρό έχω διαβάσει μονάχα τη συλλογή της «πάρα πολύ ευτυχία» που οφείλω να πω με απογοήτευσε, καθώς και εγώ αγόρασα το βιβλίο με αυξημένες προσδοκίες ακούγοντας τα γνωστά περί σύγχρονου Τσέχοφ κλπ. Μιας και κουβεντιάζουμε για αμερικανική λογοτεχνία, μήπως κάποιος έχει το έργο «Αμερικανικές Ταυτότητες»-ιστορία της αμερικανικής λογοτεχνίας-(http://www.biblionet.gr/book/75260/Levine,_Paul/%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82) ή έχει να μου προτείνει στα ελληνικά ή αγγλικά κάποιο άλλο σχετικό έργο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: