‘Μόνος στο Βερολίνο’, Χανς Φάλλαντα

 

Σκεφτόμουν διαβάζοντας το Μόνος στο Βερολίνο, την στιγμή που η κατάσταση στην Κριμαία φέρνει στο μυαλό χιτλερικές πρακτικές και μια ατολμία από την πλευρά της δύσης που θυμίζει τον Τσάμπερλεν, πως όταν είσαι απομακρυσμένος χρονικά από ένα ιστορικό γεγονός εύκολα κάνεις εκ του ασφαλούς κρίσεις και κατηγορίες για πρόσωπα και καταστάσεις. Όταν όμως είσαι μέσα στο ίδιο το ιστορικό πλαίσιο, όταν ζεις την ‘ιστορία’ σαν καθημερινότητα και όχι σαν ανάγνωση ενός βιβλίου τότε τα πράγματα αλλάζουν. Τίποτε δεν είναι εντελώς άσπρο-μαύρο και ξαφνικά οι αποφάσεις που εύκολα θα μπορούσες να πάρεις από μακριά γίνονται δύσκολες, αδύνατες ίσως, και τίποτε δεν είναι απλό, ενώ οι κάποιοι, λίγοι, άνθρωποι που αποφασίζουν να πάνε κόντρα στο κοινωνικό ρεύμα μπορεί να αντιμετωπιστούν και ως ουτοπιστές το λιγότερο (ή ακόμη και ηλίθιοι…).

Η απόφαση του ζευγαριού Κβάνγκελ στο Μονος στο Βερολίνο να κάνουν μια μορφή αντίστασης στον Ναζισμό αφήνοντας σε διάφορα σημεία της πόλης προκηρύξεις φαντάζει – ακόμη και στον σημερινό αναγνώστη – παράτολμα μάταιη. Όμως κάτι που λησμονούμε τις περισσότερες φορές είναι ότι ο κόσμος τελικά μπορεί να μην αλλάζει εύκολα από τις μικρές πράξεις σαν κι αυτή των Κβάνγκελ, όμως αυτές είναι που τελικά αλλάζουν ένα μικρόκοσμο γύρω μας που μας επιτρέπει να μπορούμε να ανακτήσουμε την ανθρωπιά μας μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες…

Από κεί και πέρα μπορεί το Μόνος στο Βερολίνο του Φαλλάντα να χαρακτηρίζεται σαν αντιναζιστικό/αντιφασιστικό μυθιστόρημα, αλλά έχω την υποψία πως αυτό είναι μονάχα ένα πλαίσιο το οποίο χρησιμοποιεί ο Φάλλαντα για να δείξει την απόλυτη συντριβή του ανθρώπου μές στα γρανάζια της κοινωνίας. Μπορεί να είναι το εντελώς αντίθετο με αυτό που ακούγεται συνήθως όμως όπως και στον Πότη δεν μπόρεσα να δω συμβολισμό για την κατάρρευση του Γερμανικού κράτους έτσι και στο Μόνος στο Βερολίνο ένιωσα πως ο Φάλλαντα θέλει να ασχοληθεί περισσότερο με την ανθρώπινη κατάρρευση παρά με τον ίδιο τον ναζισμό. Το αν στην πορεία το πλαίσιο αυτό, ειδικά όταν το διαβάζουμε από απόσταση χρόνου ανασύρρεται σαν μια αντιναζιστική αναπαράσταση οφείλεται σε ένα μεγάλο μέρος στον ρεαλίσμό του Φάλλαντα που δρά ψυχρά και σκληρά πάνω στον αναγνώστη.

Συνεχίζω ύστερα κι απ΄αυτό το βιβλίο να πιστεύω πως ο Φάλλαντα είναι τεράστιος συγγραφέας περισσότερο επειδή δεν μπορείς να τον βάλεις σε ένα καλούπι. Συνδυάζει τόσα πολλά πράγματα η γραφή του πίσω απ’ την απλή πλοκή που νομίζω ότι αναρρωτιέμαι αν είναι ηθελημένα ή πρόκειται απλά για ένα φυσικό ταλέντο το οποίο ο Φάλλαντα βγάζει πάνω στο χαρτί εντελώς ακούσια…

 

 

 

Advertisements

~ από basileios στο Απρίλιος 1, 2014.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: