‘The Third Policeman’, Flann O’Brien

Το μεγαλύτερο ίσως ‘πρόβλημα’ που αντιμετωπίζουν τα βιβλία καθώς γερνούν είναι η αλλαγή του κόσμου και της κουλτούρας των αναγνωστών που τα διαβάζει.  Βιβλία που καλούνται στην εποχή τους ‘ριζοσπαστικά’ μπορεί σιγά σιγά να χάσουν την μπογιά τους και να είναι τόσο δεμένα στην εποχή που άνηκαν ώστε να θεωρούνται σαν βαρετά και παρωχημένα. Εξαίρεση σ’ αυτό το πρόβλημα παίρνουν ή τα βιβλία που για κάποιο λόγο (συνήθως έξω απ΄αυτά) τοποθετούνται στο είδος του μουσειακού κομματιού, είτε βιβλία στα οποία ξεχωρίζουν αέναα και αναλοίωτα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης με τρόπο που να αποκτά πολύ μικρότερη σημασία το πολιτιστικό και ιστορικό πλαίσιο της εξέλιξης της πλοκής του βιβλίου (και επειδή αυτά τα αναλοίωτα χαρακτηριστικά είναι λίγα τελικά, εδώ ακριβώς βρίσκεται η ρίζα της περίφημης πλέον και αναμασημένης άποψης πως το ‘μυθιστόρημα έχει τελειώσει’). Προσωπικά θεωρώ πως είναι μια μεγάλη αναγνωστική υπέρβαση για κάθε βιβλίο η προβολή του τόσο στην ιστορική επιφάνεια της σημερινής εποχής, όσο και της εποχής στο οποίο γράφτηκε, η σύγκριση και ταυτόχονα η σύζευξή τους. 

Δυστυχώς για το The Third Policeman υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα. Διαβασμένο σήμερα σ’ έναν κόσμο που κατακλύζεται από ψευδο-φιλοσοφικές/μεταφυσικές αναζητήσεις μέσα από τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας τύπου LOST και Galactica και φιλμ τύπου Groundhog Day το βιβλίο αδυνατεί να δώσει την έκπλήξη και την ένταση στον αναγνώστη που θα το διάβαζε όταν πρωτογράφτηκε το 1940, και έτσι ο αναγνώστης (εγώ) ωθείται κυρίως στην στυλιστική κυρίως ανάλυση του βιβλίου (που κατά τμήματα εγώ την βρήκα βαρετή).

Όμως, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που κάνει το Third Policeman να ξεχωρίζει: έχει χιούμορ, ένα πλούσιο και ξεκαρδιστικό χιούμορ πολλών επιπέδων το οποίο μες στην σοβαροφάνεια της υπόλοιπης ‘σοβαρής’ μεταφυσικοφιλοσοφικής λογοτεχνίας το κάνει να ξεχωρίζει. Θέλω να πιστεύω ότι παρά την πάροδο των χρόνων και παρά τα μικρόθέματα που αντιμετώπισα στην ανάγνωσή του μπορεί να σταθεί πολύ καλά στον σημερινό αναγνώστη και να αποτελέσει κάτι παραπάνω από ένα ‘μουσειακό κομμάτι’. Φτάνει από ένα σημείο και μετά να γδύσει κανείς όλη την ιστορία από την πλοκή της. Η δεύτερη ανάγνωση του Third Policeman μάλλον επιβάλλεται από τον ίδιο τον συγγραφέα.

 

Advertisements

~ από basileios στο Φεβρουαρίου 18, 2014.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: