‘number9dream’, David Mitchell

Όλοι,  έχουμε έναν αγαπημένο συγγραφέα κάποιον που θαυμάζουμε τόσο που θα θέλαμε να γράψουμε ακριβώς όπως και εκείνος. Συνήθως όμως τα προβλήματα ξεκινούν όταν προσπαθούμε να γράψουμε ακριβώς όπως εκείνος, γιατί μπορεί μεν η μίμηση να είναι μια μορφή συμπάθειας, όταν όμως γίνεται λειψά καταλήγει – τις περισσότερες φορές – σε μια κωμικοτραγική προσπάθεια χωρίς την πραγματική ουσία.

Δεν χρειάζεται να διαβάσεις πολύ απ΄το number9dream για να καταλάβεις πως πρόκειται για μια κακή, κάκιστη αντιγραφή του Μουρακάμι. Απ΄το ‘σετάπ’ του βιβλίου στην Ιαπωνία ως την ημισουρεαλιστική/μαγικορεαλιστική διήγηση καταλαβαίνεις πως ο Mitchell προσπαθεί να γράψει ένα βιβλίο σαν τον Ιάπωνα (τι είναι αυτο; κλεψιά ή φόρος τιμής;). Βέβαια ο Μουρακάμι είναι ένας Ιάπωνας που προσπαθεί να ξεπεράσει την βαριά παράδοση της γιαπωνέζικης λογοτεχνίας και να γράψει ‘δυτικά’, όμως ο Mitchell δεν είναι Ιάπωνας, αν και έχει ζήσει στην Ιαπωνία, και φτάνουμε στο παράδοξο να είναι δυτικός συγγραφέας που προσπαθεί να γράψει σαν δυτικός αλλά με την επιφανειακή  επιρροή της γιαπωνέζικης παράδοσης. Με άλλα λόγια τρίχες κατσαρές…

Οκ, ναι, δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος απ’ αυτό το  βιβλίο, απ’ το 2010 που το ‘χω στην βιβλιοθήκη μου προσπάθησα να το διαβάσω 3 φορές και το σταμάτησα στην μέση και τις 3 και μόλις τώρα το κατάφερα να το τελειώσω μετά φωνών, οδυρμών και βασάνων. Μπορεί να ευχαριστήθηκα στο παρελθόν το ghostwritten και το Black Swan Green, αλλά με το Cloud Atlas (που ξεκίνησαν να με ζώνουν τα φίδια) και μετά με αυτό θεωρώ τον Mitchell έναν  συγγραφέα που φαίνεται να έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές του και να έχει φτάσει σε έναν κορεσμό και σε μια επανάληψη που απλά με έχει κουράσει, παρά την στυλιστική αρτιότητα η οποία τελικά δεν είναι το παν. Αν δεν εξελιχτεί στα επόμενα βιβλία του και παραμείνει στην ίδια λογική απλά θα πέσει υπό του μετρίου όπως δεκάδες άλλα νεαρά αστέρια… imho.

 

Advertisements

~ από basileios στο Απρίλιος 16, 2014.

4 Σχόλια to “‘number9dream’, David Mitchell”

  1. Το «The Thousands Automns of Jacob De Zoet» θα σε πείσει ή θα σε μεταπείσει. Άντε, μέχρι κι ο Ομπάμα το διάβασε.

  2. Καλησπέρα, ο ιστοχώρος σας είναι πολύ όμορφος. Ποτέ δεν μπόρεσα να κατανοήσω αυτή την ματαιοδοξία της μίμησης, που πολλοί συγγραφείς παρουσιάζουν. Όχι την επιρροή, που μοιραία υπάρχει, αλλά την κακή μίμηση της γραφής κάποιου που θεωρείται καταξιωμένος ή και επιτυχημένος. Όπως αναφέρετε και στην συγκεκριμένη περίπτωση για τον Mitchell σε σχέση με τον Murakami. Προσωπικά έχω διαβάσει μόνο το Cloud Atlas και δεν μου άφησε κάτι το ιδιαίτερο. Ίσως να έχει γράψει και καλύτερα.

    • δεν ειναι απλό ή ευκολο καποιες φορες να ‘αποφυγεις’ την μιμηση… ειναι μεγάλη κουβεντα το θεμα αυτό. Απλά κάποιες φορές η μίμηση ειναι εξαιρετικά αποτυχημένη… ευχαριστω για το σχόλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: