‘Abba Abba’, Anthony Burgess

Υπάρχει ένα μεγάλο μυστικό στον χώρο των συγγραφέων, που ο απόλυτος μέτοχος και χρήστης του είναι ο αγαπημένος μου Anthony Burgess: Αν δεν ξέρεις τίποτε για την εποχή σου τότε γράψε για το παρελθόν, ή έστω για το μέλλον (if you are so inclined). Απλά απόφυγε να καταπιαστείς με την εποχή που σε προσπερνάει και που δεν την καταλαβαίνεις και ασχολήσου με κάτι άλλο. Ό,τι άλλο. [1]

Ο Anthony Burgess δεν το είχε καν κρυφό πως δεν είχε καμια σχέση με την εποχή της προ-θατσερικής αγγλίας (ή και της θατσερικής λίγο αργότερα) κι έτσι τα κείμενά του αφορούσαν περισσότερο το παρελθόν (και με εξαίρεση το Clockwork Orange το μέλλον), την ρωμαϊκή εποχή, τους μεγάλους ρομαντικούς ποιητές και την μουσική. Ο Enderby μπορεί μεν να γράφτηκε στην ίδια προ-θατσερική εποχή όμως η θέση του δεν είναι άλλη από αυτή της στυγνής σάτιρας για έναν κόσμο που τον προσπερνάει και που δεν τον καταλαβαίνει ούτε στο ελάχιστο. Και η ποίηση; Η ποίηση είναι ακριβώς αυτό με το οποίο θα πρέπει να ασχολείται κάποιος για να αποφύγει να έρθει σε σύγκρουση με την εποχή του – εκτός κι αν έρθει σε σύγκρουση με τους ποιητές της εποχής του, but thats a totally different cup of tea.

To Abba Abba αφορά στις τελευταίες μέρες της ζωής του τεράστιου John Keats στην Ρώμη αλλα ουσιαστικά είναι μια άποψη του Burgess για τον κόσμο που φέυγει (και για τους στίχους που μένουν), ενώ αφήνει έντονες υπόννοιες για την επιρροή του James Joyce από τον Ιταλό ποιητή Giuseppe Belli, σύγχρονου του Keats, τον οποίο και συναντά στο βιβλίο.  O Burgess μπορεί ποτέ να μην ονόμασε τον εαυτό του σαν ποιητή, όμως σαν μουσικός και γλωσσολόγος η ροή και η πλαστικότητα της γλώσσας του είναι πραγματικά εκπληκτικές ακόμη και σε κείμενα που σκοπό έχουν απλά να κοροϊδέψουν ή να τραβήξουν μια κατάσταση στα άκρα. Και το φοβερό είναι πως νιώθεις ότι ο Burgess το κάνει αυτό τόσο φυσικά και τόσο εύκολα που δεν μπορείς παρά να το ζηλέψεις (εγώ τουλάχιστον το ζηλεύω πολύ).

Το βιβλίο αναγκαστικά μου έφερνε αναμνήσεις από το Dead Man in Deptford που έγραψε αργότερα ο Burgess για πολλούς λόγους. Τα κύρια θέματα της θρησκείας του θανάτου, της ποίησης, της τέχνης είναι παρόντα και στα δύο βιβλία – όπως και στο τεράστιο Earthly Powers – και σίγουρα αποτελεί ένα βιβλίο που ο φανατικός αναγνώστης του Burgess πρέπει να ξεκοκαλίσει.

Σημείωση [1]. Ας είναι αυτό ένα μήνυμα για όλους τους συγγραφείς της εποχής μας προσπαθούν με μάταιο και ασήμαντο τρόπο να περιγράψουν τον κόσμο (και την Ελλάδα) της κρίσης. Πολύ φοβάμαι πως στις περισσότερες των περιπτώσεων έχουν και οι ίδιοι προσπεραστεί από την κρίση και από τις αλλαγές της εποχής και αναγκάζονται να αναμασούν ένα αναιμικό παρόν που δεν έχει σχέση ούτε θέση στις στιγμές των αλλαγών που ζούμε.  Η υποχθόνια υπονόηση πως γράφουμε για το παρελθόν για να μιλήσουμε για το παρόν επίσης δεν έχει θέση στις περισσότερες περιπτώσεις και οδηγεί απλά στα πλέον εφήμερα βιβλία.

Advertisements

~ από basileios στο Ιουλίου 29, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: