‘The Buried Giant’, Kazuo Ishiguro

Υπήρχε κάποια εποχή, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, που θεωρούσα τον Ishiguro έναν από τους κορυφαίους αγγλόφωνους συγγραφείς. Στις αρχές της δεκαετίας του 90 είχα διαβάσει και εντυπωσιαστεί από τα τρία πρώτα του έργα, ενώ το The Unconsoled, που το διάβασα την πρώτη εβδομάδα που εκδόθηκε το 1995 το θεωρούσα ένα αριστουργηματικό βιβλίο σε μια ευθεία συζήτηση με τις καφκικές του επιρροές (ο αόριστος ‘θεωρούσα’ οφείλεται στο ότι πλέον έχω φτάσει να αρνούμαι την ίδια μου την κρίση γι αυτό το βιβλίο, και πραγματικά θα ήθελα να το ξαναδιαβάσω για να ξανα-αποκτήσω άποψη από την άρχη).

Από κει και πέρα όμως… Η κάτω βόλτα… Το When we were orphans είχε καλά στοιχεία αλλά ηταν μέτριο. Το Never let me go ήταν σαν κατασκεύασμα μαθητή που μόλις είχε βγει από σχολή δημιουργικής γραφής, το Nocturnes ήταν λειψό, ρηχό και άκομψο.

Και ύστερα διαβάζω και το Buried Giant και… WTF!

Ρε Καζούο… Τι ακριβώς ήταν αυτό; Στον κόσμο του Hobbit και του Game of Thrones είπες και συ να γράψεις fantasy; Αλλά ακόμα και αν το είπες για οικονομικούς λόγους τι στο καλό αποτέλεσμα ήταν αυτό;  Ειλικρινά αν δούλευα σε εκδοτικό οίκο και μου έφερναν αυτό το βιβλίο θα το έστελνα πίσω. Δυσκολεύομαι να βρω κάτι που να αξίζει σε έναν μεγάλο συυγραφέα. Δυσκολεύομαι να βρω κάτι που να αξίζει ακόμη και σε νέο ταλαντούχο συγγραφέα. Αυτή η σούπα από μικροιστορίες – που ξέχασα ήδη – δε μούδωσε τίποτε που θα μπορούσα να συγκρατήσω.

Το χειρότερο είναι πως ο Καζούο προσπαθεί να το παίξει άτεχνα πολυεπίπεδος και διφορούμενος για να κάνει ‘μεταμοντέρνο’ το βιβλίο, αλλά η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοια βιβλία δίνουν τελικά το κακό όνομα στον μεταμοντερνισμό.

Το βιβλίο πήρε δεκάδες καλές κριτικές παγκοσμίως αλλά ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει αυτό.  Πρόκειται για ένα ανθυπομέτριο κατασκεύασμα [το οποίο θα είχε σωθεί αν οι ήρωες στο τέλος είχαν απαχθεί από εξωγήινους ή αν είχαν συλληφθεί στο τέλος από γάλλους αστυνομικούς.]

Λυπάμαι αλλά δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσω νέο βιβλίο του Ishiguro, ακριβώς όπως δε πρόκειται να διαβάσω άλλο βιβλίο του Rushdie… Τι ακριβώς συνέβη Kazuo; [και πως θα μπορούσαμε οι υπόλοιποι να το αποφύγουμε…].

Advertisements

~ από basileios στο Μαΐου 11, 2015.

2 Σχόλια to “‘The Buried Giant’, Kazuo Ishiguro”

  1. Τον ισοπέδωσες τον κακομοίρη τον Καζ(ού)ο! Κακά τα ψέματα, μετά τον Τόλκιν αποτελεί παράτολμο εγχείρημα η συγγραφή λογοτεχνίας του φανταστικού, πόσο μάλλον από κάποιον που δεν έχει την εμπειρία γθ’ αυτό. Εμπιστεύομαι περισσότερο την κρίση απ’ αυτήν την κριτική που διάβασα εδώ: http://www.bookpress.gr/kritikes/xeni-pezografia/ishiguro-kazuo-psuchogios-o-thammenos-gigantas

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: