‘Nothing to be Frightened of’, Julian Barnes

 

Κι ο Julian Barnes λοιπόν, όπως και η Joan Didion σαν έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο, αποφασίζει πως ένα διήγημα, ένα αφήγημα ή έστω μια μορφή μυθοπλασίας δεν είναι αρκετή για να τον αντιμετωπίσει – ίσως γιατί ο δρόμος προς την αφηγηματική αυτή ‘καταγραφή’ είναι γεμάτος με παγίδες. Απ’ την μια μερία το βάραθρο της αποστασιοποίησης, από την άλλη ο καταρράκτης του μελό, και λίγο παραπέρα η συνθλιψη στο μάτι του αναγνώστη που (ευτυχως) δε θα μπορεί να ξεχωρίσει τι είναι πραγματικότητα και τι φαντασία, τι είναι ειρωνία και τι σοβαροφάνεια/σοβαρότητα.

Η απόφαση αλήθεια για έναν συγγραφέα (ή έναν καλλιτέχνη)  να μιλήσει για τον θάνατο είναι πραγματικά τεράστια και λίγο πολύ όλοι την αντιμετωπίζουν στην καριέρα τους. Άλλοι νωρίς, σαν τον Pynchon μια που το Gravity’s Rainbow δεν είναι άλλο από ένα βιβλίο για τον θάνατο, και άλλοι αργά σαν τον Julian Barnes ή τον Gioacchino Rossini – που αφού πέρασε μια ελαφριά ζωή γλεντώντας, πίνωντας, τρώγοντας, γαμιόντας, αποφασίζει ύστερα από 19 χρόνια αποχής να γράψει το Petit Masse ζητώντας μ’ αυτό και μόνο μια θέση στον παράδεισο (Τι παράξενοι που είναι τελικά οι καλλιτέχνες;). Ο τρόπος με τον οποίο θα ακολουθήσει ο κάθε συγγραφέας αυτό το μελαγχολικό κάλεσμα μάλλον τελικά ορίζει όλη την καριέρα του (και προς τα εμπρός και προς τα πίσω).

Ο Julian Barnes γράφει για τον θάνατο προσπαθώντας να βρεί μια μερική κάθαρση για τον θάνατο των γονιών του με τους οποίους (ειδικά με την μαμά του) φαίνεται να είχε μια εξαιρετικά τεταμένη σχέση. Όμως η αλήθεια είναι πως δεν ξεπερνάμε ποτέ τον θάνατο των γονιών μας, απλά γιατί είναι η πράξη που δρα ως συνειδητοποίηση για την δικιά μας θνητότητα και την δικιά μας κατάληξη. Η κάθαρση του Barnes είναι η αφορμή για να στηρίξει την δικιά του αθειστική αναζήτηση για το ‘αύριο’ πίσω απ΄το  αναπόφευκτο με σκληρό, ψυχρό κάποιες φορές, αλλά ταυτόχρονα και κωμικό τρόπο. Για τον Barnes αυτό το ‘τίποτε’ που δεν πρέπει κανείς να φοβάται, είναι τελικά ένα ‘τιποτε’ που όλοι φοβούνται…

Απ’ όλα τα βιβλία του Barnes που έχω διαβάσει, αυτό μου άρεσε λιγότερο. Αν και νιώθω κάποια ‘συγγένεια’ μαζί του και με την γραφή του, αυτό το πλήθος των μικρών κεφαλαίων και η γρήγορη μετάβαση από το ένα θέμα στο άλλο   με κούρασε και δε μου επέτρεπε να συγκεντρωθώ περισσότερο στο κείμενο. Ομολογώ όμως ότι αυτή η γραφή άφησε το κείμενο σε εντελώς ‘λάιτ’ κατάσταση και έτσι το σύνολο δεν ήταν όχι μονο τρομακτικό μα καθόλου μελαγχολικό ή καταθλιπτικό.

 

Advertisements

~ από basileios στο Μαρτίου 5, 2014.

Ένα Σχόλιο to “‘Nothing to be Frightened of’, Julian Barnes”

  1. Εξαρτάται σε ποια στιγμή σε βρίσκει το καθετί. (Η ποίηση του Πατρίκιου ή ο Μπαρνς.)
    Έχοντας σκυλοβαρεθεί διαβάζοντας το England, England, είπα πως δεν θα ξαναδιαβάσω τίποτα δικό του.
    Το “Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια” με έφερε ένα βήμα πιο κοντά στη συμφιλίωση με το φόβο του θανάτου και αρκετά προς τον Μπαρνς.
    Μόλις τώρα τέλειωσα την “Ιστορία του κόσμου σε 10 και 1/2 κεφάλαια”, που η ανάγνωσή της μου έδωσε αναπάντεχες χαρές, ίσως πιο πολλές κι από το “Ένα κάποιο τέλος”.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: