‘Pushkin House’, Andrei Bitov

Μπορεί να ακούγεται σαν παράδοξο όταν προέρχεται από μένα να κρίνω με πολύ έντονο τρόπο ένα ‘μεταμοντέρνο’ βιβλίο σαν επιφανειακό ή σαν μετριότητα την στιγμή που επιμένω τόσο να διαβάζω και να αγαπώ την μεταμοντέρνα λογοτεχνία. Η αλήθεια είναι όμως πως πίσω από την κουρτίνα του ‘μεταμoντέρνου‘ σκεπάζονται πολλές φορές δεκάδες συγγραφείς (και αναγνώστες) με ελλιπέστατες γνώσεις, με ελάχιστο ταλέντο και με ακόμη χειρότερη χρήση της γλώσσας που καλύπτουν την αδυναμία τους με δεκάδες πραγματολογικά στοιχεία (χωρις να μπαίνουν σε βάθος σ’ αυτά) και με ένα ανυπόφορο name dropping ή με τερτίπια στο στυλ του βιβλίου (και αν θα μου ζητούσαν να δώσω ένα παράδειγμα γι΄ αυτό θα έδινα αμέσως το C του Tom McCarthy και το The Instructions του Adam Levin, όπως και το Only Revolutions του Danielewski, αλλά φυσικά υπάρχουν και δεκάδες άλλα…).

Όταν λοιπόν το μεταμοντέρνο γίνεται αυτοσκοπός γιατί είναι ‘μόδα’, ή όταν γίνεται απλά γιατί έτσι σκεπάζει τις αδυναμίες του συγγραφέα τότε φυσικά και με ενοχλούν αυτά τα βιβλία και φυσικά και φωνάζω πως το μεταμοντέρνο θα πρέπει – και στην γραφή και στην ανάγνωση – να έπεται του μοντέρνου, το οποίο με την σειρά του θα πρέπει να έπεται του κλασικού. Η προσπάθεια να ‘κόψει κανείς δρόμο’ σ’ αυτήν την διαδρομή συνήθως δημιουργεί εκτρώματα που πολλές φορές φρίττω όταν τα βλέπω να εκθειάζονται (για τους λάθος λόγους).

Όμως, σ΄αυτήν εδώ την περίπτωση του Pushkin House του Andrei Bitov, τίποτε από τα παραπάνω δεν ισχύει! Εδώ εμφανίζεται ένα κομψότατο, περίπλοκο, πολυεπίπεδο, και μοναδικό ρωσικό μεταμοντέρνο αριστούργημα το οποίο θα έπρεπε να διαβάζεται δια νόμου από όλους τους επίδοξους μεταμοντέρνους συγγραφείς (και αναγνώστες) ώστε να μπορούν να διακρίνουν τις λεπτομέρειες για το πως πηγάζει ένα μεταμοντέρνο βιβλίο από το λογοτεχνικό του παρελθόν και πως εντάσσεται μες στην σύγχρονη λογοτεχνία με οργανικό τρόπο.

Διαβάζοντάς το γνώριζα πολύ καλά πως χάνω ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του βιβλίου μια που δεν θεωρώ επ’ ουδενί τον εαυτό μου γνώστη των λεπτομερειών της κλασικής ρώσικης λογοτεχνίας, όμως η αλήθεια είναι πως το βιβλίο λειτουργεί σε τόσο πολλά επίπεδα που ακόμη και αυτήν την έλλειψη την θεώρησα δευτερεύουσα. Με έναν εντυπωσιακό τρόπο, επίσης, το βιβλίο χαίρει μιας καταπληκτικής μετάφρασης (από την Susan Brownsberger) η οποία δεν καταστρέφει τον πλούτο της γλώσσας του Bitov αλλά την μεταμορφώνει με εξαιρετικό τρόπο στα Αγγλικά.

Από κει και πέρα δεν το λέω πολύ συχνά αυτό αλλά νομίζω πρόκειται για έναν συγγραφέα με υψηλή λογοτεχνική ευφυΐα που δεν κρύβεται, ούτε προσπαθεί να κρύψει της ατέλειές της, μα πέφτει καταμέτωπο (στον έμπειρο) αναγνώστη για να την εκτιμήσει, και ουσιαστικά καλούμαι με ψυχαναγκαστικό τρόπο πλέον να συγκρίνω αν ισχύει κάτι αντίστοιχο και σε άλλα έργα του. Το Pushkin House πάντως είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα ξαναδιαβάσω, ίσως και με διαφορετικό και πιο ξεκούραστο μυαλό τώρα που πλέον γνωρίζω την αρχική εικόνα που ήδη έχει σχεδιαστεί στον νου μου…

Advertisements

~ από basileios στο Μαρτίου 16, 2015.

Ένα Σχόλιο to “‘Pushkin House’, Andrei Bitov”

  1. […] προηγούμενη φορά που έγραψα για τον  Andrei Bitov είχα μόνο καλά λόγια να πω για την λογοτεχνική του […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: